Poeh. Het valt niet mee deze week. Allemaal dingen buiten de comfort zone en gedoe daar bovenop. Donderdagavond ga ik op pad in Utrecht en daar moet ik ook nog dealen met (voor mij) nieuwe OV fiets instructies. 
Misschien is de ouderdom nu echt ingetreden, want ik vind dit niet makkelijk. Ja, ik kan het lezen (wel even de bril uit mijn tas vissen) en ja, ik begrijp wat er staat. En het lukt. Maar een gewone sleutel voor het slot kost zóveel minder energie.
Op vrijdag probeer ik wat op te laden in het heerlijke weer.
Martijn tovert iets goddelijks uit de keuken.
Zaterdag breng ik de chef naar Schiphol. Natuurlijk moet ik onderweg weer zo nodig plassen dat we genoodzaakt zijn tot een tussenstop. Gelukkig zijn we ruim op tijd maar ik vind dit een van de onhandigste dingen van stress bij autorijden. Geeft nóg meer spanning. Toch goed dat we stoppen, want op de terugweg doe ik er een half uur langer over dan aangegeven vanwege drukte en omleidingen in de stad. Dat had ik nooit gered.
Een Pipi-voucher. Ik kelder van bejaarde naar kleuter.
Eenmaal thuis wil ik het liefst een dutje doen, dat past in beide leeftijdscategorieën 😉 Lukt meestal niet dus ik bedenk dat ik misschien rustgevende muziek aan moet zetten. Ergens heb ik Spotify blijkbaar toestemming gegeven om mijn gedachten te lezen want zodra ik de app open, zie ik dit:
Helpt allemaal niks, ik slaap niet.
Het beste zou zijn om te gaan schilderen of iets anders creatiefs te doen, zodat mijn hoofd even wat anders te doen heeft dan malen, maar ik heb er geen fut voor. Dus ik hang wat op de bank en probeer mijn hoofd vrolijke kleurtjes te voeren met deze puzzel.
Elk puzzelstukje is een kunstwerkje op zich en dat helpt wel een beetje. ‘s Avonds uit eten met een G&T toe helpt ook.
Vanmorgen word ik met iets lichter gemoed wakker. Ik heb de hele dag voor mezelf om te puzzelen, in bad te gaan, een beetje op mijn balkon te rommelen, een kerstkaart te ontwerpen, iets te bakken en wie weet loop ik vanmiddag nog een rondje. Géén dutje in elk geval. Lukt toch niet.
De ov-fiets: herkenbaar. Ik vind dat systeem ook grr-ingewikkeld. De puzzel: ook herkenbaar. Puzzelen is voor mij dé manier om je hoofd uit de somberte te halen. En dutjes doen overdag? Knikkebollend lig ik soms ‘s middags op de bank te lezen. Als ik dan ein-de-lijk toch maar even toe wil geven aan een dutje, mijn boek weg leg, mijn bril even afzet en even mijn ogen dicht doe, dan ben ik … klaarwakker. Werkt dus gewoon niet.
ben ik blij dat ik niet meer fiets! Dan heb ik hier geen last meer van.
Ik durf nu nog niet te gaan puzzelen, dan houd ik niet meer op.
Iets voor de kerstdagen.
Onlangs wilde ik mijn fiets in de betaalde stalling zetten maar dat kon niet omdat ik geen OV kaart heb. Ik moest ergens naar toe en reisde met de metro en betaalde met mijn bankpas. Vond het vooral erg onhandig dat ik de stalling dus niet in kon. Nu zie ik dat fietsgedoe en snap ik dat je daar niet blij van werd.
Allemaal zo ingewikkeld tegenwoordig met de OV fiets! We zijn toch echt uit een andere generatie…
Laatst moest ik ook onderweg naar de wc, 1 euro! Dat was een hele dure plas.
Dutjes lukken mij niet altijd maar gistermiddag wel, toen was ik twee uur van de wereld, heerlijk!
Goedemorgen!
de OV fiets… ik heb ‘m nog nooit geleend.
Schijnt lekker te fietsen.
Maar dat leensysteen… dat gaat boven m’n petje.
En die maaltijd ziet er inderdaad goddelijk uit!
En ik ben weer met frisse moed aan mijn weblog begonnen.
Groetje, Marlou