Op de basisschool las ik een boek dat mijn beste vriendinnetje Marije ook gelezen had. Geen idee meer van de titel van het boek maar de hoofdpersoon heette Annetje. Ik zei: Anne-tje.
“Nee joh,” zei Marije, “het is Annet-je.”
Huh? Annet-je? Ik wilde er niks van weten. Het was Anne-tje en ik wist het zeker. Ook nadat Marije het nagevraagd had bij haar ouders, want ja, zij waren bevooroordeeld.
Een soortgelijke ervaring had ik afgelopen donderdag, toen ik met collega’s naar Club Haug ging. In mijn hoofd diende je Haug uit te spreken als Hoog, met een Franse au.
De comedyclub zit in een soort kelder, het logo heeft extreme verticalen; ik wist het zeker.
Totdat de MC zelf Haug zei. Met een auw.
Huh?
Wat grappig! En toeval wil dat ik er op eerste Paasdag langsfietste op mijn rondje grote stad, grote plas. En ik lees altijd Haug met een au, nooit bedacht dat het Hoog zou kunnen zijn! ?
Dat vraagteken bij mijn vorige opmerking had een emotiecon moeten zijn, maar zie nu dat ik te snel klikte. Pfff…?
Oh, emotiecons worden vraagtekens!
Ik zou ook Hoog lezen denk ik!
Ik zou ook denk aan haug als in au.
je bent nooit te oud om te leren!
Wat kan ons dat nou schelen? Wij zeggen gewoon hoog.