Welldaad

Nog lang en breed in Nederland en er staat Köln op de borden. Niet Keulen dus. Op zich best een goed idee om alle vertalingen van steden afschaffen en alleen de oorspronkelijke naam gebruiken, maar dan wel consequent.

Hoe dan ook, nu komen we de grens niet over want we stoppen in Well, Limburg bij een fijne B&B. Idyllische plek met een grote tuin met overal zitjes, en een hoop gezellige beesten. Geitjes en kippen in de tuin, en aan de overkant van de weg is nog een stukje privébos waar de varkens en de hertjes uit je hand komen eten. Hoewel de hertjes dat wel erg spannend blijven vinden. Er zit ook nog een kalkoen in het bos.






Er zijn ook twee honden. Niet mijn favorieten, maar ja, wij wel die van hen 🙂 Gelukkig waren het heel lieve beesten.



Ondanks de cocktail van P20 zonnebrand en anti-mug met DEET die we braaf smeren, weten de muggen ons goed te vinden. Ik heb nog zo’n zelfde cluster op mijn rechterarm, en nog wat losse bulten op in de elleboogholte en op mijn linkerschouder, pink en buik. Het kost behoorlijk wat inspanning om NIET te krabben. Martijn zit ook helemaal onder.


Onze dagen beginnen met een heerlijk ontbijtje in de tuin. Daarna op pad! We lopen behoorlijk wat kilometers door het prachtige, afwisselende landschap van natuurgebied De Maasduinen. En wat een mazzel met het weer! Het enige jammere is dat mijn wandelschoenen somehow te klein zijn (zijn mijn voeten gegroeid?! Zijn de schoenen door verkeerd opdrogen gekrompen?) en ik op een bepaald moment zo’n pijn heb dat ik op mijn espadrilles verder moet. Mijn nagels zijn inmiddels blauw geworden.




Kijk, een hertje!


Trekpontje op de route is nog best zwaar werk. Zeker als er drie extra oude mannetjes instappen die zich eens lekker laten varen.

‘s Avonds nog een half uurtje lopen naar het restaurant.



Heerlijke vakantie.

We sluiten hem af met het decadente borrelpakket van Wijnhoeve De Kleine Schorre waar Martijn al jaren wijnstokken least. Proost!

En toen kwam de zon

Wat een genot.
De zon schijnt, ik kan gewoon op mijn balkon ontbijten, ik ben de komende week vrij én al mijn allerliefsten zijn nu minstens 1x geprikt. Ikzelf mag morgen. Een gevoel van opluchting sijpelt langzaam mijn hoofd in.

Tijdens een heel vroege wandeling zag ik deze twee lieverds hupsen. Saampjes! Ik dacht dat er nog maar eentje was overgebleven in het parkje, maar ze hebben elkaar gelukkig nog.

Ik eet nu zo vaak mogelijk asperges. De rest van het jaar is dat er niet meer bij, dus ik neem het er nu van.

Door allerlei omstandigheden (voornamelijk het WEER!) waren we nu pas bij de kikkers.


Eerst zagen we ze wel maar hoorden nog niks.

Uiteindelijk kregen we toch een klein concert.


Ik word zo blij van dit geluid. Als ik een vijver in mijn balkon kon graven, deed ik het.

Ook nog twee hertjes gezien een paar mooie grote kevers. Die onderste was enorm! Wel twee vingerkootjes.


Vanavond gaan we voor de eerste kadeBBQ van het jaar.
De zon schijnt.

Logeren bij Casper


Zo ziet mijn versie van geluk eruit. Ik word zo blij als ik hiernaar kijk!


We mochten een week logeren bij Casper, mits hij genoeg geknuffeld werd. Geen probleem! Overdag werkten wij in het gezellige kantoor-aan-tafel, eind van de middag nog even in de zon op het bankje in de voortuin en ‘s avonds dirigeerde Casper ons naar de bank. Dan lag hij uren op schoot te spinnen en te slapen.


