Water in de sloot

Waterdichte wandelschoenen poging drie. Ik zei nog tegen de verkoper: “Kleur en uiterlijk maken me niets uit. Als ze maar in één keer lekker zitten.”
Uiteraard schoven toen de SPIERWITTE exemplaren als verloren glazen muiltjes om mijn voeten. Wolkjes van schoenen. Wie verzint in hemelsnaam witte wandelschoenen! Ik bleek het model zonder gore-tex gepast te hebben, mét gore-tex hadden ze in andere kleuren. Of nou ja, kleur. Zandkleur.

Wat zal ik ervan zeggen… beter dan wit. Eerst thuis maar eens op rondhobbelen.

De laatste tijd hebben we wat missers op Netflix.

Leek me best spannend, bleek een soort Tom en Jerry voor volwassenen.
“Waar zitten we naar te kijken?”
“Een of andere totaal ononderbouwde achtervolging in het bos.”
Waarom de man achter de vrouw aanzat, werd niet duidelijker dan dat het een psychopaat was en waarom wij ernaar zaten te kijken, werd ook niet duidelijker. Af ermee.

In de Kennemerduinen was de lucht zo dreigend dat de kleuren extra fel afstaken. Mooi!



Helaas bleef het niet bij dreigen alleen, het kwam daadwerkelijk tot een wolkbreuk. Nat tot op de onderbroek en een goede reminder dat we voor onze wandeltocht in Limburg straks beter voorbereid op pad moeten gaan.

Compleet verzopen kwamen we aan bij Parnassia aan Zee. Het water droop van jassen, tassen, broeken en vormde plasjes onder onze voeten.

Kroketten en warme choco hielpen een beetje, maar we besloten de wandeling niet te vervolgen en dezelfde route terug te nemen (toch ook nog 6 km). Het was weliswaar droog geworden buiten, wij sopten nog in onze schoenen.

Eenmaal thuis mocht de verwarming nog eens aan en kroop ik onder alle dekens op de bank. De ultieme zondag, en dat op een zaterdag!

‘s Avonds maakte de zon er een kleurenspektakel van, ik zat eerste rang. Het is ook weer ballonnentijd.

Benieuwd wat vandaag voor avonturen brengt.