Blauwdrukken

Ik kocht ammoniumijzercitraat (groen) en kaliumhexacyanoferraat (rood) om te gaan experimenteren met blauwdrukken. Je kunt ook kant en klare vellen kopen, maar de helft van de lol is al het oplossen en mengen van de chemicaliën.

Eerst in de keuken van beide stoffen een oplossing te maken en daarna in het donker de twee mengsels bij elkaar doen. Vervolgens -ook in het donker- wat vellen aquarelpapier en een wit t-shirtje van Martijn erin dopen. Dit laatste weet Martijn zelf nog niet. Verrassing! 🙂
Laten opdrogen en in enveloppen/vuilniszak stoppen zodat er geen licht bij kan.

Eerste experiment: gewoon wat mooie takjes en blaadjes op een vel leggen. Ik was verrast over de groene kleur van het brouwseltje, want dat had ik in het donker natuurlijk nog niet gezien.

Dit tafereel ziet er zo veelbelovend uit! Ik vind het nu al prachtig.
Continue reading “Blauwdrukken”

Laatste dingetjes

Het is gelukt! Mijn goede voornemen van 1 januari is geslaagd. Op het nippertje, dat wel, want beide rollen zijn BIJNA op. En vandaag had ik ook nog zo’n metertje plastic folie nodig voor een gerecht, zat hem wel even te knijpen want ik heb dus echt nog geen nieuwe gekocht. Dit jaar ben ik heel bewust bezig geweest met het uitsparen van folies. Ik heb zoveel mogelijk bakjes, siliconen zakjes en foodhuggers gebruikt en dit zit nu helemaal in mijn systeem. Blij mee!

Continue reading “Laatste dingetjes”

In de wachtkamer

Deze week had ik mijn jaarlijkse controle en alles was nog steeds goed gelukkig.

Inmiddels is het alweer tien jaar geleden dat ik dagelijks naar de Daniel den Hoed fietste voor een portie bestraling. Bij voorkeur in alle vroegte, zodat ik aansluitend naar mijn werk kon. In mijn herinnering regende het veel en stond ik me bij nacht en ontij in mijn regenpak te hijsen. In de wachtkamer schreef ik mijn Sinterklaasgedichten en schaamde ik me een beetje dat ik daar zo energiek en eigenlijk kerngezond zat te wezen tussen de vele kale en fragiele kankerpatiënten. Het traject verliep soepel, een vuurrood vierkant tekende zich rond mijn borst af maar ik had er geen last van verder. Ik ben daar echt zonder problemen doorheen gefietst.

Dat was dat, zou je zeggen. Maar ergens heeft het zijn sporen zeker nagelaten en dan doel ik niet op de zichtbare schade.
Het luikje waar angst achter schuilt, is ontgrendeld en breekt bij elk briesje open. Waar ik altijd een rotsvast vertrouwen had in mijn lijf en mijn gezondheid, staat alles sindsdien op losse schroeven. Wat als..? Het zal toch niet..? Stress, paniek, doemdenken… gekmakend en ik kan me er nauwelijks tegen wapenen.
Corona draagt ook graag zijn steentje bij aan de hypochondrie. Terwijl ik niet eens bang ben om zelf corona te krijgen. Het idee dat ik anderen onbewust kan besmetten doet het hem. Pfff… die voortdurende onzekerheid.

Dat geeft mij een duidelijk opdracht voor de komende jaren: Fix dat luikje. Laat het klemmen. Barricadeer het.

Laat de konijntjes in de berm je gedachten weer opslokken.

Tobbe


Dat had nogal wat voeten in de aarde. Twee contraptions die niet pasten, plus nog iets te leen om te testen (dat óók niet paste).

Totdat ik dit ding kocht (HOERA voor de medewerker van Karwei Gouda die echt even tijd uittrok om mij goed te helpen). Hiermee kan de tuinslang aan de badkamerkraan gekoppeld worden. En dat betekent dat ik mijn badje buiten op het balkon kan zetten! Whoehoe! Gaan!


HEERLIJK om buiten in de kou in het donker in een lekker warm bad te zitten. Het ging ook nog een beetje regenen, wat bijdroeg aan de feestvreugde
Al het gedoe meer dan waard!

Nog een primeur dit weekend: ik maakte iets dat er smakelijker uitzag dan het plaatje van het recept! Oordeel zelf:

Hierboven het plaatje van het recept…

…en deze versie maakte ik.
En lekker ook nog.