Author: Mara

Half vijf, we staan op de bus te wachten richting Noordereiland. De jongen zwalkt richting bushokje. Puur toeval denk ik, want hij lijkt niet meer in staat een richting te kiezen. Ik verplaats me snel van bulls eye positie naar het veiligere deel achter Erwin. Erwin opent het gesprek.
“Gaat het allemaal nog, jongen?”
“Ja jajaja… goed hoor. Maar, hoe gaan we dan terug?”
“Met de bus.”
“Okee. Uur of half twee dan?”
“Ja, zoiets.”
“Met wie ga jij?”
“Alleen.” Dan, op mij wijzend: “Met haar.”
“Weet je, blijf jij lekker bij je chickie, dat moet je doen.”
“Zeker. En jij, met wie ga jij?”
“Met mijn maten. Nee, niet alleen hoor.”
“Okee, dat lijkt me een goed plan.”
Erwin en ik stappen in de bus. De Danceparader blijft achter bij het bushokje.
Relaxte gast. Totaal de weg kwijt, dat wel.

De Kunsthal heeft nu een leuke tentoonstelling van Neel Korteweg met zeemonstertjes, gemaakt van op het strand aangespoelde restjes dier en materiaal als touw of takken.
De beestjes zijn gefotografeerd en opgeblazen tot reusachtige proporties. Zowel foto’s als originelen zijn tentoongesteld.

Verzoek aan Z@ppelin: kunt u Barbapapa naar een iets later tijdstip verschuiven? Met 5 minuten zou ik al geholpen zijn.
De deuren van de sportschool gaan namelijk om 7 uur open en tegen de tijd dat ik mijn schoenen verwisseld heb, mijn spullen in een locker zijn opgeborgen en ik me met koptelefoon bij een apparaat geïnstalleerd heb, verschijnt net de aftiteling in beeld.
Alvast bedankt.

De klamboe hangt! We hebben er een gekocht die je aan vier hoekpunten moet bevestigen en niet aan één punt in het midden. Dus in plaats van een Tipi, zoals neeflief zou zeggen, ontstaat er dan een vierkante tent.
Even testen hoe dat ligt, zo onder een klamboe. Nou, dat valt helemaal niet tegen! Het benauwende gevoel dat ik verwacht, blijft uit en ik voel me als een kind in een zelfgebouwde hut.
Alleen… ik ben nog niet gerust op de vele openingen die er zijn. Totaal bestaan de zijkanten uit 8 losse gaasdoeken die elkaar weliswaar overlappen, maar spleten liggen duidelijk op de loer.
Ik slaap onrustig in, ik droom over muggen of hoor ze echt, maar dat kan niet, dus ik slaap weer verder. Tot ik wakker word van de jeuk: een verse muggenbeet. Ik denk nog steeds dat dit niet kan, maar ik voel me niet meer veilig in onze hut.
Dan hoor ik hem luid en duidelijk: een zoembeest! Licht aan. Er zit er eentje op de buitenkant van het net. Die zal het dan wel zijn geweest. (Hoe ik dan aan die muggenbeet kom… ach, logica is ‘s nachts ver te zoeken) Maar weer proberen te slapen. Weer jeuk, weer gezoem. Nu zit er echt een binnen. De indringer!

De mugloze nacht waar ik me op verheugde, bleef dus uit. Maar met slechts één mug en drie muggenbeten is de nacht toch op zijn minst mugarm. Nu nog 6 openingen dichtnaaien en dan wordt onze tent een onneembaar fort.

Uit eten, een ijsje in het park en midgetgolf; ik ben duidelijk weer op vakantie. Okee, gewoon in Rotterdam, maar dat geeft niks.

Erwin en ik zijn allebei waardeloze golfers, maar ik ben nog net ietsje slechter dan hij. Een leuk parcours naast de Euromast, jammer dat het zo druk is.

Daarna met een ijsje het park in. Daar stuiten we op de Zomerzondag. Live muziek en dansend publiek. Ik ben festivalpubliek gewend, maar dit heb ik nog nooit gezien. Van macho adonis met gouden ketting tot oud opaatje, van kleurloze huisvrouw tot hippe vader met kinderen, alles danst door elkaar heen. Zo leuk! Op het laatst vormt spontaan een mensenketting die rond het podium en tussen het zittende publiek slingert.

Nu weer thuis met een glaasje rosé en uitzicht op een mugloze nacht onder de nog op te hangen klamboe.
Ik zou bijna kaartjes gaan sturen: GROETEN UIT ROTTERDAM.

Ik ben zo trots op de Kanarie, hij heeft gisteren helemaal naar huis gezwommen.
Terwijl ik tijdens het noodweer gisteren gillend achter het stuur zat, mijn tranen bedwingend om het dan tenminste BINNEN maar droog te houden, durfde de Kanarie gewoon kopje onder!
Als het zo hard regent, probeer ik meestal vrachtwagens snel te passeren om mijn zicht weer vrij te krijgen, maar gisteren zag ik tijdens mijn inhaalacties de auto’s voor me water doen opspatten dat hoger kwam dan de bovenkant van de vrachtwagen… en ook de Kanarie moest een duik in het diepe nemen.
Eenmaal van de snelweg af hoopte ik op beterschap, maar helaas goot het inmiddels zo hard dat de ruitenwissers het niet meer bij konden benen en ik rekende ook elk moment op natte voeten.
De Kanarie bracht me echter veilig naar huis. Het was nog even afwachten of ik hem vanmorgen niet alsnog verzopen aan zou treffen, maar gelukkig mankeerde hij niets en mocht ik hem zijn zwemdiploma overhandigen.

Volgens mij hebben hier minstens zes muggen tegelijk zitten zuipen!