En toen?

En toen begaf de laptop het en kon ik geen stukjes meer schrijven vanuit Spanje.

Inmiddels ben ik thuis, heb ik gisteren bijna de hele groenteafdeling van de Jumbo in mijn fietstassen gepropt en werd ik vanmorgen vroeg met een heel blij gevoel wakker. Ik ben nou eenmaal een huismus. Een huismus met een drang naar avontuur, dat wel.

We hebben nog genoeg beleefd!


Cómpeta, een prachtig wit dorpje in de bergen, was de volgende bestemming. Wel een beetje een Engelse enclave, merkten we. We hadden een airbnb waar de eigenaresse in de wintermaanden zelf woonde. Goed te merken aan de zorg en liefde die aan de kamers besteed was. Dat woont gewoon prettiger.

De buurpoes kwam regelmatig binnen om kopjes te geven en zich te laten aaien. :)
Ook had dit huis allerlei terrassen, een jacuzzi en een buitendouche met warm water. Heel bijzonder om te douchen onder de sterrenhemel!

Ons oude overbuurvrouwtje had het helaas niet zo op de jacuzzi en de buitendouche. En eigenlijk ook niet zo op toeristen. Of expats. Of op het leven in het algemeen. Ze jammerde aan een stuk door in rap Spaans tegen ons aan. Martijn heeft met zijn engelengeduld een half uur aandachtig staan luisteren of hij er wijs uit kon. Ik was vooral bezorgd dat ze lekkage had, of dat we op een andere manier schade veroorzaakten en appte de eigenaresse, die de zaak meteen ophelderde.

Het huisje was hoog en smal, met allemaal trappetjes. Ik slipte vanaf de tredes naar de keuken en belandde met mijn rug op de betegelde rand. Auw! Gelukkig kwam ik er met een schaafwond en drie dagen flinke spierpijn in rug en nek vanaf. Ik denk dat het blijven bewegen (de volgende dag maakten we alweer een lange bergtocht met rugzak op) het herstel bevorderd heeft. En niet te vergeten de jacuzzi! Een weldaad voor de rug en vermoeide voeten.

Lopen, lopen, lopen. In Cómpeta deden we een leuke route langs alle mozaïeken van het dorp.

En in de bergen rondom het dorp maakten we ook de nodige kilometers. Soms miste er een loopbrug die wel in de route beschreven stond. Schoenen uit en gaan!

Mijn voeten kregen het wel te verduren: een zwarte nagel wegens te krappe wandelschoen en op de andere voet een muggenbeet. Grr…

De grotten van Nerja zijn enorm! Erg mooi, alleen de manier waarop je verplicht in een kudde van een man of dertig door de grotten gedirigeerd wordt, deed echt afbreuk aan het bezoek.

Op naar Sevilla!
Op 12 oktober, Dia de la Hispanidad, werd ik ‘s morgen heel vroeg wakker door gezang. Vanaf ons balkon ontwaarde ik een kleine processie met dragers van een heiligenbeeld en allemaal kaarsen. Speciaal moment, waarvan geen foto’s.

Wel genoeg foto’s van de must-sees Metropol Parasol, Plaza España en de Real Alcázar (waarbij ik onwillekeurig van Real in mijn hoofd steeds ‘echte’ maak in plaats van ‘koninklijk’).

Bovenop Metropol Parasol

Plaza España. Het lijkt bewolkt en dat was het ook, alleen wel bij 34 graden.

Real Alcázar doet niet onder voor het Alhambra. Wat de meeste indruk op mij maakt, is dat er geen ongedecoreerd stukje vloer, wand of plafond te vinden is. En alle tegeltjes en patronen zijn weer anders.

In Córdoba bezochten we nog de Mezquita, dat mij enorm verraste. Zo’n bijzonder gebouw! Prachtig!

Weekendje buitenspelen

Waar we zijn, laat zich niet moeilijk raden.
Onze huizenruil met Middelburg is wegens succes opnieuw herhaald. Inmiddels zijn we helemaal thuis op deze fijne plek.

