“Gauw naar buiten.”
Het is zaterdagochtend en ik ben zó moe dat als we nu niet snel de deur uit gaan, ik waarschijnlijk onder een dekentje op de bank kruip om het hele weekend te blijven somberen. We gaan voor een klein rondje Carnisse Grienden. Het is heerlijk weer en ik knap ervan op. We lopen nog even verder, langs de golfbaan naar Klein Profijt. En daar…!
Daar waar we al honderd keer vergeefs getuurd en gehoopt hebben, spotten we nu zomaar, midden overdag,
een bever.
En nóg één!
We blijven wel een kwartier staan kijken, lopen een stukje verder, eten een boterham en gaan weer terug.
Ze zijn er nog. En nu zitten ze bij elkaar.
Wat geweldig!
En dat terwijl ik op vrijdag ook al een geweldige ervaring had, met Annemarie in Doloris Maze. Hoewel ik moet toegeven dat de ervaring in het begin ook wat claustrofobisch was. Eén voor één werden we in het doolhof gelaten, via verschillende deuren. Ik was dus in eerste instantie alleen. In het donker. Er moest worden gekropen en geklommen en er klonk een soort alarm. Horloge en telefoons hadden we moeten achterlaten. Ik moest mezelf een paar keer streng toespreken: NIET in paniek raken. Rustig ademhalen. Je bent veilig. Vooral dat donker vond ik verschrikkelijk benauwend en eigenlijk wilde ik er direct weer uit.
Maar zoals bekend: verdwalen kan ik als de beste! Ik belandde dus al binnen een paar minuten in een loop van kamers die ik allemaal al gezien had. Gelukkig kwam ik af en toe een medereiziger tegen. Na een tijdje kwam ik goddank ook Annemarie tegen! Jaaaa!! Dat veranderde alles. Ik heb haar niet meer losgelaten en kon eindelijk ontspannen. Samen op onderzoek uit is zo’n andere ervaring! We zijn zelfs nadat we de uitgang gevonden hadden, nog even terug gegaan om een glijbaan te zoeken die we alleen vanaf onderaf waren tegengekomen. Al met al erg leuk en een bijzondere ervaring, maar in mijn eentje zat het dicht tegen mijn angstgrens.
Schermafbeelding van de website
ik zou er ook panisch van worden, niets voor mij.
Die bevers stonden te klappen voor jou!
Die doolhof lijkt me een soort horrorhel, zeker als ik dat in mijn eentje moet doen.
Maar die bevers, wauw!!!! <3
Kan me zo goed voorstellen.
Nog een wonder dat je niet bent gaan gillen.
En een groter wonder, dat je Annemarie tegenkwam! Redding…
Over Doloris hoorde ik toevallig ook afgelopen week van een vriendin. Zij beschreef ook dat claustrofobisch aangelegde mensen beter niet kunnen gaan. Jouw verhaal bevestigt dat. Ik ga er dus echt never nooit van mijn leven naartoe.
Wauw! Wauw! Wauw! Die bevers! Dat doolhof zou niks voor mijn zijn. Ik zou voor altijd kwijt raken, vrees ik.
PS: geweldig titel!