Retourtje Groningen

Dinsdagochtend krijg ik het volgende appje van Martijn:

Ja, leuk!!
Dus zitten we zaterdagochtend met een lunchpakketje in de trein, speurend naar de eerste lammetjes in de wei. Ik spot er nul, maar lees wel lekker in een tijdschrift en luister ondertussen alle gesprekken af. Drie studentes praten vrij openhartig over red flags bij mannen én bij zichzelf, gescheiden ouders en de dresscode van hun feestje. Ik voel me helemaal op schoolreis.

Groningen heeft een prachtig oud stationsgebouw.

Maar we komen voor iets modernere architectuur; het Groninger Museum. Ik was er ooit al eens eerder, maar dat is lang geleden.

Je zou zweren dat het printje op de Museumkaart rechtstreeks van deze muur komt.

Maar van dichtbij is het toch echt een ander patroon.

Ik ben ontzettend fan van dit museum. Het gebouw en de inrichting zijn geweldig. Ik hou van de felgekleurde muren en de manier waarop je steeds met een doorkijkje naar de volgende ruimte gelokt wordt.

Ook leuk om te zien dat er veel gebruik wordt gemaakt van aanvullende ontwerpen en illustraties.

Er hangt zoveel moois!

Na het museum maken we nog een wandeling door de stad.


De tentoonstelling gaat buiten verder.

We sluiten af met een lekkere borrelplank en een wijntje in zon, halen dan vlug een broodje bij de Spar voor de terugreis en duiken de trein in. Achter me zit een man met Gilles de la Tourette zachtjes te vloeken. Zijn repertoire varieert van een hartgrondig ‘godverdomme’, tot ‘kuttrein’ en ‘klerezooi’. Ik ben het niet met hem eens, want ik zie twee lammetjes! 🙂 🙂 schatjes. Het laatste stukje zitten we in een stiltecoupé, waar een dame bij het instappen een stel jonge gasten al wijst op het stilte-icoon. “Zo! De trein is nog niet vertrokken, maar jij hebt het al gelijk te pakken,” zegt een van de jongens. Superbrutaal eigenlijk maar het klinkt zo vriendelijk dat ook de vrouw niets anders kan doen dan glimlachen.