Typisk Norsk + verhalen van Paolo

Vanaf de luchthaven van Tromsø naar de stad kom je in een tunnel met rotondes. De optie dat een tunnel ook een gangenstelsel kan zijn in plaats van een enkele richting, had ik nog nooit bedacht. Leuk! Ik maak helaas geen foto.

Brunost wordt vertaald als bruine kaas. Getver! Maar het is een soort gecondenseerde melk die tegelijk ook hartig is. Wat een verrassing en eigenlijk best lekker! Je schaaft het spul met een kaasschaaf voor op een wafel of tussen de lefse (een soort zoete wrap met brunost, kaneel, boter en suiker).

Nog meer eten: dit is de lekkerste vissoep die ik ooit heb gegeten. Geen bijzondere ingrediënten, maar het was verrukkelijk.

Hier heb ik gebiologeerd naar zitten kijken: wandelschoenen met inklapbare spikes. Briljant!

De gidsen die wij ontmoeten, komen uit Canada, Nederland en Italië, maar alle buschauffeurs zijn Noorse oude mannen. Echt oud hoor! Wit haar en minimaal tien jaar met pensioen. Behalve dat ze dus niet met pensioen zijn. Op zich geruststellend, al die ervaring, want de wegen zien eruit als ijzige rodelbanen.

Onze Italiaanse gids Paolo kletst de hele dag vol. Zo vertelt hij o.a. dat hij als student kunstgeschiedenis altijd dacht dat de bomen van de grote Vlaamse schilders fantasiebeplanting was, of in elk geval wat ‘opgepoetst’ à la Bob Ross of een magisch Instagramfiltertje. Totdat hij voor het eerst in België kwam en tot zijn verbazing precies de bomen uit de schilderijen zag. Ze bestaan echt! haha.

Een ander verhaal is treuriger. Paolo gaat regelmatig met een Sami chauffeur mee op excursie. Er zijn van oudsher grofweg twee groepen Sami: vissers en rendiernomaden. De betreffende chauffeur behoorde tot de vissers. Zijn vader vroeg op een gegeven moment of hij het familiebedrijf wilde voortzetten. Ze visten voornamelijk op kabeljauw en dit was best een zwaar bestaan: hard werk en het bracht weinig op. Dus de chauffeur besloot: ik stap uit de visserij en ga mijn leven anders invullen. Prima, de familie verkocht de boot. Een jaar later arriveert de Koningskrab in de Noorse wateren. Vissers verdienen daarmee nu in één maand hun jaaromzet en kunnen de rest van het jaar freewheelen…. omdat deze handel zo lucratief is, is het nu volstrekt onmogelijk om aan een geschikte boot of spullen te komen. De chauffeur heeft nog elke dag spijt… zo sneu.

3 Replies to “Typisk Norsk + verhalen van Paolo”

  1. niet alles lijkt mij even lekker!
    En zo’n wandelschoenen heb ik ook, maar gebruik ze als er sneeuw ligt!

  2. niet alles lijkt mij even lekker.
    en zo’n wandelschoenen heb ik ook, maar gebruik ze alleen als er sneeuw ligt!

  3. Die bruine kaas zou ik nog wel proberen. Maar vissoep daar begin ik echt niet aan. Inderdaad wel een sneu verhaal van die visser. Balen, zeg!

Leave a Reply

Your email address will not be published.