Author: Mara

Vorige week brandden twee straten verderop een paar huizen uit. Wat een nachtmerrie lijkt me dat. Gelukkig vielen er geen slachtoffers en natuurlijk is dat het belangrijkste. Maar al je spullen kwijtraken en daarbij je thuisbasis… ik moet er echt niet aan denken.
En dat bedoel ik vrij letterlijk, want het heeft geen zin om die gedachte de ruimte te geven. Ik heb geen invloed waar en wanneer er ellende voor de deur staat en kan beter volop genieten van al het geluk dat ik heb dan somber te worden van wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Continue reading “Een eigen huis”

Ik was even de weg kwijt vorige week. Wees gerust: letterlijk.
Verdwalen doe ik vaker dus ik keek er niet van op. Maar een toren met meer dan twintig verdiepingen kwijtraken, had ik nog niet eerder gepresteerd.

Het gebouw stond op de plattegrond, het stond op de bordjes en ik had echt alles uitgekamd. Na tweemaal vragen wisten mijn vrienden bij de Servicedesk raad: De toren is alleen bereikbaar via de derde verdieping. Right. Een geruststelling dat er geen patiënten naartoe hoeven.

Figuurlijk begin ik mijn weg juist een beetje te vinden op mijn werk. Zo had ik afgelopen week niet meer de neiging om direct na het eten naar bed te gaan, en kwam er zelfs ruimte voor een eureka-moment. Op de eerste werkdag had ik mijn Sanquinmok meegenomen om thee uit te drinken. In die mok pasten nét twee porties heet water. Daarmee zat-ie zo vol dat ik er niet mee kon lopen. Dus moest ik altijd weer een beetje water afgieten. No big deal.
Maar vorige week viel het kwartje:

Andere mok meenemen. Het leven is een stuk simpeler als je net wat MB aan hersencapaciteit over hebt.

Oké… vrij specifiek, die tijden erbij. Ze zijn nu al 157 uur te laat begonnen. And counting, neem tenminste aan dat ze niet opeens op zondagavond de geest krijgen.

Ook bij dit bord moet ik even knipperen. Want zoals het er staat, is dat dus altijd.
Continue reading “Herfst met slagroom”

Het is nooit zo zwartwit.

Waar het leek of vorige week werkelijk ALLES tegenzat, zei mijn blogje misschien nog wel het meest over hoe moe ik was. Gedoe is er altijd wel, soms ben ik er alleen wat minder tegen bestand. De kleinste dingen vreten zich dan een weg door mijn huid en nestelen zich lekker in mijn hoofd. Een nacht goed slapen ruimt vaak een hoop negativiteit op. De problemen zijn daarmee niet verdwenen, maar nemen weer een stuk minder ruimte in beslag.

Andersom geldt dat jubelstukjes ook nooit de hele waarheid vertellen. Want: gedoe is er altijd. Alleen presenteer ik dan de ‘sunny side up’.

Met dank aan schoonouders (voor de plank) en mijn vader (voor het ophangen), heeft het bewaarde behang een mooi plekje in zonnige mijn badkamer gekregen. Past daar perfect!
Continue reading “Sunny side up”