Uilen en bosbessen

Op Hemelvaartsdag ga ik met Daan het vernieuwde eiland van Brienenoord verkennen. Ik fiets naar de brug naar het eiland… waar nu geen brug meer ligt. De toegang naar het eiland is een heel stuk verplaatst. Juist. Ik fiets nog een stukje door. We gaan zo snel mogelijk van de brede wandelroute af en steken een smal paadje in.

Vlakbij zitten twee bosuiltjes!!

Ze schrikken van ons en vliegen allebei naar een andere plek. Nog steeds goed zichtbaar met het oog. Mijn telefooncamera heeft er iets meer moeite mee, maar ik leg er toch eentje vast.

Hier moet ik om lachen. Ik ga wel voor een heleboel flupseltjes. Een lijk wil ik liever niet vinden en die Romeinse nederzetting… hm… vast niet.

Op vrijdag wil ik eigenlijk naar de kikkers, maar het is bewolkt en ik weet niet of de kikkers dan wel zo enthousiast zijn. Het is nogal ver rijden voor een wandeling zonder kwaakgarantie, dus we besluiten naar Woudenberg te gaan. Eerst ‘even’ langs de bloedbank. Waar het zo’n beetje de drukste dag van het jaar blijkt. Een lange zit, vooral voor Martijn die in de auto wacht. Maar met een record Hb-waarde van 9.1 ben ik heel blij!

In het bos ruik ik: BOSBESSEN! Vroeger plukten we tijdens onze vakanties in Noord-Italiƫ vooral cantharellen, maar ook bosbessen en aardbeitjes. Blijkbaar zit de geur van bosbessenplanten in mijn geheugen opgeslagen. Want er is geen bes te bekennen en ik herken de planten niet, maar de Seek-app geeft me gelijk: hier groeien bosbessen. Leuk!


Zal ik deze maar eens weggooien? šŸ˜‰

Wat een feestdag

9 mei. Vandaag is mijn moeder jarig. Omdat we uitgenodigd zijn op de borrel doen we een corona zelftest. Met de negatieve uitslag, goed handen wassen en het feit dat mijn beide ouders al 1x gevaccineerd zijn, durf ik ze lekker te knuffelen. Beste cadeau in tijden!

Eerder vandaag boekten we een vakantie in Polen (zo’n zin in!) en haalde ik dit leuke lampje op bij het PostNL punt. En ook nog zulk lekker weer.

De merel zit nu keihard te zingen. Wat een blije dag.

Van uitstel komt geen afstel

Twee jaar geleden stond er een huizenruil met Utrecht in de planning, die door verschillende omstandigheden een paar keer is verzet. Maar nu gingen we Ć©cht!

Wat een prachtig ingericht huis! Het hele interieur is pastelkleurig, met een toffe retro 50s keuken. Alles klopt met elkaar. Erg mooi.




Deze vaasjes vind ik ook briljant. Aardewerk.

We maken kennis met deze reusachtige kat met hoogpolig zwart haar en gele ogen. Als hij naar je zou blazen, loop je denk ik een blokje om, maar het blijkt een lief beestje dat van knuffelen houdt. En je hebt er geen omkijken naar, want hij heeft geen kattenbak maar gaat gewoon even naar buiten bij hoge nood. Ideaal.



Het is druk in Utrecht. Eerste weekend na de versoepelingen en dat is te merken. De terrassen zitten bomvol en het is niet eens lekker weer. Wij doen boodschappen bij een enorme Jumbo (O wat mis ik mijn oude ruime winkel!) bij winkelcentrum IBB hof. Geinig, daar heb ik ooit nog een logo voorstel voor gedaan.

We halen een DIY menu af bij SYR. Aanrader! Superlekker en verrassend diner, keurig met opwarminstructies. En bijpassende playlist. We snappen de timer van de oven niet helemaal, maar dat lossen we op met onze telefoon.





Sommige gangen zijn al op voordat ik aan een foto dacht.

Om 23.45 uur word ik uit mijn diepe slaap getetterd door een doordringend alarm. WAT IS ER?? Ik probeer Martijn wakker te maken, maar dat duurt even. Ik moest ook van ver komen, maar het alarm is ZO! HARD!! Ik kan gewoon niet meer nadenken door dat geluid. Ik ga op onderzoek en snauw naar Martijn of hij misschien even een lichtje kan aandoen. Slaapdronken mompelt hij nog iets over de vaatwasser, maar die is gewoon uit.
Het blijkt de oven, die keurig na 5 UUR in plaats van de beoogde 5 minuten alarm slaat. Pfff….

Natuurlijk lig ik nog uren wakker van de adrenaline (en Martijn natuurlijk niet). Zou de kat, die logischerwijze gevlucht is, ooit weer terug durven?