Aaah…kijk nou wat een leukerds!
Een brutale kauw pikte de jonkies in de vacht. Waarom deed hij dat? Leek heel gemeen, maar hij was bezig met het verzamelen van zacht materiaal voor zijn nestje. Mooie reminder dat elk verhaal meerdere kanten heeft.

In het weekend en op Koningsdag maakten we lange wandelingen. Bij het wandelen stuiten we tegenwoordig erg vaak op afgesloten paden. Vanwege broedseizoen, vanwege werkzaamheden of vanwege corona. Ditmaal liep er een pad langs huizen dat volgens een bord ‘te smal’ was voor recreanten in coronatijd. Toegang alleen voor bewoners. Pfff. Lag midden in de polder, aldus dit stadsmens.

Hier kreeg ik ook de kriebels van.

Eerste ijsje van het seizoen:

En ook eerste terrasje van het seizoen! Ja, we zaten meteen de 28e op het terras. Niks gereserveerd, we besloten spontaan te gaan en bemachtigden zomaar een plaatsje in de zon.

En verder spaarde ik EINDELIJK alle weetjes van de Ommetjes app bij elkaar.

Mooi, gelijk account verwijderd. Stond al weken bovenaan in de collegacompetitie. Collega die tweede in de ranglijst stond, appte me al waarom ik haar motivatie om zeep geholpen had, haha. Bovenaan staan is lastiger dan iemand op de hielen zitten. Ik snap dat.

Thuiswerken kan overal

Dus ook in Amsterdam.


En zo voelt een normaal weekje werken toch een beetje als vakantie. Ander dagelijks ommetje, andere supermarkt, heerlijk.
We zitten aan het IJ en het weer is op zijn zachtst gezegd onstuimig. De lucht is dan weer effen grijs, dan weer een show van Hollandse meesters.




Je zou kunnen denken dat corona de lat steeds lager legt maar eerlijk gezegd denk ik dat ik hier onder normale omstandigheden net zo hard van geniet.


Ehm, nee bedankt.



Lekker Portugees wijntje. Smaakt naar vuurwerk. Echt! Een soort kruitsensatie, zoals het met oudjaar buiten ruikt. Prachtige kurk ook.


Zodra we de voordeur opendoen, hebben we een aanwaaipoes. Wat gezellig! Hij komt op meerdere dagen buurten.


Ik zie je wel! Tijger 🙂


We storten ons op een behangklus. Er is weinig dat ik viezer vind dan behangplaksel met klonten. Vooral als het niet meer alleen in de emmer, maar ook aan het handvat van de roller, aan je vingers en achter je oren zit. Maar goed. Missie geslaagd.


Dus. Beetje voortmaken graag.

Jacobsladders


Koud, nat en guur was het toen we de auto uitstapten.
Diepe zucht.
“Wil je wel wandelen?”
“Ja, dat wel. Ik wil alleen geen regen.”

De bui, en daarmee ook mijn bui, verdween na drie minuten. Jacob rolde zijn lopers uit en later zagen we zelfs nog zon. Koud bleef het wel, maar na een warme douche en een kop hete thee zitten we nu voldaan binnen. Klaar voor de avondklok.

Echt mijn weekend


Best fris, zo ‘s morgens om 8.30 uur op het bankje voor de caravan in Ouddorp.


Maar ingepakt als een eskimo met een dampende mok thee gaat het best. Als de zon eenmaal over de heg piept, warmt het vlug op.

Missie: een deel van het schuurtje in de beits zetten.

Honderd punten voor de fotograaf die mijn korte pootjes hier tot lange stelten getransformeerd heeft! Jammer van die aanstellerige hoofdtooi. Maar als je na slechts één keer rollen de witte spetters uit je haar staat te poetsen met terpentine, snap je hier meteen de noodzaak van.


Verder luieren wij lekker in de tuin en laten we ons toezingen door alle vogels. Roodborstjes hebben twee tunes ontdekken we. Ze kunnen heel mooi melodieus zingen, maar ze hebben ook een soort repeterend getik: dat is het Neurootborstje (mooi nieuw character voor een ASN commercial).

