Publieke Werken

Waar er lege plekken ontstonden door afgelaste reclamecampagnes, heeft Rotterdam deze opgevuld met ruim 400 posters met kunstwerken. Wat een goed idee. Elke kunstenaar krijgt een oplage van acht stuks om te verkopen à 35 euro. Leuk! Ik ga er eentje uitzoeken.


Dat valt nog niet mee, want elke keer dat ik op de site kijk, vallen me weer andere werken op. Ik vind zoveel mooi!
Eerst de plek waar de poster komt te hangen maar eens uitzoeken. Hier in het trappenhuis. Die vissenkom mag weg.

Een van de eerste posters die ik aanklik, is van Joris Kuipers.


Hé wat grappig, ik heb al eerder werk van hem gezien. Sterker nog, er staat nog een foto van in mijn telefoon!


Deze zag ik tijdens CODA Paper Art 2019 in Apeldoorn. De foto bewaarde ik omdat het zo’n fijne dag was en ik dat blije gevoel terugzag in de zonnige kleuren.

De poster van Joris vind ik heel mooi, maar ik weet dat het werk meer indruk maakt als het in de ruimte hangt. De diepte waardoor het kunstwerk steeds verandert als je er langsloopt, mis ik op de platte poster. Ik zoek verder.


Deze van Driessens & van den Baar maakt ook grote kans. Alleen wel heel erg binnen mijn comfort zone. Felle kleuren, mooie vormen: altijd goed.


Uiteindelijk kies ik deze. Omdat ik erom moet lachen. Het is iets totaal anders dan waar ik normaal voor val, geen kleur, symmetrisch… maar mijn ogen worden er steeds weer naartoe getrokken. En kunst heeft de taak om je af en toe wakker te schudden.

Maandag mag ik het allerlaatste exemplaar ophalen in het atelier van Petra Laaper. Ben benieuwd of het in mijn trappenhuis op zijn plek zal zijn.

Op gelijke voet

Mijn linker wandelschoen is al een keer professioneel opgerekt, maar is nog steeds wat te krap en staat nu met een schoenspanner maat 42 (hopelijk) uit te rekken. Maar om onduidelijke redenen zijn de linkerschoenen van mijn espadrilles (diverse kleuren) juist allemaal te gróót. Heel irritant, want die vallen dus steeds van mijn voet.

Heb nu een oplap-oplossing bedacht. Zeer effectief.

Thuiswerkplek metamorfose

VOOR:

NA:



Wat nieuwe spulletjes, oude meubels in een nieuw jasje, behang en een lik verf; zo is mijn thuiskantoor helemaal naar mijn zin.

Dat rijst de pan uit

Focaccia. Dat wilde ik eens maken. Maar in hamstertijden was er nergens bloem verkrijgbaar en er moest maar liefst een kilo in.
Nu is bloem weer voorradig en vandaag is de dag.

Er moeten twee zakjes gist in. Kneden is geen optie. Ik kom er met de houten spatel al nauwelijks doorheen. Het lijkt wel kauwgom.
In het recept staat “afdekken met een vochtige theedoek” maar ik voorzie problemen als het deeg zich moet verdubbelen en volg Martijns suggestie om er toch maar plastic folie tussen te doen.


De kom staat zoals altijd op mijn convectorverwarming te rijzen.


Geen briljant idee, zo blijkt. Want het deeg groeit gewoon door aan het einde van de kom…


…hup over de rand zo de verwarming in. 🙁



Als ik het deeg op de bakplaat stort, is er een glutengrot ontstaan in de kom.



Maar het resultaat is geslaagd! Het brood ziet er prachtig uit en smaakt heerlijk.

Wispelturig

“Hoe vond u het om uw mening te kunnen geven middels deze enquête? Geef een cijfer van 1-10.”

Ik geef een 8.

“Zou u vaker betrokken willen worden bij dit project?”

Nee.

