Tactiek

Het is druk in de tram.

Er komen twee pubers binnen. De ene ploft naast mij neer, de ander moet staan.

“Weet je wat ik altijd doe in de trein?” zegt de jongen die moet staan tegen mijn buurman. “Zet ik mijn capuchon op. Dan komt er nooit iemand naast me zitten.”

De jongen naast me zet prompt zijn capuchon op.

“Eh… je snapt dat dat nu niet werkt?” merk ik op.

Geen reactie.

herfstpalet

Bij herfstkleuren denk ik vooral aan oranje en rood maar gisteren in het bos viel mijn oog op deze prachtige combinatie van gele, bruine en blauwgrijze blaadjes. Ik maakte er een foto van.

Nu ontdek ik dat mijn ixxi van het Meisje met de Parel van Vermeer hetzelfde palet heeft.

Mooi.

Praat Nederlands met me

Als dit je uitzicht is, dan weet je dat je in Parijs zit.

De e-step is het helemaal hier. Maar wij gaan gewoon op de fiets.

Nou ja, gewoon… op twee kinderfietsjes, lijkt het. Maar daar komen we ook op vooruit.

Picasso Bleu et Rose. Mooie tentoonstelling in het Musée d’Orsay.

We eten délicieux: Martijn heeft een fles champagne meegesmokkeld en haalt elke ochtend verse croissants. De taartjes in de etalage van de boulangerie pâtisserie blijven net zolang naar ons knipogen totdat we overstag gaan en parmentier de crabe blijkt een prima dagschotel.

Lopen we er allemaal weer af. Te voet zie je toch het meest.

Zoals de voorbereidingen voor een Hindoestaanse bruiloft: witte hartjesstickers plakken op de trouwauto.

Onverwachte tentoonstelling met bijzondere “dubbelbelichte” schilderijen. In een soort gymzaal.

En ook:  Place des Vosges. Dit plein is ontstaan door overmoed van Henri II. Hij versloeg hier een heleboel tegenstanders en omdat hij zo lekker bezig was, dacht hij het ook nog wel op te kunnen nemen tegen Montgomery… helaas doorboorde een lans zijn oog. Om hem te redden werd alles uit de kast gehaald: ter dood veroordeelden werden versneld onthoofd om als reservemateriaal voor het lichaam van Henri te dienen. Na tien dagen van operaties en intensieve zorg stierf hij alsnog. Zijn vrouw liet het paleis waar haar liefje gestorven was plat gooien en ze liet hier dit plein bouwen. Het plein, dat indertijd Place Royale heette, heeft allemaal dezelfde rode gebouwen op twee na: het konings- en het koniginnegebouw, die tegenover elkaar staan.
Goed verhaal.

Alle beelden op het Hôtel de Ville (dus niet alleen deze dame, maar ook alle mannen óp de gevel!) hebben wit met rode pakjes. Een mooie reclamestunt? Waarschijnlijk is het kerstdecoratie. 

Met de spectaculaire lichtkunst in Atelier des Lumières sluiten we ons weekend af. We lopen door de werelden van Klimt en Hundertwasser in een ruimte vol kleur en muziek. Aanrader!

Nog een laatste chocolat chaud. A bientôt, Paris!

Eikels en elfjes

Wat een eikels op het Leersumse Veld! De grond lag er vol mee, maar er viel ook nog genoeg van de bomen. We werden aan alle kanten bekogeld met eikels en kastanjes. Het klonk gevaarlijk. 


Het was denk ik wel 30 jaar geleden dat ik beukennootjes at. Ik vind ze nog steeds heerlijk.

De heide was uitgebloeid maar het landschap blijft prachtig.

Kijk, een sprookjesexemplaar!

Luxueuze elfenbanken links en rechts de budgetmodellen voor piepkleine kamertjes.

Gelukkig mochten wij ook ergens zitten.


Geluk op zondag

Vanmorgen in de auto wist ik het al: vandaag wordt een geluksdag!

Tijdens onze wandeling zagen we van alles moois: een witte reiger, legio minipadjes die voor onze voeten hopsten, een prachtig veertje (weet iemand van welke vogel?) en een paar reuzenschelpen.

Maar toen ik deze vond, wist ik zeker dat het universum me iets duidelijk probeerde te maken:

Ik heb niet eens een kraslot gekocht.

Sprinkhaanzangerroute

We liepen de Sprinkhaanzangerroute – 15 kilometer door Nederland op zijn mooist. Groen, groen, groen. En twee purperreigers.




Bij thuiskomst zat deze op het balkon op me te wachten.
Hij zong niet.

Rrraèems

Waarom weet ik niet, maar ik sprak Reims altijd uit met Duitse ei. Raaims. Martijn lachte me uit. “Niemand zegt dat. Zeg gewoon Rijms.”

Ik zocht het op. Franse uitspraak: Rrraèems. Niet te doen.

Vanuit onze airbnb keken we uit op de kathedraal waar ‘s avonds een lichtshow zou zijn: Rêve de couleurs. Jaaaaaa, zien! Het was inderdaad een droom van een show. Op muziek, fantastische kleuren en beelden, zo mooi!

