Wakkerfase 1

Vannacht droom ik dat ik in een caravan wakker word en me realiseer dat ik vergeten ben de kat eten te geven. Hij ligt al voor apegapen opgekruld in de plafonnière. Het ziet er niet best uit en ik voel me vreselijk.

Ik schrik wakker en wéét dat ik droomde, maar één ding klopt als een bus: ik heb gisteren zeker weten geen kat gevoerd!! WAT ERG!!! Ik moet direct uit bed!

Wacht.

Ik heb geen kat.

(Dit ongetwijfeld naar aanleiding van de vraag van de buren of ik hun katten zou willen voeren als zij later deze zomer een weekendje weg zijn. Natuurlijk wil ik dat, graag! Blijkbaar heb ik een diepe, totaal ongegronde angst dat ik dat dan vergeet.)

Midzomer

Dit heb ik altijd een beetje een rare term gevonden, want midzomer markeert de langste dag en de zomer moet dan nog beginnen. Maar goed, die langste dag is dus alweer achter de rug. Deprimerend idee…. we zijn al over het hoogtepunt heen! Al blijven de dagen voorlopig nog heerlijk lang en heb ik merkbaar meer energie.
‘s Nachts laat ik de gordijnen een flink stuk open, zodat ik wakker word met uitzicht mijn fleurige balkon.


Gisteren zat ik met een half oog voetbal te kijken (tot 23.00 uur!! En gewoon om 6.15 uur weer op, he, al dagen achter elkaar! In de winter ben ik al blij als ik het tot 21.00 uur red). Tijdens de pauze genoot ik van de nieuwe Loeki’s die voorbij kwamen. Zo leuk, ik had onze knuffelleeuw echt gemist 🙂 🙂 🙂


Met het anderhalve oog dat ik nog over had, maakte ik twee nieuwe ringen. De zwarte HERmaakte ik eigenlijk, want ik had ooit precies hetzelfde ontwerp gemaakt, maar die ring brak af.


Er is geen carrière als handmodel voor me weggelegd zie ik nu. Of zal ik mijn handen zomermodellen noemen? Slechts over hun hoogtepunt heen.

Welldaad

Nog lang en breed in Nederland en er staat Köln op de borden. Niet Keulen dus. Op zich best een goed idee om alle vertalingen van steden af te schaffen en alleen de oorspronkelijke naam te gebruiken, maar dan wel consequent.

Hoe dan ook, nu komen we de grens niet over want we stoppen in Well, Limburg bij een fijne B&B. Idyllische plek met een grote tuin met overal zitjes, en een hoop gezellige beesten. Geitjes en kippen in de tuin, en aan de overkant van de weg is nog een stukje privébos waar de varkens en de hertjes uit je hand komen eten. Hoewel de hertjes dat wel erg spannend blijven vinden. Er zit ook nog een kalkoen in het bos.






Er zijn ook twee honden. Niet mijn favorieten, maar ja, wij wel die van hen 🙂 Gelukkig waren het heel lieve beesten.



Ondanks de cocktail van P20 zonnebrand en anti-mug met DEET die we braaf smeren, weten de muggen ons goed te vinden. Ik heb nog zo’n zelfde cluster op mijn rechterarm, en nog wat losse bulten op in de elleboogholte en op mijn linkerschouder, pink en buik. Het kost behoorlijk wat inspanning om NIET te krabben. Martijn zit ook helemaal onder.


Onze dagen beginnen met een heerlijk ontbijtje in de tuin. Daarna op pad! We lopen behoorlijk wat kilometers door het prachtige, afwisselende landschap van natuurgebied De Maasduinen. En wat een mazzel met het weer! Het enige jammere is dat mijn wandelschoenen somehow te klein zijn (zijn mijn voeten gegroeid?! Zijn de schoenen door verkeerd opdrogen gekrompen?) en ik op een bepaald moment zo’n pijn heb dat ik op mijn espadrilles verder moet. Mijn nagels zijn inmiddels blauw geworden.




Kijk, een hertje!


Trekpontje op de route is nog best zwaar werk. Zeker als er drie extra oude mannetjes instappen die zich eens lekker laten varen.

‘s Avonds nog een half uurtje lopen naar het restaurant.



Heerlijke vakantie.

We sluiten hem af met het decadente borrelpakket van Wijnhoeve De Kleine Schorre waar Martijn al jaren wijnstokken least. Proost!

