Spookuur

Opeens zie ik het: de ’12’ is van mijn horloge verdwenen.

Wég!
Hoe kan dat nou? Ja, tuurlijk, het streepje kan losgeraakt zijn bij een val van het horloge bijvoorbeeld, maar dan zou het toch los achter het horlogeglas moeten zitten? Het is verdwenen!
Heel. Erg. Gek.

Nog iets dat ik niet snap, is het pijltje op de NS borden. Aangezien het bord haaks op het spoor hangt, zegt een pijl naar links of rechts mij helemaal niets. Dat is maar net hoe je je hoofd draait, toch.

Ik weet dat de trein van de kant van mijn achterhoofd zal komen en dan richting neus verder zal rijden, Het spoor ligt dan links van mij.

Maar, dit is de achterkant van hetzelfde bord. Nu komt de trein van de kant van mijn neus en gaat richting achterhoofd. Het spoor ligt nu rechts van mij.
Ik heb hier zo’n kortsluiting door dat ik het thuis maar gewoon google en ik tref een heel goede uitleg: onthoud de richting van de pijl, draai nu je hoofd naar het spoor toe en dan zie je de rijrichting. Klopt inderdaad, voor beide kanten.
Gelukkig, dat is opgelost.

Zonnig


Oké, ik moest vanmorgen krabben toen ik mijn autootje ging verplaatsen (op zondag geldt geen betaald parkeren in Gouda en kan ik hem gewoon voor de deur zetten), maar wat een zon dit weekend! Mijn humeur is meteen ook een stuk zonniger. Ook omdat ik al krokussprietjes zie en het blijft steeds langer licht. Vandaag hadden we zelfs een tijdje de deur open staan en dat was heerlijk. Continue reading “Zonnig”

Twee voornemens en een wens voor 2024

Goede voornemens zijn niet populair. Want ja, je kunt ze elke dag maken, niet alleen vanaf 1 januari. Maar voor mij werkt 1 januari goed. Het is een mooi nieuw begin, een makkelijk moment om iets precies een jaar te proberen anders komt het er toch niet van. In 2022 nam ik mezelf iets voor dat ik blijvend heb aangepast. Mooi toch.

Ik heb er dit jaar drie. Of eigenlijk: ik heb twee voornemens en één wens. Continue reading “Twee voornemens en een wens voor 2024”

Sterveling of vampier?

Dikke vette tegenvaller: ik blijk toch een gewone sterveling te zijn! Echt, ik waande mij immuun voor corona, had het nog nooit gehad en dacht het oprecht nooit te krijgen. Maar toen ik dinsdag in een heel klein benauwd hokje met een hoestende collega met koorts had doorgebracht en drie dagen later na een fotoshoot in de kou begon te klinken als een zeehond, zag ik toch een klein buitje hangen.

Meh. Gelukkig voelde ik me niet al te beroerd en was Martijn zo lief om nog een bulk boodschapjes te halen voordat hij de besmettingszone ontvluchtte. Heel stiekem verheugde ik me op een weekendje in pyjama op de bank. Mijn lijf moet soms de gekste toeren uithalen om mij tot stilstand te brengen. Toen we allemaal in lockdown zaten, kreeg ik bij gebrek aan bacillen gordelroos. Maar goed, nu dus toch corona. Continue reading “Sterveling of vampier?”

Even inchecken

Geen teambespreking of werksessie zonder het obligate incheckmoment. Superbelangrijk, is de algemene opvatting, dat je van tevoren kunt uitspreken hoe je erbij zit. Is er iets dat je bezighoudt of privé misschien aandacht vraagt? Hoe zit je in je vel? Dit om iedereen te betrekken en zodat we rekening kunnen houden met elkaar. Heus een mooi idee, maar…
Ik heb er eerlijk gezegd een hekel aan.
Continue reading “Even inchecken”