Urban USA

Lopen, lopen, lopen. Beste manier om een stad te leren kennen als je het mij vraagt. Sfeer proeven, vibe voelen. New York is heel fotogeniek.

Dan bedoel ik niet de wolkenkrabbers, tenminste niet op straatniveau. De hoge torens zijn prachtig vanaf het Empire State Building of in de skyline zoals je hem ziet vanuit Central Park:

Maar als je in de straten loopt, kijk je niet voortdurend omhoog. Er is genoeg dat de aandacht trekt op ooghoogte.
Zoals streetart

gele schoolbussen en taxi’s

de schreeuwende neons op Times Square

prachtige reflecties

de chaos van China Town

en Little Italy

Het is grappig hoe diep sommige uitspraken ingesleten zijn. “Het is groen!” is er eentje die er niet uit te rammen is. Ook al is het hier nooit groen.

Heel erg indrukwekkend: het 9/11 Memorial. Echt om stil van te worden.

Wat je niet ziet op de foto’s, zijn de geluiden van de stad. Ik weet dat ik me op deze plek extra bewust werd van de helicopters die af en aan vliegen en de sirenes die je steeds hoort. Dat maakt de ervaring nog extra beklemmend.

Minder indrukwekkend: de kade waar je het Vrijheidsbeeld het beste kunt zien, was helemaal afgesloten en afgezet met bouwdoeken.

Alleen wat piepkleine kijkgaatjes.

Boston is een stuk minder fotogeniek, maar ook hier zijn mooie plekjes te vinden.



Mijn grote wens is om Harvard te bezoeken. Want ja, als ik in Amerika had gewoond, was ik daar natuurlijk gaan studeren! Mijn cijfers waren er zeker naar. Maar wake up call: het was mij never nooit gelukt om binnen te komen. Onze gids, derdejaars studente Sally, was zelf op haar veertiende begonnen met kankeronderzoek in een ziekenhuis in de buurt. Daarmee was ze naar verschillende congressen geweest en had vervolgens subsidieprogramma’s opgezet om onderzoek in andere ziekenhuizen mogelijk te maken. De selectiecommissie van Harvard is op zoek naar die extra ‘spark’, op welk gebied dan ook. Studenten moeten daar naast topcijfers iets extra’s meebrengen waar ze supergepassioneerd mee bezig zijn. Bakken energie hebben, en de potentie om de beste in hun vak te worden. Het toelatingspercentage is 3,2% van alle aanmeldingen. En je gaat je echt niet aanmelden als je geen kans maakt. Poeh.

De rondleiding was erg leuk! Echt een aanrader als je daar eens bent. Je kunt zelf de campus wel bezoeken, maar dan zie je een paar gebouwen en heb je geen idee waar je naar kijkt. Sally vertelde over de slaapzalen van de eerstejaars en de huizen waar de laterejaars in terecht komen. Over de bibliotheek ter ere van de oudstudent Harry Elkins Widener die met de Titanic ten onder gegaan was en de voorwaarden die zijn moeder vervolgens aan het (lelijke!) memorial stelde voordat ze het geld schonk. O.a. een verplicht zwemdiploma voor alle studenten (opdat er nooit meer iemand zou verdrinken) en een exacte kopie van de leeshoek van Harry. Deze staat alleen op geen enkele blauwdruk van de bieb en Sally had hem nog niet gevonden, al studeerde ze er vaak. Maar het gebouw is zo immens dat je twee volle marathons kunt lopen voordat je weer bij hetzelfde boek terecht komt.

Dit is de eetzaal, die van binnen belachelijk veel lijkt op de eetzaal van Hogwarts (beide gebaseerd op de Westminster Hall van het Westminster Palace) en waar we helaas niet in mochten (ook wel logisch).

En de poort waar je als student maar twee keer doorheen mag: op je eerste en laatste dag. Loop je eronder als je nog niet bent afgestudeerd, dan zal je nooit afstuderen.

Coming up: Mountainous USA

5 Replies to “Urban USA”

  1. Goed om te lezen dat de 9/11 memorial ook een bezoek waard is. Dan gaan wij daar ook heen.

  2. Zo leuk om mee te kijken! Dat 9/11 memorial lijkt me heel indrukwekkend. En Harvard had mij vast niet gewild.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Het privacybeleid en de gebruikersvoorwaarden van reCAPTCHA zijn van toepassing.