Het moment van de waarheid

Op basis van de vier opdrachten die ik inlever voor toelating tot de deeltijd master Crossover Creativity aan de HKU, word ik uitgenodigd voor een online gesprek. Pittig half uurtje hoor! De uitslag zou twee weken later komen, maar ik krijg na anderhalve week al het verzoek nog een extra opdracht te maken. Even slikken. Ik ben me ervan bewust dat dit mijn laatste kans is. Nadat ook die opdracht is ingeleverd, begint het grote wachten.

We zitten net aan de borrel als mijn zus me appt dat neef Stach de KNAW onderwijsprijs heeft gewonnen met zijn profielwerkstuk. Goed zeg! Terwijl we daarop proosten, krijg ik eindelijk de mail binnen waarop ik in spanning zat te wachten.

Whaaaaah goed nieuws! Ik ben TOEGELATEN!! Ik spring op, stuiter wat en maak een vreugdedansje.

“Je gulp staat open,” zegt Martijn.

En toen kwam de zon

Wat een genot.
De zon schijnt, ik kan gewoon op mijn balkon ontbijten, ik ben de komende week vrij én al mijn allerliefsten zijn nu minstens 1x geprikt. Ikzelf mag morgen. Een gevoel van opluchting sijpelt langzaam mijn hoofd in.

Tijdens een heel vroege wandeling zag ik deze twee lieverds hupsen. Saampjes! Ik dacht dat er nog maar eentje was overgebleven in het parkje, maar ze hebben elkaar gelukkig nog.

Ik eet nu zo vaak mogelijk asperges. De rest van het jaar is dat er niet meer bij, dus ik neem het er nu van.

Door allerlei omstandigheden (voornamelijk het WEER!) waren we nu pas bij de kikkers.


Eerst zagen we ze wel maar hoorden nog niks.

Uiteindelijk kregen we toch een klein concert.


Ik word zo blij van dit geluid. Als ik een vijver in mijn balkon kon graven, deed ik het.

Ook nog twee hertjes gezien een paar mooie grote kevers. Die onderste was enorm! Wel twee vingerkootjes.


Vanavond gaan we voor de eerste kadeBBQ van het jaar.
De zon schijnt.

Zeiken om 30 cent

Een bont boeket graag, van MAXIMAAL 15 euro. De bloemist zocht wat bij elkaar en ging aan haar collega de prijs vragen. Tien euro, hoorde ik de collega zeggen. Nu was ik eigenlijk al content met het boeket, maar ik snapte dat verkoper nog wat extra bloemen erbij kwam zoeken. Terug naar de collega voor een nieuwe prijs: het boeket kwam zo op 14 euro. Ik hoorde: “Wat doen we dan, ronden we het af?” Waarschijnlijk geen idee dat ik het hele gesprek kon horen. Het antwoord van de collega verstond ik niet dus was benieuwd wat de kassa zou aanslaan.
Verrassing! Het werd 15 euro.

In de supermarkt was er geen normale tarwebloem à € 0,38 meer, de enige optie in het schap was biologische bloem: € 1,44. Mijn lievelingswijn? Al weken niet verkrijgbaar. Het schap staat wel vol, alleen met wijn die 2x zo duur is. Heb ik me ook al eens in vergist. Eigen schuld, moet je er maar niet vanuit gaan dat het kaartje bij het juiste schap staat.

En zo kwam het dat toen ik op mijn kassabon € 2,29 zag staan bij de flespompoen die in de winkel voor € 1,99 werd aangeboden, de maat opeens vol was. Ik ging rellen om 30 cent. Ja, het was een biologische en ja, ik wist het zeker en ja, ik kan hem uit mijn tas opgraven. Hier met die € 2,30!

Verder kwam ik thuis met het zoveelste pakje roomboter. Ken je dat? Dat je een paar keer achter elkaar denkt: volgens mij was dat bijna op. Laat ik maar alvast nieuwe nemen…

Had ook nog twee nieuwe kookervaringen!
1: een gerecht met gelatine. Nog nooit eerder gebruikt. Ik vind het ook zo’n jaren ’80 verpakking, misschien dat ik er daarom nooit eerder vertrouwen in had 🙂

2: een sinaasappelcake met HELE sinaasappels. Dus met schil en al in de pan, koken en pureren. Met eieren en amandelmeel in de oven. Zo’n leuk recept! Alleen de cake werd SUPERbitter (niet vreemd met die schil). Een beetje chocolademousse erbij deed wonderen.