Tussen de dozen

Als je geen held in de auto bent, dan is het niet je droom om 1. naar Ikea te rijden, 2. daar ter plekke te moeten uitdokteren waar het pick-up point precies is, 3. ook nog met een code onder een slagboom door te gaan en 4. met een lading spullen in de achterbak weer naar huis te rijden. Maar: niet durven staat nog steeds los van niet doen, dus maar gewoon gaan.


Achteraf valt alles altijd mee, met als bonus dat ik me dan erg stoer voel.


Alles naar boven sjouwen en zelf in elkaar zetten lukt ook. Alleen ik weet niet wat nou precies de bedoeling is met al die extra materialen bij de scharnieren. Is dat om ze af te stellen? En als ze nou gewoon al goed zitten? Of kan dat niet?


Ik stuit wel op een kleine ‘misrekening’. Als ik pootjes onder mijn kastje wil, dan past het meer niet onder mijn bureau. Ik verzin een opstelling waarbij de twee naast elkaar staan, alleen dan belemmert het bureaublad de deurtjes weer.
Geen pootjes.


Vandaag met een hele auto vol karton naar de papierbak. Kwartiertje stampen en alles zit erin.

Ondertussen ben ik voor mijn werk met een erg leuk project bezig, waar ik energie van krijg. Nodige energie, dat wel, want het is nogal een klus. Ik zit nu nog in de chaos maar mijn thuiskantoor wordt steeds mooier. Bijna klaar.

Stilleven

Een dag zonder plannen, dus ik besluit een kaartje te boeken voor Museum Gouda, waar de tentoonstelling Stilleven te zien is. Er is meteen om 11 uur nog een plekje.


De hond vindt het allemaal best. Hij zit eerste rang.

Leuke tentoonstelling! Jammer dat het nu eenrichtingsverkeer is, ik sluip soms stiekem even terug.



In de museumwinkel verzucht ik dat ze nooit de ansichtkaart hebben die ik graag zou willen. “Tja,” zegt de dame, “soms bestaan er al kaarten van schilderijen en dan is het makkelijk om die te gebruiken en daarnaast worden maar enkele werken uitgekozen. Normaal gesproken kun je natuurlijk makkelijk een foto maken van je lievelingsschilderij, maar dat is nu helaas even niet toegestaan.”
Ik zeg: “Nee, dat is wel jammer inderdaad,” en denk: OEPS…

Uiteindelijk kies ik drie kaarten en ga dan mijn bloemenbon verzilveren bij de bloemist. Blijkbaar was ik toch geïnspireerd:



Hoewel het eigenlijk een bosje van niks is, laat het het zich best aardig fotograferen. Een vrolijk stilleven voor thuis.

Bij de beesten af

4.08 uur.
Mug.


Alwéér?!
Gisternacht had ik er ook al twee aan mijn oor. Hoe die beesten zich toch steeds in mijn klamboe wurmen, is me een raadsel.
Klote Houdini’s.


Ik weet meteen dat slapen niet meer gaat lukken. Drukke dag voor de boeg, dus dan heb ik geen rust meer in mijn lijf. Ik zal het ermee moeten doen.

De zon komt vandaag om 5.23 uur op lees ik op mijn telefoon. Dan kan ik het zo timen dat ik op dat moment bij de Kralingse Plas ben. Een stukje fietsen is wel lekker. Kan ik gelijk de hertjes weer eens gedag zeggen. Ik luister nog een tijdje vanuit bed naar de merel, prop dan het beddengoed in de machine en zit om 5.00 uur op de fiets.

De hertjes staan nog wat beduusd onder hun afdakje als ik ze tegemoet kom. De konijntjes daarentegen zijn al helemaal wakker. Ik zie er vier vrolijk rondhupsen. De kikkers proberen met keihard gekwaak de vogels te overstemmen.



Ik weet niet wat ik in mijn hoofd haal om hier van de fiets te stappen, maar dat was dus niet de bedoeling. Ik krijg een roedel krijsende ganzen achter me aan. Best intimiderend!