De volgende ochtend is de kat gelukkig gewoon weer thuis en wandelen we naar de Veldkeuken op en neer. Hagel en zonneschijn, mooie route. En op maandag maken we een mooie ronde in de Soesterduinen.


Geslaagde huizenruil!

Logeren bij Casper


Zo ziet mijn versie van geluk eruit. Ik word zo blij als ik hiernaar kijk!


We mochten een week logeren bij Casper, mits hij genoeg geknuffeld werd. Geen probleem! Overdag werkten wij in het gezellige kantoor-aan-tafel, eind van de middag nog even in de zon op het bankje in de voortuin en ‘s avonds dirigeerde Casper ons naar de bank. Dan lag hij uren op schoot te spinnen en te slapen.


Aaah…kijk nou wat een leukerds!
Een brutale kauw pikte de jonkies in de vacht. Waarom deed hij dat? Leek heel gemeen, maar hij was bezig met het verzamelen van zacht materiaal voor zijn nestje. Mooie reminder dat elk verhaal meerdere kanten heeft.

In het weekend en op Koningsdag maakten we lange wandelingen. Bij het wandelen stuiten we tegenwoordig erg vaak op afgesloten paden. Vanwege broedseizoen, vanwege werkzaamheden of vanwege corona. Ditmaal liep er een pad langs huizen dat volgens een bord ‘te smal’ was voor recreanten in coronatijd. Toegang alleen voor bewoners. Pfff. Lag midden in de polder, aldus dit stadsmens.

Hier kreeg ik ook de kriebels van.

Eerste ijsje van het seizoen:

En ook eerste terrasje van het seizoen! Ja, we zaten meteen de 28e op het terras. Niks gereserveerd, we besloten spontaan te gaan en bemachtigden zomaar een plaatsje in de zon.

En verder spaarde ik EINDELIJK alle weetjes van de Ommetjes app bij elkaar.

Mooi, gelijk account verwijderd. Stond al weken bovenaan in de collegacompetitie. Collega die tweede in de ranglijst stond, appte me al waarom ik haar motivatie om zeep geholpen had, haha. Bovenaan staan is lastiger dan iemand op de hielen zitten. Ik snap dat.

Er zit een gat in mijn uitzicht

De kraan is weg.
De hijskraan waar ik maandenlang op uitkeek, is opeens weg. Dat ziet er kaal uit.


Maar mijn balkon is weer mooi bedekt. Met houten vlondertegels. Het wiebelt nog her en der maar ik ben er tevreden mee.


Ik heb echt Ɣlle kleuren kleding. De complete regenboog. En ik denk ook altijd dat ik alles door elkaar draag. Maar bij het ophangen van de was blijkt iedere keer dat ik toch een soort fases heb. Grappig.


De fietser waar ik naast parkeerde bij de Jumbo zit in zijn chocomelfase. Altijd handig voor onderweg, zo’n pak op je bagagedrager.


Ik kocht nog steeds geen wit goud, maar wel robijnrood. Crumblen maar!

Bijvoerbieb

Mijn minibieb is tijdelijk ook een voedselbank voor bijen!


Van The Pollinators kreeg ik zakjes biologisch bloemenzaad om uit te delen. Met de bloeiende bloemen uit deze zaadjes helpen we straks de bijen.

Op 22 april schijnt het Nationale Zaaidag te zijn, maar van mij mag je ook op een andere dag zaaien. Mocht je nog iets willen delen op social media, gebruik dan: @the_pollinators #voerdebijbij

Bzzz

Een mooi moment voor de zomerbandjes

Wat is dat toch met die bandenwissel. Zodra ik een afspraak maak bij de garage, komt de hagel met bakken uit de hemel. Volgend jaar eerder plannen dus, dan zijn we er vanaf.

Gisteren hebben we ook de oude vlonder van mijn balkon gesloopt. Heerlijk klusje voor in een sneeuwstorm. Nou ja, ik moet eerlijk bekennen dat Martijn het meeste sloopwerk deed. Ik stond me voornamelijk op te vreten bij de Gamma, omdat ik niks wijzer werd van de medewerker die ik raad vroeg.

Ik had er terrastegels uitgezocht die niet op bitumen gelegd kunnen worden. En laat dat nou precies het spul zijn dat op mijn balkon onder de vlonder tevoorschijn kwam. Niet dat ik daar oog voor heb, maar de straatapp wist het te vertellen. Ik wil graag losse onderdelen in verband met verwachte lekkages (resultaten uit het verleden blijken verdomd vaak goede voorspellers) en geen hout meer (vanwege lui – geen zin meer in beitsen).

Kan niet. Onmogelijk op bitumen.

Nu dus maar op zoek naar houten vlondertegels.

Even wat tegengif voor deze ellende:


Lammetjes als evergreen,…


Gekwaak in de maak…

… en kikker doet Stervende Zwaan.