Koude douche

De monteur klopt op het expansievat en concludeert dat het stuk is. Dat dient vervangen te worden, en hoewel ik het meest luxe servicepakket heb, valt dit er helaas buiten. Het vat is namelijk geen onderdeel van de ketel, maar hangt ernáást…
“€ 115,- alstublieft.”

“Ja, zo’n expansievat gaat maar een jaar of 6-8 mee.”
“Waarom heeft de onderhoudsmonteur hem na 11 jaar dan nog nooit preventief vervangen? Hij zou me tenminste gewaarschuwd kunnen hebben.”
“Wij vervangen natuurlijk nooit dingen die niet stuk zijn.”
“Is dat niet de essentie van onderhoud? Als ik mijn auto wegbreng voor een beurt, dan verwacht ik ook dat ze de remblokken vervangen vóórdat ik er een ongeluk mee krijg.”

“Ik heb nog steeds lekkage.”
“Misschien lekt het ergens anders in uw woning? Lekkage kan van alles zijn.”
“Meneer, er ligt een plasje ONDER de cv-ketel.”

“Ik zie in de offerte voor een nieuwe ketel dat het expansievat precies het enige onderdeel is dat ik er gratis bij krijg, en ik heb er net 115 euro voor betaald. Kan dit dan worden verrekend?”
“Nee, daar kunnen wij helaas niks mee doen.”

“Moet ik buiten deze offerte nog rekening houden met andere extra kosten?”
“Niet dat ik nu kan voorzien. Misschien heeft u een flexleiding pakket nodig, maar dat kunnen we pas ter plekke zien. En misschien dat uw thermostaat niet meer werkt, dat weten wij ook nooit van tevoren.”

Ik bel met installatiebedrijf B.

“Nou ik zou geen Ferroli nemen hoor. Dat zijn kutketels, sorry dat ik het zeg. Er passen ook andere ketels onder die Optifor.“

Ik juich een ander merk zeker toe, maar alleen als er kan worden voldaan aan het keurmerk. Ik wil mij niet verslikken in een combinatie die installateurs niet ondersteunen als er straks iets mis is met de Optifor of de ventilatie. Dan volgt deze reactie:
“Sinds oktober 2018 is het verboden om een ander merk CV-ketel te installeren, Ferolli heeft een rechtszaak aangespannen en gelijk gekregen.

De garantie op de CV-ketel is standaard fabrieksgarantie, ik geef geen garantie op de CV-ketel zelf en op de werking met de Optifor. Alle garantie kwesties gaan via Ferroli, ik neem geen enkele verantwoording voor dit merk.”

Juist.
Terug naar installatiebedrijf A.

“Moet ik dit bedrag direct in één keer pinnen?”
“Het liefst wel.”
“Maar? Wat is het alternatief?”
“Contant. Dus als u er even rekening mee houdt dat u uw pinlimiet aanpast… dat lukt tegenwoordig heel makkelijk hoor, gewoon via de website van uw bank.”

Arnhem

Hallo, roodborstje! In de beeldentuin van Kröller Müller komt dit nieuwsgierige beestje gezellig naast ons op het bankje zitten.

We komen eigenlijk niet voor de beelden, maar voor de schilderijen. Wat een collectie.

Hé, in de 17e eeuw at men ribbelchips als ontbijt! Kunnen we best weer invoeren.

Het weekendje huizenruilen met Arnhem begint stressvol en rommelig doordat mijn cv-ketel op de valreep dienst weigert. Gelukkig treffen we het met een flexibele ruiler en een fijn, licht huis waar we ons meteen thuis voelen. Niet dat we veel binnen zitten, want er is teveel moois in de omgeving. Zaterdag wandelen we in Nationaal Park Veluwezoom.

SNEEUW!

ZON!

HEIDE!

LAMMETJES!!!

DROL…?
Lopen we nu op de drol-route? Is het een peul? Wat betekent dit bordje?

Zondag fietsen we door de Hoge Veluwe. We zien boomklevers, een kwikstaartje en wilde zwijnen.

Bij de pijl ook nog een berg kleintjes, maar mijn telefoon kan dit niet aan.

Turks restaurant de Blauwe Hoek zit helemaal vol. Teveel lekkers op de kaart dus we besluiten meerdere voorgerechtjes te nemen in plaats van een hoofdgerecht. Voor extra sfeer valt tijdens het eten het licht in het restaurant uit. Er wordt druk heen en weer gebeld en gerend, maar dat halve uurtje met kaarslicht is eigenlijk juist gezellig. Groot applaus als het licht uiteindelijk weer aanfloept.

Boligbytte

Boligbytte is Deens voor huizenruil. We ruilen ditmaal met Kopenhagen.

Vanaf het vliegveld nemen we een rechtstreekse metro naar ons huis in Vanløse. De metro is onbemand. Je kunt dus helemaal voorin gaan zitten en vooruit kijken in de tunnel. ZO LEUK!!! Maar het zal wel wennen, want alleen kinderen waren net zo enthousiast als wij :)
Martijn maakte een mooiere foto.

