Nou alles… wij wél!
Het plan is om in vier etappes van Vaals naar Maastricht te lopen.
Over heuvels, dwars door akkers, weilanden, bos en wijngaarden. In de zon, in de regen, door hagel en onweer.
Continue reading “Lopen in Limburg”
Een vleugje magie op mijn route dinsdagochtend als ik over de Willemsbrug fiets. Roze meeuwen! 
Ze blijven een tijdje in boven de verlichting van de brug cirkelen en het is prachtig.
Om de sfeer vast te houden, koop ik in mijn middagpauze dit boek bij het Natuurhistorisch Museum. In het museum is nu een tentoonstelling van de illustraties uit dit boek. Kleuren om verliefd op te worden en inspiratie voor een volgende linosnede.
Continue reading “Roze meeuwen”
Mooie stempel krijg je in het Boijmans Depot. Naan en ik waren er al eerder, maar we hebben nu onze zinnen gezet op een rondleiding in het schilderijencompartiment. Willen we naar de grote of de kleine schilderijen? Eh… doe maar de grote…
Al snel zien we dat we voor de kleine schilderijen hadden moeten kiezen. Dit zijn allemaal reusachtige moderne doeken. Jammer, maar bij ons derde bezoek zal scheepsrecht gelden. Continue reading “Een zee van zaligheid”
Ik schrik in eerste instantie van de tweede locatie, Ruffano, want we lijken te zijn beland op een soort industrieterrein. Maar het huis heeft alles wat we zoeken plus een heerlijke tuin met buitenkeuken en er gaat toch een zekere schoonheid schuil achter de treurige façade. We wanen ons afwisselend op de set van een Mexicaanse cowboyfilm, in een Oostblokland en dan toch opeens weer in het 18e eeuwse Italië.
Wat een heerlijke vakantie. Zon, veel meer zee dan ik gewend ben, twee fantastische Airbnbs, plaatsjes die soms pittoresk en soms prachtig voor de ‘acquired taste’ zijn en de Primitivo’s (al dan niet gekoeld) smaken ons goed. Onmogelijk om verslag te doen van de hele trip, dus ik pluk er gewoon wat foto’s en wat verhalen uit. Continue reading “Puglia week 1”
Eenzelfde foto met krullende katjes maakte ik vijf jaar geleden ook. Dat was toen zo’n blije dag dat ik sindsdien elk jaar opnieuw vrolijk word van de groene minislingers op straat.
En er is meer feestelijks in de lente!
Continue reading “De slingers liggen op straat”
In Eguisheim stuiten we per ongeluk op een wijnfestival. Voor 4 euro krijgen we een speciaal glaasje én toegang tot het dorp. Het is een pittoresk dorp met gekleurde vakwerkhuizen. 
Continue reading “Eguisheim, Colmar en Freiburg”
In Vogtsburg wonen we tijdelijk in een zeshoekig Biohaus van hout, waar we constant kleine wespjes aan horen knabbelen. Het is een gezellig geluid, maar we zijn wel bang dat de beestjes op den duur het hele huis opvreten. Op sommige plekken ligt behoorlijk wat ‘zaagsel’. We hebben hier een eigen tuin met diverse kruiden en een reusachtige vijgenboom. 
Continue reading “Vogtsburg im Kaiserstuhl”
Goedemorgen, Sancerre!
Dit is toch uniek wakker worden. Wat een droom, vanuit bed kunnen uitkijken over de Loirevallei en de wijngaarden.
Nog lang en breed in Nederland en er staat Köln op de borden. Niet Keulen dus. Op zich best een goed idee om alle vertalingen van steden af te schaffen en alleen de oorspronkelijke naam te gebruiken, maar dan wel consequent.
Hoe dan ook, nu komen we de grens niet over want we stoppen in Well, Limburg bij een fijne B&B. Idyllische plek met een grote tuin met overal zitjes, en een hoop gezellige beesten. Geitjes en kippen in de tuin, en aan de overkant van de weg is nog een stukje privébos waar de varkens en de hertjes uit je hand komen eten. Hoewel de hertjes dat wel erg spannend blijven vinden. Er zit ook nog een kalkoen in het bos.
Er zijn ook twee honden. Niet mijn favorieten, maar ja, wij wel die van hen 🙂 Gelukkig waren het heel lieve beesten.
Ondanks de cocktail van P20 zonnebrand en anti-mug met DEET die we braaf smeren, weten de muggen ons goed te vinden. Ik heb nog zo’n zelfde cluster op mijn rechterarm, en nog wat losse bulten op in de elleboogholte en op mijn linkerschouder, pink en buik. Het kost behoorlijk wat inspanning om NIET te krabben. Martijn zit ook helemaal onder.
Onze dagen beginnen met een heerlijk ontbijtje in de tuin. Daarna op pad! We lopen behoorlijk wat kilometers door het prachtige, afwisselende landschap van natuurgebied De Maasduinen. En wat een mazzel met het weer! Het enige jammere is dat mijn wandelschoenen somehow te klein zijn (zijn mijn voeten gegroeid?! Zijn de schoenen door verkeerd opdrogen gekrompen?) en ik op een bepaald moment zo’n pijn heb dat ik op mijn espadrilles verder moet. Mijn nagels zijn inmiddels blauw geworden.
Kijk, een hertje!
Trekpontje op de route is nog best zwaar werk. Zeker als er drie extra oude mannetjes instappen die zich eens lekker laten varen.
‘s Avonds nog een half uurtje lopen naar het restaurant.
Heerlijke vakantie.
We sluiten hem af met het decadente borrelpakket van Wijnhoeve De Kleine Schorre waar Martijn al jaren wijnstokken least. Proost!
