Ik was even de weg kwijt vorige week. Wees gerust: letterlijk.
Verdwalen doe ik vaker dus ik keek er niet van op. Maar een toren met meer dan twintig verdiepingen kwijtraken, had ik nog niet eerder gepresteerd.
Het gebouw stond op de plattegrond, het stond op de bordjes en ik had echt alles uitgekamd. Na tweemaal vragen wisten mijn vrienden bij de Servicedesk raad: De toren is alleen bereikbaar via de derde verdieping. Right. Een geruststelling dat er geen patiënten naartoe hoeven.
Figuurlijk begin ik mijn weg juist een beetje te vinden op mijn werk. Zo had ik afgelopen week niet meer de neiging om direct na het eten naar bed te gaan, en kwam er zelfs ruimte voor een eureka-moment. Op de eerste werkdag had ik mijn Sanquinmok meegenomen om thee uit te drinken. In die mok pasten nét twee porties heet water. Daarmee zat-ie zo vol dat ik er niet mee kon lopen. Dus moest ik altijd weer een beetje water afgieten. No big deal.
Maar vorige week viel het kwartje:
Andere mok meenemen. Het leven is een stuk simpeler als je net wat MB aan hersencapaciteit over hebt.
je kunt het wel vertellen hoor!
Zo simpel kan het inderdaad zijn! Het is ook een enorm complex het EMC, niet vreemd dat niet alles even goed en snel te vinden is. Je moet als patiënt ook goed de borden volgen en de tijd nemen voor je afspraak, want de afstanden zijn ook enorm. Fijn dat je inmiddels ‘geland’ bent op je nieuwe werkplek.
Soms zijn de fijnste dingen zo simpel <3
Mooi is dat, dat je net even wat meer ruimte hebt en dan inderdaad bedenkt om een grotere mok te gebruiken.
Je hebt humor weer weten te combineren met een stukje levenswijsheid, zo mooi gedaan!!
Niks vreemds aan. Ik kon laatst op mijn werk een complete zendmast niet vinden (uiteindelijk toch gelukt natuurlijk). Die laatste zin zegt het helemaal.
Ik snap helemaal dat je daar de weg kwijt raakt! (maar ik moet bekennen dat ik in veel minder ingewikkelde omgevingen al verdwaal)