Post uit Ecuador

Mijn sponsormeisje werd 13. Ze bleef die dag thuis vanwege de pandemie (net als wij allemaal) en er was ook geen taart “wegens economische omstandigheden”.

O.
Haar hele familie had haar de hartelijkste felicitaties gebracht en mijn neus is weer even op de feiten gedrukt.

Ik ben zo blij dat ze altijd terugschrijft en het is goed te horen dat ze gezond is en klaagt over school. Ik gun haar de wereld (inclusief de allerlekkerste taart).

Muchos besos a la distancia.

Stamper

Dit heet officieel een stamper. Wist ik ook niet, maar ik zag het staan in de gebruiksaanwijzing van de ‘Mean Machine’, mijn keukenmachine, toen ik zocht naar het merk en typenummer van het apparaat. Stamper dus, en niet aanduwdinges, zoals je zou verwachten. Want met dit ding duw je je te hakken of raspen voedsel door de snijder. Zoals je ziet op de foto breken de nopjes aan de randen van de stamper af en die belanden in je eten. Breek je je kiezen op! En echt gezond om door te slikken lijkt mij het ook niet. Ik wilde daar eens iemand over spreken bij Philips.

Korte versie: dat is niet gelukt.

Medium versie: telefoonnummer bestaat überhaupt niet. Je komt pas in aanmerking voor een chat met een levend wezen als je je eerst door alle vragen van een robot worstelt. Robot herhaalt stoïcijns de vragen waar je geen antwoord op hebt, dus uiteindelijk vul je maar wat onzin in. De levende medewerker bombardeert je vervolgens ook met vragen volgens een vast stramien. Zijn conclusie: valt helaas buiten de garantie. Je kunt wel een nieuwe kopen bij Handyman.
Maar… ik WIL helemaal geen nieuwe want daar breken de noppen óók van af. Ik wil alleen maar melden dat het een gevaarlijk onderdeel is waar ze bij Philips wat aan moeten veranderen. Maar ik doe iets doms op mijn toetsenbord en gooi mezelf per ongeluk uit de chat.
Laat maar dan.

Het leven zonder stamper is ook best uit te houden.

Pesto van boerenkool. Onverwacht heerlijk. Om te verwarmen vind ik hem iets te citroenig, maar zo koud op de boterham met een plak kaas: ja!

Wat doet die boterham nou in de suikerpot?
***SUPERTIP*** Zo maak je keihard geworden basterdsuiker weer zacht. Werkt als een tierelier.

Een update van mijn goede voornemen: de rollen folie zijn nog bijna intact. Ik gebruik veel meer bakjes.

Ben vooral ook enthousiast over de foodhuggers en siliconen deksels. Fijn en handig in gebruik. De siliconen zakjes? Mweh… not so much. Ik vind ze vooral heel log. Zwaar, dik… niet zo werkbaar.

Eén jaar werken op pantoffels


Maar goed dat ik vorig jaar geen idee had van de duur van de corona ellende. Ik vond drie weken thuiswerken toen al bijna niet te overzien.

En als het mocht, fietste ik zo weer in alle vroegte langs de hertjes naar het station om weer ‘naar kantoor’ te gaan. Ook al heb ik thuis een fijne plek en kan ik nu een uur langer uitslapen.

Maar ja.
De pantoffels blijven voorlopig nog aan. Ik kruip in alle vroegte lekker in mijn werkhoekje. Wel gewoon gedoucht en aangekleed, soms heb ik er zelfs al een ommetje op zitten. Elektrisch kacheltje erbij, radio aan… veel comfortabeler eigenlijk dan de stille cleandesk flexplek in het Huis van de Stad. Maar dag in, dag uit alleen zitten, dat getetter tegen je beeldscherm tijdens Zooms, geen nieuws uit de wandelgangen…pfff… ik vind het een dobber.

Ik vraag wel eens aan vrienden wat zij zouden kiezen als ze één coronamaatregel mogen opheffen. Vaak is dat dan ‘de horeca weer open’, of ‘weer mogen reizen’. Zou ik ook allemaal heel graag willen. Maar ik ga voor die anderhalve meter. Daar zijn de meeste mensen al helemaal aan gewend. Vreselijk, toch? Dat je met een grote boog om mensen heenloopt?


Pluspuntjes zijn de opfleurboeketten die ik mezelf tegenwoordig cadeau doe. “Vroeger” kocht ik nooit bloemen voor mezelf, maar ze helpen écht mee aan een beter humeur. Wat werkt er voor jou om jezelf op te vrolijken? Ben benieuwd!

Lentekriebels

5.30 uur
De merel wordt zingend wakker. Onvermoeibaar zingt hij de longen uit zijn lijfje. Het enthousiasme is aanstekelijk en ik sta vrolijk op.

