Tenerife

Heerlijk banaantje. Canarische banaantjes zijn wat kleiner, de binnenkant is iets oranjer en ze zijn vol van smaak. We krijgen er eentje als toegangsbewijs voor de Casa del Plátano in Icod de los Vinos, Tenerife.

Als bananenverslinder vind ik het leuk om even door de tuin te lopen en te zien hoe de trossen precies groeien.

Helaas regent het sinds we halverwege de rit vanaf het vliegveld een wolk in rijden, of zo lijkt het als we onderweg de bui al zien hangen als een soort laaghangende mist.


Icod is een klein plaatsje met de oudste levende drakenboom, El Drago. Er wordt beweerd dat de boom wel duizend jaar oud is. Eerlijk gezegd ben ik al onder de indruk van de boomsoort an sich, ik denk niet dat ik eerder dit soort bomen zag. Ze zijn grappig, met worstachtige takken en sterrenkruintjes.

Voor 3 euro de man kopen we mooi weer af. Met poncho’s op zak weten we zeker dat het verder droog zal blijven.

En zo geschiedde.

De volgende ochtend zien we El Teide prachtig liggen vanaf ons balkon. Die was eerder niet zichtbaar, en in de loop van de week leren we dat de hele vulkaan zich in een paar minuten achter een wit wolkendek kan verschuilen en even vlug weer tevoorschijn kan komen. Kiekeboe voor volwassenen.

Inmiddels heb ik deze units ontmanteld en in de studeerkamer (omgedoopt tot parfumkamer) gezet, waar we toch niet komen. Deur dicht. Pfff.. ik snap niet dat mensen geen hoofdpijn krijgen van zulke zware geuren.

Op pad!


We bezoeken La Orotava en La Laguna. Altijd fijn om wat rond te struinen in onbekende plaatsjes.

Hm. De linker achterband loopt langzaam leeg. Vind ik niet per se relaxed. Maar het alternatief van een halve of hele dag opofferen om een garage te zoeken en die ter plekke een band kan vervangen, is nog minder aanlokkelijk. Dan maar af en toe bijpompen en hopen dat-ie het houdt.

Sowieso is autorijden hier echt geen aanrader. En dit zeg ik als bijrijder, want zelf achter het stuur durf ik al helemaal niet. Alles is krap en we kletteren naar beneden of zigzaggen in bochten van 180 graden.
Achtbaaneiland.

Des te fijner om, na een uiteraard hachelijke parkeerervaring, de auto uit te stappen en te gaan wandelen op de vulkaan.

Prachtig maanlandschap, zwart met rode brokken steen en frisse, helderblauwe lucht.


We zien de andere eilanden liggen in de verte.

Een tweede wandeling is juist weer heel groen, met fantastisch bos en mos.

De zee is onstuimig en ziet er van veraf woest en indrukwekkend uit.

Maar gelukkig vallen de golven mee als we gaan zwemmen. Voor het eerst op een zwart strand!

Hoe komt het toch dat als je je oren onder water houdt, het tintelt als een glas cava?

Over cava gesproken, ik ken een terras waar je voor 4 euro een miniflesje krijgt. Of voor 2 euro een bel huiswijn. 1,30 euro voor een cappuccino.
Ik ken ook restaurants waar binnen zitten eigenlijk ook buiten zitten betekent, omdat het dak van plastic is en de deuren wagenwijd openstaan. Best fris bij 13 graden.
Papas Arrugadas, ‘wrinkeled potatoes’ blijken geen ribbelchips zijn, maar gekookte aardappeltjes in een zoutkorst.

Nu weer thuis met fijne avonturen in mijn hoofd, kleurige plaatjes op mijn netvlies en vitamine D in mijn huid. En ook nog twee nieuwe ringen.