Top 1 geluksmoment van het weekend:

Lekker in de tuin met Martijn en beide katjes in de buurt. Beter wordt het niet.

Negen frambozen voor de jaarlijkse telling.

Het is niet het allerbeste weer van de wereld, maar het is vrijwel droog dus we gaan zaterdag toch op pad. Een rondje van Westkapelle naar Zoutelande en terug. In Westkapelle is weer zo’n ringsteek toernooi met paarden aan de gang. Iets waar wij als Hollanders niets van snappen.

Westkapelle heeft wel een toffe vuurtoren, gebouwd op een kerktoren. De rest van de kerk is verwoest in een brand.

Wie denkt dat korenaren effen geel zijn, heeft het mis.

Ook de bloemenvelden doen ons duizelen.

De Zeeuwse bolus is een must-eat. Aanrader voor tijdens een wandeling, en voor elk ander moment. Neem wel toetenpoetsers mee als je niet standaard desinfecterende handgel in je tas hebt (zoals ik).

Dit ziet er niet uit alsof we ‘s avonds kunnen barbecuën. Maar dat is precies wat we gaan doen, en de zon doet zijn uiterste best.

Het leuke van huizenruilen is dat je opeens een andere koelkast tot je beschikking hebt. Met eten dat eigenlijk op moet omdat het anders bederft. En een tuin met andere kruiden. Dus gaan er mango en pruimen door de salade en we eten een flink stuk watermeloen. Maar zo’n halve bol krijgen we natuurlijk nooit op… daar maken we jam van. Watermeloenjam met ananas, steranijs en een rood pepertje. Lekker!

Rrraèems

Waarom weet ik niet, maar ik sprak Reims altijd uit met Duitse ei. Raaims. Martijn lachte me uit. “Niemand zegt dat. Zeg gewoon Rijms.”

Ik zocht het op. Franse uitspraak: Rrraèems. Niet te doen.

Vanuit onze airbnb keken we uit op de kathedraal waar ‘s avonds een lichtshow zou zijn: Rêve de couleurs. Jaaaaaa, zien! Het was inderdaad een droom van een show. Op muziek, fantastische kleuren en beelden, zo mooi!

De volgende dag hadden we een champagneproeverij bij Pol Couronne, een redelijk jong champagnenhuis. Nog niet in Nederland verkrijgbaar, maar misschien gaan ze binnenkort een deal sluiten met een Rotterdamse wijnhandel (en ik weet welke, dus zal het in de gaten houden). Drie verschillende glazen, met uitleg erbij. Lekker hoor. Alledrie. We kochten ieder een flesje. Niet in de rijrichting in de auto leggen, enkele weken na de autorit laten staan, koelen met water en ijs, niet in de koelkast. Oké.

Reims was alweer onze laatste stop.

Er is geklaagd over regen op hemelsgroen. Nou hadden we inderdaad vrij veel regen, maar zeker ook zon. Wat humeur betreft alleen maar zon eigenlijk. Als bewijs nog wat laatste foto’s.

Nancy – Salon Vivre Côté Sud
Avignon – Palais des Papes
Roussillon – oker
Lac de Monteynard-Avignonet
Lac de Monteynard-Avignonet

All in a day

De laaghangende klamboeconstructie kan worden ontmanteld, we pakken onze koffers en laden de auto vol. Voor het laatst manoeuvreren we de auto uit de parkeerplaats met de gemene paaltjes. Sleutel door de brievenbus. Dag, Aix-en-Provence!

De lavendelvelden staan nog niet in volle bloei maar ik wil ze toch graag zien, dus we maken een ommetje bij Valensole. File. Prima, want we moesten om 11 uur uitchecken, mogen vanaf 15 uur inchecken, en het is maar 3,5 uur rijden. Ik doe de eerste helft.

De dreigende luchten voorspelden het al: noodweer. Gelukkig mag ik na 150 km en twee keer wildplassen van de stress het stuur overdragen aan Martijn, die ons keurig door de hoosbuien en haarspeldbochten loodst.

