Joehoe, moe en gedoe

Joehoe, ik leef nog hoor! De eerste twee weken bij mijn nieuwe werk zijn voorbij gevlogen. Fijne ontvangst en leuk team. Als welkom een prachtig boeket bloemen. Ik probeer zo snel mogelijk zo veel mogelijk te leren maar aan de andere kant moet ik mezelf ook tijd gunnen om me dingen eigen te maken. Voor iemand met weinig geduld is dat lastig. Ik ben ontzettend moe steeds van al het nieuwe, en oké, ook omdat ik wat korte nachtjes heb gemaakt.

Martijn gaat een weekje duiken, hij vertrekt op dinsdagochtend vroeg. Om niet op de terugweg in de spits te belanden, zet ik hem af op Rotterdam Centraal om de eerste Intercity Direct te pakken. Veel te vroeg natuurlijk, maar zo heb ik niet meteen op de tweede ochtend al stress om te laat op mijn werk te komen. Na een week haal ik hem ‘s avonds laat op Schiphol op. Nou behoort dat ritje al nooit tot mijn favorieten, maar in noodweer en zonder al te veel werkende lantarenpalen onderweg: vreselijk. Hele stukken snelweg zijn onverlicht en in een hoosbui zie ik dan echt bar weinig. Doodeng.

Eenmaal bij Seagull moet ik ontzettend nodig plassen, het vliegtuig is al geland dus ik haast mij. Niet nodig, want de bagage laat nog anderhalf uur op zich wachten. Om 01.00 uur liggen we in bed en om 5.30 uur gaat mijn wekker weer om nog van Gouda naar Rotterdam te geraken terwijl de treinen staken. Allemaal gelukt, maar nachtrust ho maar.

Verder knagen er nog verschillende zaken aan mijn gemoedsrust:

• Naast faraomieren ontdek ik ook kleine torretjes op mijn eettafel. IIIEEEE!!! Wat zijn dat nou weer?!

Als Google Lens bedwantsen oppert, voel ik even enorme paniek opzetten. Maar ik ben er te moe voor. We zijn natuurlijk in Londen geweest, maar bedwantsen zijn volgens mij geschubd en dat zie ik hier niet. Houtworm? Tapijtkevers? I don’t know.
Ik stuur een ongediertebestrijder de foto’s met de vraag wat dit zijn en spuit een halve fles HG tegen kruipende insecten leeg op mijn tafel. Ik krijg nooit reactie van de bestrijder maar volgens mij heb ik ze uitgeroeid. Fingers crossed, ik haat kriebelbeesten. Overigens wil ik de faraomieren graag weer eens grondig laten bestrijden, maar ik moet wachten op de VvE vergadering en op reactie van het pand naast me. Inmiddels drie vruchteloze reminders gestuurd, maandag maar eens bellen.

• Donderdag wil ik naar een bijeenkomst van de UCK in Utrecht. Ik koop een doosje sushi voor onderweg (waar ik geen 9,95 maar 10zoveel voor moet afrekenen vanwege de plastic verpakking) en installeer me in de trein. Om er weer uit gestuurd te worden. Geen treinen op het traject, de volgende is ook gecanceld. Ik wacht het even af op het perron, eet ondertussen de sushi en als de treinen daarna ook niet rijden, besluit ik maar naar huis te gaan. Dan niet.

• Er komt een spijker door de zool van deze fabuleuze laarsjes naar boven. Dikke blaar als gevolg. Ik beland bij de klantenservice in een loop waar ik niet uitkom en kan nergens een e-mailadres of telefoonnummer vinden. Aaargh.

• Waarschijnlijk heeft mijn hulp de koelkastdeur per ongeluk op een kier laten staan, of de temperatuur op standje vries gezet, maar als ik thuiskom is mijn tros bananen stijf bevroren, net als een komkommer en een stronk witlof.

Die kan ik weggooien.

• Het meest vervelend deze week is het conflict met mijn cv installateur, die mij echt heel onbeschoft behandelt. Ik zeg mijn contract op en plaats een slechte review op Trustpilot. Dat heb ik nog nooit gedaan, maar ik ben zo boos over de hele situatie. Ze kiezen ervoor om het ware verhaal niet te geloven en blijven me stug aanspreken met heer/mevrouw, ook nadat ik aangeef dat ik dat onpersoonlijk vind. Wat een horken. Kost mij heel veel negatieve energie.

• Ergens is mijn gloednieuwe koffer gescheurd. Valt nog onder de garantie, zou je zeggen, maar ook dat blijkt een lastig verhaal. Omdat het echt met kracht gebeurd moet zijn, zou ik beter de luchtvaartmaatschappij aansprakelijk stellen. Maar dan moet ik aannemelijk maken dat dit met de bagageafhandeling is gebeurd. Wat natuurlijk volstrekt onmogelijk is. Er wordt geopperd dat ik steeds voor een vakantie foto’s maak van de koffer en dan bij het afhalen weer. Ik weet soms niet in welke wereld mensen leven die dat een reële suggestie vinden. Overigens bel ik van tevoren of ik foto’s kan mailen, maar ik moet echt langskomen in de winkel. Waar mij wordt verzocht om foto’s te mailen…. Hoe dan ook, het is nog even afwachten wat het eindoordeel van de fabrikant zal zijn.

Gisteren was ik zo moe dat ik om 20.30 uur al naar bed ging. Om vervolgens niet te kunnen slapen van boosheid in mijn lijf. Uiteindelijk ben ik rond middernacht dik ingepakt op het balkon gaan zitten om een uur naar de sterren te kijken. Het heelal relativeert als de beste. Letterlijk even afkoelen hielp ook. Vandaag ben ik weer zen. Taak voor het weekend: bijtanken.