Anton en Julia, wie jullie ook zijn: kaart komt er nog aan, hoor! Zat heel knus samen met een kaart voor mij in de envelop. Ik kreeg ook nog een kaart voor een familie uit Hellevoetsluis. Al gestempeld en nul overeenkomsten met mijn adres. De kerstpost is de laatste jaren pure chaos. Zo zonde, zeker omdat al zo weinig mensen nog echte kaartjes sturen.
In de straat zit de feestvreugde er goed in.
Kerst, Pasen, whatever.
We proeven een pruimenwijntje van de toko (YUK) en een Portugese wijn voor een etentje dat ik in januari host.
Die laatste is heel erg lekker en dus goedgekeurd voor het diner.
Ik moet eind januari mijn spiraaltje laten vervangen en het ligt al klaar bij de apotheek. Het is nogal een UNIT! 
Hahaha, mijn hemel, wat een verpakking, dat ding zit er straks tot mijn oksels in! Ik sta hardop te lachen aan de balie. Dat de assistente me alleen glazig aankijkt zonder zelfs maar een glimlach, maakt het alleen maar erger.
Martijn en ik gaan zaterdag op date! Doen we bijna nooit, meestal gaan we ergens wandelen met zelfgesmeerde boterhammen en een thermoskan thee. Vandaag starten we met een fancy cappuccino en een koek en gaan dan door naar het museum.
Het Nieuwe Instituut valt me eerlijk gezegd tegen. Er zit niet echt logica in de tentoonstelling en de bijschriften hebben een torenhoog kunstacademiegehalte. Lees maar:
Wat een geneuzel.
Deze waren helemaal uit mijn geheugen verdwenen. Ik kan mij de telefooncel nog goed herinneren, maar dan met munten. Nooit meer gedacht aan deze kaarten. Was blijkbaar een korte fase.
Na het Nieuwe Instituut gaan we ook nog naar Huis Sonneveld. Of we slofjes over onze schoenen kunnen aantrekken? Tuurlijk.
Het huis is fantastisch! Prachtige kleuren en supermooi design. Ik zou er zo intrekken.
Met de lunch krijgen we een tafel midden in de loop toegewezen. Geen fijne plek. Waar ik vroeger mijn mond gehouden had, vraag ik nu of we mogen verplaatsen naar een andere plek. We krijgen een veel fijnere tafel tegen de muur. “Het uitzicht is ook beter”, grijnst Martijn. Snap ik 😀
Op de terugweg hebben we alleen maar regen en waaien we bijna van de brug.
Wie had dit ook alweer bedacht?
Maar eerlijk gezegd kan het mij niets schelen. Thuis wachten droge kleren en een restje middag onder een dekentje.
hahaha ik zie je al helemaal staan bij de apotheek en had waarschijnlijk lijk smakelijk met je mee staan lachen als ik naast/achter je had gestaan in de rij ?
wat een mop, kon hier ook hartelijk om lachen. Fijne feestdagen.
Geweldig, en ja, als zo’n dame dan niet meelacht zou ik ook nog harder gaan lachen. Mooi huis hè?
O geweldig, die badkamer! 😀
En haha, die spiraaldoos is inderdaad gigantisch. Daar zou ik ook om moeten lachen.
De telefoonkaarten herinner ik me nog! Wat een uitleg over de vitrine kast zeg…
Ik ben verliefd op de badkamer en hoop dat je de middag heerlijk warm op de bank hebt kunnen genieten.
Oei, dat spiraaltjes niet comfortabel zijn om te zetten wist ik, maar dat ze het mensen met een baarmoeder ZO lastig maken? 😉