We maken elke dag een lange wandeling door de stad. Zo komen we de meeste landmarks vanzelf tegen en wij vinden het een fijne manier om een stad te leren kennen. Op dag 1 bezoeken we Den Hirschsprungske Samling, een relatief klein museum met een mooie collectie 19e eeuwse Deense kunst. We zien het heldere licht van buiten terug in de schilderijen.

Kopenhagen heeft een prachtig stadslogo, dat overal terugkomt.


Deze putdeksel trekt ook mijn aandacht:

We lopen langs Tivoli, dat nog dicht is, en eindigen in Torvehallerne, een soort Markthal, waar we neerploffen voor een wijntje en wat te eten.

Op vrijdag lopen we via Nyhavn naar Broens voor de opening van het streetfoodseizoen. We eten smørrebrød en proosten met glaasjes van 9 euro per stuk. Dat is overal zo, dus stoppen met omrekenen en gewoon genieten.


De Deense taal is grappig. Als je het leest, denk je eerst: “hier begrijp ik geen snars van”. Dan probeer je het hardop uit te spreken en valt het kwartje. Spreekt een Deen het vervolgens uit, ben je weer terug bij af. Klemtonen liggen consequent op de meest onlogische lettergreep, letters worden ingeslikt, verwisseld of gewoon erbij verzonnen… er is geen touw aan vast te knopen. Zo spreekt men metrohalte ‘Fasanvej’ uit als ‘Waar ZIJN we?!’ en zelfs iets simpels als ‘Forum’ kun je niet ontcijferen als je het hoort. Je enige houvast is dus zelf hardop lezen:

De Denen zijn wel bikkels. Ze zijn niet onder de indruk van kou. Zodra de zon schijnt, zitten ze buiten op het terras of zelfs op een picknickkleedje op de grond. Ook bij 7 graden en soms zelfs in t-shirt en korte broek.

We zagen op verschillende plekken mensen gewoon buiten in het water zwemmen. Aan de kant staan saunacabines om daarna lekker op te warmen.

Kijk, daar heb je haar ook!

Op dag 3 leidt de wandeling van de leuke buurt Islands Brygge naar vrijstad Christiania. Het eerste stuk van Christiana is wel grappig, maar ontstijgt het hippiecliché niet echt. Het is allemaal wel erg 60s/70s themapark. Het smalle stuk boven het toeristisch centrum is voornamelijk bos, met een paar kleurrijke Pippi Langkoushuizen. Hier vooral veel troep, Tibetaanse vlaggetjes en zelfgemaakte kunst. Dit doet een stuk echter aan.


We lopen langs de kassen van restaurant Noma naar Reffen, een ander streetfoodfestival op eiland Refshaleøen. Geweldige buurt!

Nog een drankje aan het water, een laatste etentje bij Madklubben bistro-de-luxe en de volgende dag alweer naar huis.

Update: Zou dit uit de verf komen

Ik kreeg last van mijn rug zittend op de grond, en ik heb geen ezel, dus ik bedacht een opstelling met strijkplank en plastic ijslollystokjes. Ideaal.

Uiteindelijk moet je ergens stoppen en ik ben er zo tevreden over. Mijn schilderijen worden altijd minder gedetailleerd dan ik in mijn hoofd heb, maar ik ben nou eenmaal niet van het precisiewerk.

Nog enkele details:

Zou dit uit de verf komen?

Love Shack van The B-52s op de radio. Mag iets harder. Ondertussen maak ik mijn palet.

Toen we afgelopen herfst in Parijs waren, aten we een keer in zo’n typisch Frans cafeetje. Het eten was er stiekem erbarmelijk, maar dat deed niks af aan de sfeer. Ik maakte een paar foto’s en photoshopte er een mooie compositie van om ooit eens een schilderij van te maken.

Omdat ik het altijd erg leuk vind om een teken- of schilderproces te volgen, deel ik nu “the making of” van dit project. Spannend wel, omdat het nog lang niet af is en ik nu nog niet weet of het wat zal worden. We zullen zien.

Ik heb een knullig projectortje om van een foto op je mobiele telefoon een projectie op de muur te krijgen. Of op papier dus. Opstelling als volgt:


Het beeld komt op zijn kop en in spiegelbeeld te staan, dus makkelijk is het niet. Met een donkere foto als deze is er bijna geen chocola van te maken. Ik zet nog een paar lijnen in potlood erbij. En dan maar ergens beginnen.

Buiten zetten schilders op een hoogwerker mijn kozijnen in de lak. We zijn aan het synchroonschilderen.

De kleuren van de voorbeeldfoto doen eigenlijk geen recht aan de werkelijkheid. Er hangt een zware magentagloed over het geheel. Gelukkig heeft mijn geheugen het café nog redelijk op zijn netvlies. Bovendien zou ik nooit een monochroom schilderij kunnen maken.

Highlights geven instant effect.

Na ca. twee uur is alles nat. Olieverf droogt te langzaam om strak overheen te kunnen schilderen. Alles mengt nu met de kleur eronder en dat wil ik niet dus ik stop voor vandaag.
Overigens verraadt mijn palet dat ik verre van schoon en netjes te werk ga.