De volgende dag hadden we een champagneproeverij bij Pol Couronne, een redelijk jong champagnenhuis. Nog niet in Nederland verkrijgbaar, maar misschien gaan ze binnenkort een deal sluiten met een Rotterdamse wijnhandel (en ik weet welke, dus zal het in de gaten houden). Drie verschillende glazen, met uitleg erbij. Lekker hoor. Alledrie. We kochten ieder een flesje. Niet in de rijrichting in de auto leggen, enkele weken na de autorit laten staan, koelen met water en ijs, niet in de koelkast. Oké.

Reims was alweer onze laatste stop.

Er is geklaagd over regen op hemelsgroen. Nou hadden we inderdaad vrij veel regen, maar zeker ook zon. Wat humeur betreft alleen maar zon eigenlijk. Als bewijs nog wat laatste foto’s.

Nancy – Salon Vivre Côté Sud
Avignon – Palais des Papes
Roussillon – oker
Lac de Monteynard-Avignonet
Lac de Monteynard-Avignonet

Code jaune

De wekker staat op 7.15 uur. We willen een lange wandeling maken en hebben ‘s morgens een ferry nodig die ons aan de overkant van het Lac de Monteynard-Avignonet dropt. Vanaf daar lopen we rond het meer en door de bergen terug naar de auto.

Als we wakker worden, klettert de regen op het dakraam. Hard. Oorverdovend hard.
We checken nogmaals het weerbericht.

Juist. Code geel. Hoe graag we het ook willen: 5,5 uur gaan wandelen is gewoon onverantwoord.
Van slapen komt niets meer en we gaan tóch op pad, dan maar het naburig dorp Mens verkennen en naar Grenoble.

Zo mooi, die wolken tegen de bergen aan.

Behalve als we er doorheen rijden. Alles wit.

We wanen ons in Noorwegen.

In het pittoreske Middeleeuwse dorp Mens drinken we warme choco en koffie. Het Café d’Arts is volledig beschilderd, zowel muren als plafonds. Het is druk, een komen en gaan van mannen die een koffie of een biertje nemen en even het nieuws van de dag doornemen.

Grenoble is vast ook heel leuk – in de zon.

Gauw naar huis, de jacuzzi in. Morgen weer een dag.
We zetten de wekker op 7.15 uur.

All in a day

De laaghangende klamboeconstructie kan worden ontmanteld, we pakken onze koffers en laden de auto vol. Voor het laatst manoeuvreren we de auto uit de parkeerplaats met de gemene paaltjes. Sleutel door de brievenbus. Dag, Aix-en-Provence!

De lavendelvelden staan nog niet in volle bloei maar ik wil ze toch graag zien, dus we maken een ommetje bij Valensole. File. Prima, want we moesten om 11 uur uitchecken, mogen vanaf 15 uur inchecken, en het is maar 3,5 uur rijden. Ik doe de eerste helft.

De dreigende luchten voorspelden het al: noodweer. Gelukkig mag ik na 150 km en twee keer wildplassen van de stress het stuur overdragen aan Martijn, die ons keurig door de hoosbuien en haarspeldbochten loodst.

Het is dat ik mijn blik redelijk strak vooruit moet houden vanwege wagenziekte, maar het uitzicht vanuit de auto is eigenlijk prachtig. Het landschap verandert compleet. Opeens rijden we door de Alpen. Met bjbehorende blokhutten, bergen met eeuwige sneeuw en laaghangende mist. We zijn een kwartier te vroeg en slaan eerst wat boodschapjes in.

Onze airbnb is een waar paradijs. Met verwarmd zwembad. Prachtige tuin. Uitzicht op de bergen. Én jacuzzi.

Het regent nog steeds. Geeft niks.

Neeee… Nederlanders

We hebben nét besteld in een restaurant dat is aangeraden door onze airbnb host, als er een Nederlands stel van rond de 60 aan het tafeltje direct naast ons gaat zitten. Je zit hier niet zoals in de meeste Franse restaurants bij elkaar op schoot, maar echt veel ruimte tussen ons is er ook weer niet, en wij zitten in een hoek. Jammer, maar het is niet anders.

Na een poosje heeft de vrouw het ook door.
Ze zet de menukaart als een muurtje omhoog, duikt erachter weg en sist naar haar man: “hiernaast zitten Nederlanders.”
De man verstaat het niet.
“Hiernaast! Nederlanders!”
“Wat doe je nou raar, je hoeft niet te fluisteren, wat is er?”
“NE-DER-LAN-DERS!!! Hiernaast!”

Waarom de man het nog steeds niet verstaat, is mij echt een raadsel. De situatie is enorm gênant. Wij hebben de avond van deze mensen in elk geval dusdanig verpest dat ze in recordtempo hun maal naar binnen werken (“Ik neem geen toetje, hoor”) en weer opstappen.

Later begrijp ik van Martijn dat de man een gehoorapparaatje in zijn oor had. Ha, had ik mooi naar hem kunnen gebaren wat zijn vrouw zei!