Martijn bemoeit zich met de barbecue en ik pluk verse kruiden uit de tuin voor door de boter en de salade. Wat een leven.


Zaterdag wandelen we bij Rockanje door bos en duinen (schoenen AAN) over strand en door de branding (schoenen UIT).



De zoomfunctie van Martijns camera tovert een batterij zeehondjes tevoorschijn die met het blote oog wat stippen op de zandbank in de verte zijn. Wat leuk!! En wat veel!

Die man in het water verderop, heeft hij ook wat in het vizier? Ik tuur steeds in zijn richting maar we hebben fel tegenlicht. Pas als we vlakbij de man zijn, zie ik opeens een piemel bungelen. O help, hij is in zijn blootje! En ik maar staren…

“Het is echt jouw weekend, he,” grijnst Martijn.

Ottoland

Wat een heerlijk weer. We doen een rondje Ottoland dwars door het weiland. Koeien, gras en blauwe lucht. Onderweg komen we een theetuin tegen die er exact uitziet als je van een theetuin verwacht.


De idylle. We strijken neer voor thee met appeltaart. Bij de entree ligt een blad met QR-code voor een coronagezondheidscheck. De QR-code was niet compleet dus scannen lukte niet goed. Toen ik dat meldde, haalde de theemevrouw haar schouders op. “Jullie zijn de eersten die hem invullen…vorige week was ik bij verschillende restaurants en daar was ook niks van een check hoor… dat blad ligt daar omdat ze het aanraadden, maar verder…”



Struisvogeleieren!! O nee…. paddestoelen.

De stomme wandeling

Omdat we niet kunnen wandelen in mooi natuurgebied, lopen we elk weekend een stomme wandeling. En die zijn eerlijk gezegd ook prima!

Bolnes, Slikkerveer en Ridderkerk: een mix van intens lelijk en verrassend leuk. Met mooie bloesem.

Ultieme bestemming voor de stomme wandeling: Pernis.




Een heel ander soort wandeling. Zeker de moeite waard!

Meer bloesem en een dosis lammetjes voor het geluksgevoel.

Mijn dagelijkse rondje in de buurt verveelt ook nog niet.

Dit weekend op de planning: op zoek naar de Goudse bever (ja, die zit er écht, zegt de stadsecoloog, al jaren) en een rondje door Westergouwe.

Dubbel


Twee beeldduo’s van buiten.
Nu we liefst binnen moeten blijven, krijgt buiten extra betekenis.

Elke dag even naar buiten. De zon in. Frisse lucht. Het beetje vrijheid dat ik met beide handen aangrijp. Ik vind het fijn buiten.

Tegelijk betekent buiten ook: opletten! Afstand houden. Er lopen andere mensen rond, en mensen zijn gevaarlijk. Nou ja, het virus is gevaarlijk, maar dat zien we niet dus iedereen is verdacht. Ikzelf nog het meest. Smetvrees heb ik nooit gehad, en ik moet mezelf er continu aan herinneren dat elk knopje of handvat besmet kan zijn of raken. Met een knoop in mijn maag loop ik in een boog om mensen heen. Ik onderdruk een kriebel in mijn neus want niezen op straat is not done.


Na tien minuten op eieren lopen, ontspan ik een beetje.
En dat betekent direct dat ik de regels vergeet! OPLETTEN! Afstand houden! Het is echt belangrijk en ik wil het graag goed doen, maar de maatregelen druisen zo tegen mijn natuur in, dat ik niet kan wachten tot we ze weer los mogen laten.

Tot buiten weer normaal wordt.

Insta update

Buiten blijft het guur en troosteloos. Het is hard werken om er niet somber van te worden. Lekker koken en eten geeft mijn humeur altijd een boost. Spaghetti met knoflookballetjes, mmmm…

Om de lente binnen alvast te forceren, koop ik tulpen en daarna een prachtige magnoliatak.

Eerst nog in de knop.

Maar nu zijn alle bloemen open. Ik kan er naar blijven kijken. Zo mooi.

Wil je ook vaker een weekendje weg? Ga latten! Altijd onderweg… #minivakantie