#hotellife

Een huisje of airbnb heeft eigenlijk onze voorkeur. Dan heb je iets meer ruimte, gewone zitplekken en de mogelijkheid om zelf te koken. Ditmaal worden het vijf verschillende hotels. Dat is nu eenmaal de constructie als je je bagage wil laten vervoeren. Hoe bevalt het hotelleven ons?

Op stel en sprong ga ik de dag voor vertrek nog een badpak kopen. Mijn bikini’s liggen alle tweeëneenhalf in Rotterdam. Ik had er eentje ingepakt, maar er ook weer uitgehaald omdat geen van de hotels waar we heengaan een zwembad heeft. Dacht ik. Eenmaal in Gouda blijkt het eerste hotel toch voorzien van zwembad.
Dat valt nog niet mee. 180 euro vind ik echt wat overdreven en ik moet bijna huilen in het pashok van het afschuwelijke fenomeen dat zo’n pak de borsten platdrukt/totaal wegwerkt en de buik lekker accentueert. Geen wonder dat ik na mijn kindertijd het badpak in de ban gedaan heb.

Op goed geluk koop ik er een bij de Hema, waar je niet kunt passen dus ik verwacht er direct mee terug te moeten. Maar met dit model kan ik eigenlijk wel leven, zie ik thuis, dus hop in de koffer.
Bij aankomst in het hotel wordt gevraagd of we een bad of douche willen. Doe maar een douche, want als we nog gaan zwemmen dan ga ik niet ook nog in bad.
En dan dit:

Jammer.

Het hotel is verder wel erg chic (want eigenlijk een kasteel) en ligt in een prachtige omgeving.

We eten zuurvlees op het terras van de bistro. Smaakt goed!

Inherent aan hotel- en restauranteten, is het gebrek aan groenten. Hier zit dan nog een klein bakje salade bij, maar dit lijkt toch meer voor de kleur dan voor de vitaminen. Natuurlijk is dit deels mijn eigen schuld, ik kan ook wat anders kiezen van de kaart. Meestal kies ik iets wat ik thuis niet vaak eet. Maar ook een maaltijdsalade zwemt altijd in de saus of dressing. Zelfs een voorverpakt broodje gezond is meer mayo dan sla. Niet lekker en niet nodig.
Hoe dan ook: ik vind uit eten gaan heerlijk, maar na een dag of drie ben ik er meestal wel weer klaar mee.

Dat geldt niet voor het ontbijt trouwens.

Zo’n ontbijtbuffet met van alles en nog wat… mmmmm. Een yoghurtje met fruit, jam en granola, pannenkoekjes met ahornsiroop, een klein pecannotenbroodje, verse jus, een warme snee net afgebakken brood met roomboter en boerenham; blijer kun je me niet krijgen.

We slapen in best uiteenlopende hotels en ze zijn allemaal prima. Vaak vind ik hotelkamers nogal zuinig met zuurstof, maar in alle gevallen konden we een raam openzetten en was de temperatuur aangenaam.
Bij familiehotel Berg en Dal schudt eigenaar Marc iedere gast persoonlijk de hand bij het inchecken. Charmant en zo’n kleine moeite. Blijft je toch bij.

We hebben een afwisselend uitzicht.

In ‘s-Gravenvoeren zitten we in een prachtige B&B. Als we een flesje wijn of een chippie willen, kunnen we dat pakken en zelf even opschrijven. Mooi dat dat vertrouwen nog bestaat.

Waar ik niks van snap, zijn de sierkussens en de kleedjes overal. Elk bed heeft standaard twee hoofdkussens (hou ik van) plus nog een klein vierkant sierkussentje dat je altijd ergens moet laten. Idem met de halve sprei. Van mij hoeft dat niet. En als ik dan toch bezig ben: ook de schapenvachtjes op houten bankjes mogen weg. Ik vind ze altijd wat groezelig.

Het laatste hotel in Maastricht was een klasse apart.

Superchic weer, een enorme kamer, fantastisch ontbijt.
MAAR!
Wie heeft in vredesnaam bedacht dat de wc in de inloopbadkamer zonder deur kan? De wc zit achter de kast met wasbak. Door in het voorste deel van de kamer te blijven (of je ogen dicht te doen) kun je ervoor zorgen dat je iemand die op de wc zit, niet ziet. Maar het is onmogelijk om degene die op de wc zit niet te horen of ruiken.

Poepen en plein public: ik heb in mijn hele leven nog nooit zoiets ongemakkelijks meegemaakt.