Julische Alpen

Aaah, in de supermarkt stuit ik op dit kunstwerk. Deze tekening zegt het helemaal. Bergen en bloemen, zo mooi!

We maken twee dagen een wandeltocht. De eerste voert naar Debela Pec. Onze host rijdt als een dolle voor ons uit naar het startpunt. Martijn houdt haar wel bij, maar het autootje trekt de hellingen soms niet helemaal 🙂 en ik word misselijk van alle haarspeldbochten.
In de supermarkt in Radovljica scoorden we op de valreep wandelstokken voor 15 euro per paar. Ik twijfel nog om ze in de auto te laten, nog nooit nodig gehad, maar onze host adviseert ze zeker mee te nemen. Oké, doen we dat. Zij loopt vervolgens in haar eigen tempo met de hond, wij kiezen een andere route naar de top.

Al snel blijken de stokken de beste aankoop ooit!

Want al lopen we hier nog in een Heidi landschap: het wordt bikkelen. Steil! Losse kiezelstenen. Afgronden. OMG. Het is afzien en tegelijk zo ongelofelijk prachtig!

Op sommige plekken ligt nog sneeuw.

De vraag rijst wanneer iets een wandeling is, een hike of een beklimming. Ik heb wat aversie tegen het woord hike, maar een wandeling dekt de lading zeker niet. Ik ga voor wandeltocht, klimmen op sommige stukken. Bijvoorbeeld om helemaal boven te komen.

Op de top staat een kistje met een boek erin waar je je naam kunt zetten.



Woooow!

Verboden voor… eenogige luiaards? Duurt even voordat ik bedenk dat dit een drone moet voorstellen.

Voor de volgende wandeltocht zitten we al om 7.00 uur in de auto. Zo mooi, die uientorentjes.
Maar… waar rijden we nou weer op af?

Het blijkt een hele wolk mist te zijn boven het meer van Bohinj.

We zijn zo vroeg omdat we de eerste cable car willen nemen naar Mount Vogel. Dat lukt, we gaan tegelijk met het personeel naar boven. Wij vergapen ons aan het uitzicht, de forenzen staat ondertussen te Candycrushen op hun telefoon, haha.


Ook deze wandeltocht is schitterend en angstaanjagend tegelijk.

Man, wat een geklauter.

De bloempjes zijn niet te houden 🙂

Om de top van Mount Vogel te bereiken, moet je op een gegeven moment zo dicht langs afgronden, dat ze stalen draden hebben gespannen waar je je aan vast kunt houden. Je ziet ze rechts achter mij op deze foto. Ik probeer een stukje…

…maar daar bevries ik. Hoogtes hebben een enorme aantrekkingskracht op mij, maar helaas heb ik dikke hoogtevrees. Dus ik ga eerst een stukje terug naar beneden voor de veiligheid, dan moet ik even huilen van angst en van teleurstelling. Ik had het zó graag gewild maar ik durf het echt niet.

‘Gelukkig’ is er nog een top te beklimmen in deze wandeling, Mount Šija, en hier móeten we wel overheen anders loopt de wandeling dood.
Hup, gáán!

Hier zit ik op de top. Geen idee waar ik die lach vandaan tover, want ik voel alleen maar zenuwen. Omhoog tot daar aan toe, naar beneden is nog veel enger! Ik doe hele stukken bibberend op mijn kont. Het helpt niet dat er ook een vrouw met drie aangelijnde(!) honden loopt en iemand met een baby in haar draagzak. Pfff….ik wil dit nooit meer.

Eenmaal terug op stabiele grond, geniet ik weer volop. Kijk nou hoe mooi! Ik wil dit morgen weer!

Terug bij de cable car is de mist boven het meer verdwenen.

Nog in de vakantiereeks: Triëst en Piran, Ulm.
Lees ook voorgaande blogs over Fürth en Nürnberg, Radovljica en Bled en Ljubljana.