Een stukje verderop is het gansvrij en krijg ik alsnog de gedroomde zonsopkomst.


Eenmaal thuis is het ongeveer tijd om op te staan. Goedemorgen!

Knabbels en babbels

Vrijdag maken we een fietstochtje naar het nieuwe puntje IJburg, dat nog braak ligt.



Lolaland gaat eigenlijk pas om twaalf uur open maar we zijn voor elven toch al welkom voor koffie en thee. Leuke tent! Of we ook een stukje appeltaart willen? Jammer genoeg is de kwaliteit van de appeltaart omgekeerd evenredig met de gastvrijheid waarmee we worden ontvangen. Mocht je benieuwd zijn wat er eigenlijk mis kan gaan bij appeltaart: Proef dit! Dapper eten we door en kletsen ondertussen wat met het meisje dat ons bedient. We leren dat het hele opgespoten stuk nog bebouwd zal worden met woningen.

Een hoosbui jaagt ons later bij Bagels en Beans naar binnen. Ik heb een lekker gemberdrankje en vraag wat het precies is. Een siroop misschien? De barman ploft direct naast me neer en begint een verhaal af te steken dat begint bij jonge roze gember van de Hanos en uiteindelijk eindigt met het proeven van een klein kokosmakroontje met peper erin. Lekker hoor! Die ga ik eens namaken.

Als we de volgende dag onderweg zijn naar onze vaste cheesecake met Scrypto lopen we een rouwstoet tegemoet. Knalrode kist, fleurig geklede familie en vrienden en een draaiorgel in de straat.

Kanis en Meiland voelt als vanouds als een gezellige huiskamer, al zitten we buiten op het terras. Er is een krantenuitruil tussen de gasten die om beurten met elkaar een praatje komen maken. Ik weet nu alles over het doktersbezoek naar aanleiding van rare plekjes die goed bleken te zijn, hoe je coronakilo’s omzet in spieren en wat je kunt bereiken met de juiste mindset. Ook heb ik geleerd dat er kwartetspellen bestaan die heel laf van één tot en met vier nummeren: “Mag ik van jou van de Zeemeerminnen nummer drie?” Tssk.


Als afsluiter van de vakantie wagen we ons geluk bij het net geopende A la Plancha. Of er nog een plekje vrij is? Ja, dat is er maar er zijn tijdslot en ze hebben alleen een driegangendiner. Prima. We worden naar een tafeltje in de schaduw gebracht. Koud! Het waait namelijk altijd behoorlijk daar aan het water. De parasol staat zo opgesteld dat we de hele avond geen zon meer zullen zien. Brrr…. toch maar vragen of ze nog een ander plekje hebben. Ik voel me nog altijd enorm bezwaard als ik zulk soort dingen vraag. Maar als we eenmaal verhuisd zijn, zit er zo’n wereld van verschil in zitplezier dat ik mezelf inprent tóch altijd over die drempel te stappen. We krijgen een compleet ander menu voorgeschoteld dan besteld, er zijn problemen in de keuken en het loopt her en der in de soep, maar dat is eigenlijk juist de charme van A la Plancha.

Fotoduo’s fietstochtje


Mocht ik ooit willen verhuizen naar Amsterdam, dan is Noord aan de waterkant the place to be (note to self: eerst 1,5 miljoen sparen). We fietsen een heel stuk langs het water met uitzicht op de stad aan de overkant. Durgerdam is ook heel schattig, met mooie gevels à la Volendam en Marken.


Langs de weilanden naar kneuterig Ransdorp.


Taartjes bij de Landmarkt waren al op voordat ik aan een foto dacht. Terug met het pontje (mondkapje op ook al waaien je woorden er weg zonder iemand te bereiken). Thuis gelijk de bikini aan voor een duik in het IJ voordat het straks gaat onweren.