Wordt vervolgd.

Brokjes

Sorry… wat?
Sojabrokjes.

Jumbo trekt dit ook niet en maakt er netjes blokjes van op het prijskaartje. Maar er staat echt brokjes. Grote brokjes zelfs. Wie lust die nou niet? De marketingmensen smulden ervan, blijkbaar. Veganlicious! Om de boodschap kracht bij te zetten, doen ze het spul op de foto in hondenvoerbakjes.
Serveersuggestie.

Sneeuwklokjes, een kabouterlift en oliebol met schaap


Sneeuwklokjes! Nu al? Ja hoor, laat die lente maar komen.

Museum Voorlinden was een mooie afsluiter van 2018. Wat een verrassend leuk museum! Vooral Rhapsody in Blue en de vaste collectie vond ik geweldig.

Ooit over de bodem van een zwembad gelopen?




Deze miniatuurliftjes zijn volop in gebruik! Inclusief lift-PING-geluid, verdiepinglichtjes en af en toe gaat er een deurtje open of dicht.

Een tip voor als je me zat bent: dump mij gerust hier (of bij de glasblazerij in Leerdam) en ik kijk de hele dag mijn ogen uit. Deze ruimte is overigens momenteel niet in gebruik, en het museum is op zoek naar nieuwe restauratoren die willen samenwerken.

Ik ontdek een schilderij dat verdacht veel lijkt op Scheveningse Vissersvrouwen van Philip Sadée, dat ik ooit naschilderde. Maar bij nadere beschouwing zijn de schilderijen toch niet hetzelfde. Wellicht een ander schilderij van Sadée, want hij schilderde meerdere varianten van dit thema.

Na het museum nog een uurtje wandelen in Meijendel.
Oliebol met schaap: prima combi.

Tactiek

Het is druk in de tram.

Er komen twee pubers binnen. De ene ploft naast mij neer, de ander moet staan.

“Weet je wat ik altijd doe in de trein?” zegt de jongen die moet staan tegen mijn buurman. “Zet ik mijn capuchon op. Dan komt er nooit iemand naast me zitten.”

De jongen naast me zet prompt zijn capuchon op.

“Eh… je snapt dat dat nu niet werkt?” merk ik op.

Geen reactie.

herfstpalet

Bij herfstkleuren denk ik vooral aan oranje en rood maar gisteren in het bos viel mijn oog op deze prachtige combinatie van gele, bruine en blauwgrijze blaadjes. Ik maakte er een foto van.

Nu ontdek ik dat mijn ixxi van het Meisje met de Parel van Vermeer hetzelfde palet heeft.

Mooi.

Praat Nederlands met me

Als dit je uitzicht is, dan weet je dat je in Parijs zit.

De e-step is het helemaal hier. Maar wij gaan gewoon op de fiets.

Nou ja, gewoon… op twee kinderfietsjes, lijkt het. Maar daar komen we ook op vooruit.

Picasso Bleu et Rose. Mooie tentoonstelling in het Musée d’Orsay.

We eten délicieux: Martijn heeft een fles champagne meegesmokkeld en haalt elke ochtend verse croissants. De taartjes in de etalage van de boulangerie pâtisserie blijven net zolang naar ons knipogen totdat we overstag gaan en parmentier de crabe blijkt een prima dagschotel.

Lopen we er allemaal weer af. Te voet zie je toch het meest.

Zoals de voorbereidingen voor een Hindoestaanse bruiloft: witte hartjesstickers plakken op de trouwauto.

Onverwachte tentoonstelling met bijzondere “dubbelbelichte” schilderijen. In een soort gymzaal.

En ook:  Place des Vosges. Dit plein is ontstaan door overmoed van Henri II. Hij versloeg hier een heleboel tegenstanders en omdat hij zo lekker bezig was, dacht hij het ook nog wel op te kunnen nemen tegen Montgomery… helaas doorboorde een lans zijn oog. Om hem te redden werd alles uit de kast gehaald: ter dood veroordeelden werden versneld onthoofd om als reservemateriaal voor het lichaam van Henri te dienen. Na tien dagen van operaties en intensieve zorg stierf hij alsnog. Zijn vrouw liet het paleis waar haar liefje gestorven was plat gooien en ze liet hier dit plein bouwen. Het plein, dat indertijd Place Royale heette, heeft allemaal dezelfde rode gebouwen op twee na: het konings- en het koniginnegebouw, die tegenover elkaar staan.
Goed verhaal.

Alle beelden op het Hôtel de Ville (dus niet alleen deze dame, maar ook alle mannen óp de gevel!) hebben wit met rode pakjes. Een mooie reclamestunt? Waarschijnlijk is het kerstdecoratie. 

Met de spectaculaire lichtkunst in Atelier des Lumières sluiten we ons weekend af. We lopen door de werelden van Klimt en Hundertwasser in een ruimte vol kleur en muziek. Aanrader!

Nog een laatste chocolat chaud. A bientôt, Paris!