Eurovisueel spektakel

Een soort oudejaarsavond, dat was het Songfestival vroeger. Opblijven totdat je omviel. Engeland of Ierland won, want dat waren de enige landen die in een taal zongen die iederéén begreep. Lekker overzichtelijk. Eigenlijk was de lol er al sinds mijn twaalfde helemaal vanaf en keek ik nooit meer echt. De Nederlandse inzendingen waren ook altijd dramatisch. Soms, als ik in het liedje geloofde de laatste jaren, keek ik met een half oog.

Dit jaar is de Nederlandse inzending als vanouds kansloos, maar het is in Ahoy… dat is toch best iets om trots op te zijn! Een Nederlandse productie. Er is zelfs een set van Afrojack opgenomen hier op de Hef.

Het logo van dit jaar is gemaakt door het bureau CLEVERFRANKE en heeft een mooi achtergrondverhaal. Het beeldmerk lijkt op een feestelijk vuurwerk, maar het zijn eigenlijk de posities van alle hoofdsteden van de deelnemende landen ten opzichte van Rotterdam als centrum. De steden zijn met elkaar verbonden door twee kleuren uit de vlag van het betreffende land. Tof dat de banen uit het logo overal in terugkomen, vaak ook geanimeerd.




Dan de postcards, dat zijn de video’s voorafgaand aan de liedjes om de artiesten aan te kondigen. Waar wij geen weet van hebben, is dat verschillende partijen hun concept moeten pitchen voordat iemand de opdracht voor de klus binnensleept. Criteria: passend bij het over-all concept Open Up, een kennismaking met Nederland als gastland en een introductie van de deelnemers. En o ja, die deelnemers kunnen niet daadwerkelijk aanwezig zijn voor het opnemen van de clips… Succes!
Pitchwinnaar idtv laat in de postcards een tiny house door Nederland reizen. Het open huisje is steeds helemaal anders ingericht met persoonlijke attributen passend bij de artiest. Er is ook geprobeerd te zoeken naar een link tussen de artiest en de locatie in Nederland. De artiesten zijn er als hologrammen in verwerkt. Ook in de postcards komen de vlaggenbanen terug. Ik hou van een totaalconcept waarbij alles klopt.



De decors zijn natuurlijk ook prachtig. Ik kijk mijn ogen uit.


Alleen jammer van de muziek.

Uilen en bosbessen

Op Hemelvaartsdag ga ik met Daan het vernieuwde eiland van Brienenoord verkennen. Ik fiets naar de brug naar het eiland… waar nu geen brug meer ligt. De toegang naar het eiland is een heel stuk verplaatst. Juist. Ik fiets nog een stukje door. We gaan zo snel mogelijk van de brede wandelroute af en steken een smal paadje in.

Vlakbij zitten twee bosuiltjes!!

Ze schrikken van ons en vliegen allebei naar een andere plek. Nog steeds goed zichtbaar met het oog. Mijn telefooncamera heeft er iets meer moeite mee, maar ik leg er toch eentje vast.

Hier moet ik om lachen. Ik ga wel voor een heleboel flupseltjes. Een lijk wil ik liever niet vinden en die Romeinse nederzetting… hm… vast niet.

Op vrijdag wil ik eigenlijk naar de kikkers, maar het is bewolkt en ik weet niet of de kikkers dan wel zo enthousiast zijn. Het is nogal ver rijden voor een wandeling zonder kwaakgarantie, dus we besluiten naar Woudenberg te gaan. Eerst ‘even’ langs de bloedbank. Waar het zo’n beetje de drukste dag van het jaar blijkt. Een lange zit, vooral voor Martijn die in de auto wacht. Maar met een record Hb-waarde van 9.1 ben ik heel blij!

In het bos ruik ik: BOSBESSEN! Vroeger plukten we tijdens onze vakanties in Noord-Italië vooral cantharellen, maar ook bosbessen en aardbeitjes. Blijkbaar zit de geur van bosbessenplanten in mijn geheugen opgeslagen. Want er is geen bes te bekennen en ik herken de planten niet, maar de Seek-app geeft me gelijk: hier groeien bosbessen. Leuk!


Zal ik deze maar eens weggooien? 😉