Het is dat ik mijn blik redelijk strak vooruit moet houden vanwege wagenziekte, maar het uitzicht vanuit de auto is eigenlijk prachtig. Het landschap verandert compleet. Opeens rijden we door de Alpen. Met bjbehorende blokhutten, bergen met eeuwige sneeuw en laaghangende mist. We zijn een kwartier te vroeg en slaan eerst wat boodschapjes in.

Onze airbnb is een waar paradijs. Met verwarmd zwembad. Prachtige tuin. Uitzicht op de bergen. Én jacuzzi.

Het regent nog steeds. Geeft niks.

Regen in Aix

Het regent. We lopen de VVV in voor een goed kaartje van de stad. Mijn oog valt op een tentoonstelling van Nicolas de Staël. Daar wil ik naartoe! Ooit kocht ik al een boek van de Staël, met prachtige schilderijen in grijsblauw.


Deze schilderijen zijn veel feller maar ook hier mooie kleurcombinaties.


Dit voorste schilderij is mijn favoriet. Ik zoek het na en het blijkt pas door Christie’s geveild te zijn voor 2.882.500 pond. Net iets boven mijn budget.


Dit boek kan ik wél betalen. Fijn om thuis na te genieten.

Loonse en Drunense duinen

We liepen een knooppuntenroute van zo’n 15 à 16 km in de Loonse en Drunense duinen. Met sneeuwresten, het prachtigste groen, zandvlaktes en een laag zonnetje.

loonsedrunenseduinenkl

mos

zandsneeuw

vogel

modder

nwow

Het extra uur vannacht mocht ik besteden met dit overweldigende uitzicht op Rotterdam.
Ik ben nog steeds een beetje beduusd van de verrassing die Martijn tot in de puntjes had voorbereid. Na een heerlijk etentje in Hotel New York loodste Martijn me opeens het nhow hotel in, gebruikte een pasje in de lift om naar de 15e verdieping te komen en liet me binnen in de meest luxueuze hotelkamer die ik ooit gezien heb. Met het prachtigste uitzicht over Rotterdam, ook vanuit de douche te bewonderen. We hebben de gordijnen open gelaten om ons op elk moment te kunnen vergapen aan de lichtjes, de voorbijrazende auto’s, de veranderende lucht en de weerspiegeling in het water. Wow.

P1100939k

P1100940k

P1100945k

P1100948k

P1100961k

Parijs

P1

P6

P7

P5

P2

P3

P4

En toch gaan we er niet wonen.
(huizenprijzen: 676.000,- voor 66 m2 of 120.000,- voor 9 m2)

Casper logeert

Omdat het bruidspaar op huwelijksreis is, mocht Casper ook op vakantie. Bij aankomst beviel het hem hier meteen. Nieuwsgierig snuffelde hij wat rond en leek volkomen op zijn gemak. Totdat ik het baasje uit ging zwaaien en in mijn eentje weer boven kwam: “Huh? Dat is de verkeerde!” Uit protest wachtte Casper een hele tijd op de trap, maar de baas kwam niet meer terug. Toch even wennen. Hij vond mij maar een beetje eng en zijn eetlust was ook niet optimaal. Gelukkig werkte mijn charmeoffensief en is het nu reuzegezellig.

Eigenlijk wil Casper model worden. Hij kent zijn angles en heeft het smizen tot kunst verheven.

model1
Zijn frommeloortje zorgvuldig gecamoufleerd door een trotse staart.
model2
model3
smize

Maar eerlijk is eerlijk, het ontbreekt hem wel wat aan werklust. Het liefst ligt hij ergens in mijn buurt, in afstand variërend van maximaal ca. 50 cm tot -1 mm (nageltjes) bij mij vandaan. Lekker te slapen of gewoon lui te liggen, een beetje wassen, een beetje rekken, een boel geaaid worden. Heerlijk!

lui
lui2
slapen
wassen