Hilversum solo

Vraag 1: Mag je in je eentje in twee bedden slapen in een hotel?

Ik heb de kamer voor mij alleen geboekt en er staan twee bedden naast elkaar, elk met eigen beddengoed gedekt. Eigenlijk neem ik aan dat beide bedden nieuw beddengoed krijgen na mijn vertrek. Of zouden ze een onbeslapen ogend bed niet verschonen? Voor alle zekerheid beperk ik mij netjes tot het bed aan de raamkant.

Tot mijn grote vreugde kan het raam open!

Vanavond heb ik een bijeenkomst van de Utrechtse Communicatiekring in Hilversum. Met het OV om 22.00 uur vanuit Hilversum terug naar huis vind ik geen goed plan, en met de auto eigenlijk ook niet. Dus ik besluit een hotel vlakbij te nemen en de volgende dag naar het Mediamuseum Beeld en Geluid te gaan. Altijd al een keer naartoe gewild. En eerlijk gezegd is die extra vrije dag op het moment ook heel welkom. Dus let’s go!

Het is pas iets over drie en het is heerlijk weer. Onderweg naar het centrum kom ik langs een ijssalon. Buiten staat een meneer op een driewieler te wachten op de vrouw die binnen aan het bestellen is. Of dat is mijn aanname, geheel onterecht blijkt als ik met mijn ijsje naar buiten glip en de meneer vanuit de deuropening zijn bestelling doorgeeft. Ah nee, dan ben ik voorgepiept!! Ik heb er direct een rotgevoel over maar wat ik niet direct heb, is de tegenwoordigheid van geest om gewoon even sorry te zeggen tegen die man. Dat besef komt pas later, te laat, en ik vervloek het dat introverten vaak zo traag reageren.

Vraag 2: Waarom blijft een schuldgevoel zo lang hangen? Je kunt er helemaal niets mee terwijl het zich een weg door je gemoedsrust knaagt. Het is een lekker ijsje, maar ik geniet er dus niet echt van.

In het centrum duik ik nog even een paar winkels in, maar ik weet: alles wat ik koop moet ik morgen de hele dag met mij meezeulen. Niet handig. In plaats daarvan neem ik plaats op het terras aan een tafeltje naast een oudere dame, die begint te vertellen en niet meer stopt. Er komen foto’s tevoorschijn van haar kinderen (met netjes afgeknipte exen, haha) en van haar jong overleden man die ze nog altijd mist. Ze is zeker in de 80, maar als ze mij naar haar leeftijd laat raden, houd ik het uiteraard op ‘ergens in de 70’. Ze is 89 (dat had mijn eerlijke gok haar ook niet gegeven) en ze vindt het zó gezellig om met mij te ‘klessebessen’.

Ik luister een Verdejo lang met plezier naar de niet altijd samenhangende verhalen van mijn nieuwe vriendin.

Dan ga ik sushi afhalen. Onderweg een reusachtige zonnebloem.

Mooi!
Ik neem ook nog twee baklavaatjes mee en eet mijn maaltje op mijn hotelkamer op.

De bijeenkomst van de UCK is prima. Ik had me voorgenomen om eindelijk eens mee te borrelen na afloop (ik doe dat nooit omdat ik altijd vanuit Utrecht nog thuis moet komen) maar ik vrees dat mijn sociale taks na de interactie op het terras en de inloop van de bijeenkomst al bereikt is, want ik wil alleen nog maar thee op mijn hotelkamer en dan slapen. Doen we dat!

Het wordt een onrustig nachtje. Vraag 3: Waarom gebruiken hotels geen hoeslakens met elastiek?

Het onderlaken blijft zo niet zitten en ik woel het steeds onder mij vandaan.

Leuk aan wakker worden in hotels: je kunt altijd tv kijken in bed.

Aan de andere kant: je mist er niks aan als je het niet doet. Zelfs de BBC kan me niet boeien.

Eruit en douchen!

Dit is wel echt fantastisch: die vergrotende spiegel beslaat dus niet. Wil ik thuis ook.

Ik ga voor de volle deluxe ervaring: lekker uit ontbijten.

Daarna naar Beeld en Geluid.

Die naam past het museum precies. Vooral VEEL beeld en VEEL geluid. Megabeeldschermen. Games. Interactie. Aan het begin maak je een foto en voer je je naam in. Elk object waar je vervolgens langsloopt, herkent en begroet jou. Er is veel te doen en je kunt zelf aangeven of je meer informatie wilt. Als ontwerp geweldig geslaagd. Maar aan mij totaal niet besteed. In een museum wil ik iets dat me raakt, een beetje magie of poëzie, gekke weetjes. Van mij mag het veel kleiner.

Toch goed om een keer gezien te hebben. Binnen nul foto’s gemaakt en ik sta nog niet buiten of ik zie dit:

Daar kan toch geen scherm tegenop?
Ik bestel bij het station nog een panini voor onderweg (vraag 4: Moet dat niet panino zijn in enkelvoud?) en dan trein ik op mijn gemak naar huis.

Daar wacht deze prachtige puzzel, die ik af kan maken.