Dit kreng bezorgt me twee enorme blauwe plekken op mijn bovenbeen. Bij de eerste botsing zie ik bijna sterretjes maar helaas blijk ik dommer dan een ezel en ga ik er ‘s middags nogmaals vol tegenaan.
Storm Benjamin en de steiger voor mijn huis vormen misschien geen goed duo. Denk ik. Temeer er wat brokken steen op liggen die zeker schade gaan geven als ze tegen mijn ramen waaien. Maar de wind staat de andere kant op of het steigerdoek houdt alles tegen: ik krijg niets mee van die hele storm.
Na het sporten ga ik vrijdag de stad in. Op cadeautjesjacht. Ik fiets over de Willemsbrug als ik een man op een scootmobiel tot stilstand zie komen. Lekke band. Mijn eerste reactie is oogkleppen op en doorfietsen. Zoals iedereen doet. Maar ja. Die man kan geen kant meer op zo en ik kan best even helpen. Er zitten pas vier nieuwe banden onder de scootmobiel. En dit is al de zoveelste keer dat dit gebeurt.
“En nu?” vraag ik. De man frunnikt een speciaal kaartje van de Wegenwacht uit zijn tas. Het waait toch wel behoorlijk nu. De Wegenwacht geeft aan dat het een uur tot anderhalf uur kan duren. ZO LANG?! Het is ijskoud! Ik besluit dat ik best tijd heb om even een praatje te maken met Wim. Want zo heet hij.
En net als bij de ontmoeting met de oude dame op het terras in Hilversum, krijg ik alles te horen over kinderen, kleinkinderen, de band met zijn vader, het werk dat hij deed, hoeveel je moet regelen als je afhankelijk bent van een scootmobiel. In een uur tijd kun je echt heel veel bespreken. Ik voel me net Joris Linssen in Hello, Goodbye.
Het is oprecht welbestede tijd. Wat een mooi gesprek. Na een dik uur komt de Wegenwacht, een fijne gast (zoals alle Wegenwachters) en zwaai ik Wim uit. Hopelijk zit hij inmiddels lekker aan de bloemkool met zijn vrouw. Ja, bloemkool vandaag.
In de stad slaag ik goed voor de cadeautjes en ik trakteer mezelf op een nieuwe theedoek, twee zakjes specerijen en een lieve kaart.
Ehm… is dit de bedoeling? De bolletjes die ik geplant heb, piepen nu al boven de grond uit. Hopelijk vriest dan niet alles kapot straks.
Er zijn her en der ook nog wat plukjes kleur op mijn balkon te zien.
O, ik kan al niet meer op twee handen tellen hoe vaak ik tegen dat soort hendels aan ben gebotst op mijn vorige werkplek :p Nu zijn het gelukkig allemaal bureaus met knopjes in plaats van hendels.
En lief van je om Wim wat gezelschap te houden.
wat super van jou om die man te helpen, bravo.
Wie goed doet, goed ontmoet!
Ik hoop zo iemand als jij te treffen wanneer ik later, mocht het ooit gebeuren, in zo’n situatie beland. Je bent een lieverd!
Goedemorgen, jij bent een echte schat!
Dat doen niet veel mensen… die hebben haast of geen zin.
En jij bent bij Wim gaan staan en jullie hebben samen het leven doorgenomen!
Echt heel lief!!
Groetjes van Marlou
Auw! Die eerste foto vóel ik gewoon! Lief dat je die meneer gezelschap gehouden hebt. En ja, dat zijn vaak hele mooie gesprekken. En ook nog goed voor je Karma-saldo. Let maar op!
wat goed dat je tóch gestopt bent. en wat mooi dat er dan zo’n gesprek uit voort komt.
als ik in mijn eentje door de stad loop (meestal gebeurt zoiets tijdens de weekendjes alleen weg), zie ik dit soort dingen minimaal 1 keer en heb ik ook altijd even zo’n nadenk momentje, of ik ga stoppen of niet. er zijn zoveel momenten of kansen eigenlijk, om in dit soort gesprekken te komen, als je goed oplet. elke keer doe ik het toch maar en ik heb er nog nooit spijt van gehad.
zelfs als het dan een keer wel een zuurpruim is die niets positiefs te melden heeft, is het nog steeds waardevol. want daardoor waardeer ik de mensen om me heen die wel positief zijn juist nog meer 😛 dan kan ik weer even denken ‘wat heb ik toch een fijn leven’.