Ode aan Ouddorp

Liefste roodborstje,
De tuin was altijd al van jou en dat blijft zo. Nieuwe bewoners hoeven zich niets in hun hoofd te halen. Je verontwaardigde blik als wij weer eens op visite kwamen, sprak boekdelen.
Je was mijn allerfavorietst, de beste wekker en mooiste achtergrondmuziek. Toen je in de rui was en je je even verstopte, was ik al in mineur. Gelukkig bleek dat tijdelijk en zing je nu weer volop vanuit je lievelingsboom met de besjes.

Dag albatros,
Ik weet dat je eigenlijk een kraai of een ekster was, of soms misschien zelfs een merel. Maar jouw pootjes stampten zo hard op het metalen dak van de caravan, dat ik altijd hardop moest lachen. “De albatros is er!” We noemden onze wifi naar jou.

Fazant, jij bleef altijd wat op afstand en dan klonk je alsof je een nacht had doorgehaald. Een beetje schor. Sexy, hoor.

Meneer en mevrouw merel,
We hadden best goede wurmen toch!

Ook slakjes, voor jou lijster, om ze tegen de tegels kapot te kunnen tikken.

Egeltje, waar was je nou al die tijd? Nu hebben we je huis verplaatst, kom er maar niet achteraan want dan eindig je plat op het asfalt. Ik hoop dat je al een fijn huisje hebt gevonden, lekker rommelig met veel blaadjes.

Dankjewel bijen, hommels, vlinders, kolibrievlinders, libellen en de ontelbare leuke vogeltjes die we soms zagen maar vaker alleen hoorden.

Het was zo fijn met jullie.

O, en dit is de eindstand bij de rare druif:

Geen happy end, helaas.