Dan krijg ik op de radio de ultieme kijktip: Lammetjes TV! Herder Daniël neemt ons mee in de kudde waar de Drentse heideschapen op springen staan. Allemaal uitgerekend op 15 februari. Wat een heerlijke vlogs! Na één aflevering ben ik al helemaal gelukkig en dat zonder één enkel lammetje.


Gelukkig wordt in de volgende aflevering de eerste tweeling geboren. 🙂 🙂

De Maasboulevard is geel van de krokusjes. Minimaal één konijntje heeft de sneeuw overleefd in Ons Park.


Er is hoop.

Anders vinden we het zielig

Mijn hubje USB-C naar USB was stuk. Ik bestelde via mijn werk een nieuwe, maar mijn geduld matcht niet met snelheid van de organisatie, dus ik zegde de bestelling daar af (was na 4 dagen toch nog niet verwerkt) en bestelde het opnieuw via Coolblue. Later declareren.
Alles voor een glimlach! 🙂 En die hadden ze inderdaad te pakken.

Maar nog zieliger: de Junglemini’s van Lidl.
De commercial is geweldig! Kijk wat een fantastische jungle. Whoehoehoehoe!!


Maar dan krijg je dus uiteindelijk deze sneue blokjes.

Hahaha… aaah…

Sneeuw in het donker

Om 7.00 uur kan ik me niet langer beheersen. Naar buiten!


Als eerste lopen in zo’n volmaakte witte laag blijft heerlijk. Het is natuurlijk nog stil op straat. Opletten waar je loopt. Stoeprandjes zijn niet meer zichtbaar dus af en toe zink je wat dieper weg dan verwacht.



De wind blaast een fijne miezersneeuw rond. Terug is het aanzienlijk aangenamer lopen dan heen. Straks als het licht is nog een rondje.

Opstekers onderweg


Daar, als volgelopen kommetje in een steen van de kade, straalt me wat liefde tegemoet.

Een paar tegels na het hartje tref ik ook nog een duifje aan. Love and peace. Mooi meegenomen tijdens een regenachtig ommetje.

Thuiswerken kan overal

Dus ook in Amsterdam.


En zo voelt een normaal weekje werken toch een beetje als vakantie. Ander dagelijks ommetje, andere supermarkt, heerlijk.
We zitten aan het IJ en het weer is op zijn zachtst gezegd onstuimig. De lucht is dan weer effen grijs, dan weer een show van Hollandse meesters.




Je zou kunnen denken dat corona de lat steeds lager legt maar eerlijk gezegd denk ik dat ik hier onder normale omstandigheden net zo hard van geniet.


Ehm, nee bedankt.



Lekker Portugees wijntje. Smaakt naar vuurwerk. Echt! Een soort kruitsensatie, zoals het met oudjaar buiten ruikt. Prachtige kurk ook.


Zodra we de voordeur opendoen, hebben we een aanwaaipoes. Wat gezellig! Hij komt op meerdere dagen buurten.


Ik zie je wel! Tijger 🙂


We storten ons op een behangklus. Er is weinig dat ik viezer vind dan behangplaksel met klonten. Vooral als het niet meer alleen in de emmer, maar ook aan het handvat van de roller, aan je vingers en achter je oren zit. Maar goed. Missie geslaagd.


Dus. Beetje voortmaken graag.

Schilderproces

Olieverf. Er is geen betere verf om mee te schilderen. Aan de andere kant geeft de schoonmaak met terpentine zo’n gedoe dat ik een enorme drempel ervaar om überhaupt te beginnen. Omdat de verf heel langzaam droogt, kun je in dezelfde sessie ook niet veel wijzigingen aanbrengen; een nieuwe kleur zal zich altijd met de onderliggende laag gaan mengen. Vandaar dat sommige schilderijen maanden duren voor ze af zijn.


De foto schoot ik twee zomers geleden, toen niemand nog van corona gehoord had, op de markt in Gouda.
Een eerste opzet maak ik met donker en licht tegen een grijze achtergrond. Dit geeft meteen enorm effect.
De toren lijkt een beetje naar voren te hellen. Omdat ik met grove penselen werk, wordt het nooit zo gedetailleerd als ik graag zou willen.


Dat geeft allemaal niet. Ik heb geen geduld voor gepriegel en sta lekker met een wijntje en keiharde muziek te kwasten.


In de tweede sessie stort ik me op het stadhuis. Die moet echt wat netter. Ook de lucht geef ik kleur.


De derde sessie besteed ik alleen aan de markt. Er staan zoveel mensen op de foto, ik maak een keuze. Ik ben blij met de houding van man in het bordeaux zo met zijn armen in zijn zij. Minder gelukkig word ik van die Sidonia in het groen. Nou ja. De man rechts naast haar is wel weer goed gelukt.

Het is moeilijk te bepalen wanneer een schilderij af is. Er is altijd nog wel ergens wat te verbeteren. Maar ik ben geen perfectionist en op een gegeven moment krijg ik meer zin in iets nieuws. Klaar ermee!