De reactie van Nicole op mijn gedicht Winterslaap zet mij aan het denken. De winter klopt óók aan of ik naar buiten kom. Met een onverklaarbaar sombere bui, dwing ik mezelf op zaterdag om naar buiten te gaan. (Opnieuw) blijkt dat naar buiten gaan eigenlijk altijd een goed idee is, ook al is het vies nat. In een half uurtje help ik twee onbekenden uit de brand (door een brief in de brievenbus te gooien die niet toegankelijk is zonder sleutel van de flat en door een gezinsfoto te maken bij de Goudse kaaswinkel), koop ik een nieuwe batch verjaardagskaarten en wat blauwe druifjes en voel ik me tien keer beter.
Als daarna de zon ook nog gaat schijnen, kruip ik dik ingepakt op het balkon om even te lezen. Pakken wat je pakken kan.
Hoe gaat het met mijn goede voornemen? Nou, zo:
Echt een lastige dit jaar. Maar ik geef het nog niet op. En anders komt Mr. Amouta vast to the rescue. 100% succes binnen drie dagen.
Zondag is een zon overgoten dag en we wandelen de route Quatre Bras op de Utrechtse Heuvelrug. Tenminste, dat is het plan. Ik ben blij dat we weer eens een paaltjesroute lopen zodat ik ons ook eens op koers kan houden (de gps en ik zijn geen vrienden). Maar we hebben precies 3 paaltjes gezien en lopen een geheel alternatieve route, met Martijn als kompas. Ik ontplof bijna van frustratie totdat ik het loslaat en gewoon geniet van de zonnestralen in het bos, het Henschotermeer mét zwanen en een warme choco met slagroom.
en is Mr. Amouta aan te bevelen??
De eerste waterige januarizonnestralen zijn ZO fijn!! Petje af dat je, ondanks de kou, op het balkon een boek bent gaan lezen;)
Zo mooi die blauwe druifjes, en heerlijk als ze straks uitkomen en het echt lente is. Love it! Ik zou trouwens een moord doen voor warme chocomel met slagroom na een koude wandeling. Klinkt heel fijn!
Oeh! In de zon op het balkon. Dat is een goeie! Maar naar buiten is ook altijd goed, inderdaad. Al kost het mij vaak moeite. Ik zit momenteel in een hechte driehoeksrelatie met mijn bank en mijn dekentje. Die een na laatste foto is geweldig!