Coastal USA

Het plaatsje Stonington op Deer Isle, Maine is wondermooi.

In Stonington horen we voortdurend een soort kiestoon. Bij navraag is dit het geluid van een vuurtoren, die in plaats van lichtsignalen geluidsignalen geeft. Hoe goed het hoorbaar is, hangt af van de wind. Nou kan ik daar best een dagje tegen en misschien went het ook wel, maar ik vind dit echt randje torture voor de inwoners hoor. Dag en nacht die toon in je oor.

We hebben op Airbnb een nachtje in een tinyhouse geboekt aan de rand van het dorp. Het is een enorme caravan, met plek voor vier personen dus echt tiny kun je het niet noemen. Erachter is nog een stuk groen met een picknicktafel, ligbedden, een échte boomhut en een vuurplaats.



Gelukkig stopt het net op tijd met regenen zodat we nog met een wijntje bij het vuur kunnen zitten.

De volgende dag alweer rijden we door naar Boothbay Harbor. Net zo’n plaatje alleen de mist ontneemt ons het uitzicht een beetje.

Ze zijn hier gek op veteranen. Ik krijg er een beetje de kriebels van. Gelukkig kunnen we na wat speurwerk de conclusie trekken dat ze niet allemaal dood zijn, zoals ik eerst dacht. Het hele plaatsje hangt er vol mee.

In Boothbay gaan we kreeft eten! Zo’n zin in!
Het is even puzzelen hoe dat werkt hier, want we zijn beland op de Lobster Wharf in een soort festivalsetting. Live muziek en verschillende kramen waar je wat kunt bestellen. Als ik bij de kreeftenkar kom, trekt de man gelijk een kreeft uit zijn bak. Nee nee nee, deze hypocriet wil heel graag kreeft eten, maar niet eentje die mij nu aankijkt met angstige ogen. Ik zeg dat ik de softshell wil (andere bak) en leid de man meteen af met allerlei vragen. Pak die arme beestjes straks maar als ik weg ben.


Wat een fantastische avond. Compleet met prosecco, countrymuziek en dansende pensionado’s. Ik zit optimaal te genieten.

Dit was het laatste reisverhaal. Volgend project: fotoalbum in elkaar zetten.