Poznan

Er moet eigenlijk een accent aigu op de laatste n van Poznan, maar dat snapt WordPress niet.

In Poznan zaten we op 6 km buiten het centrum, in de wijk Wola. Intens saaie buurt, maar wat een heerlijk huis! Of vooral, wat een heerlijke tuin! Er woonden een bonte specht en een merel. De appelboom dumpte af en toe een appel (let op je hoofd), de bramenstruik vulde ons ontbijt aan. En zodra de BBQ aanging, kwam de poes van de buren aanwaaien. Continue reading “Poznan”

Berlijn

De dag begint goed met een heerlijk ontbijtje op het terras van Café Fleury. Daarna lopen we een wandelroute door het stadsdeel Mitte. Bij de Hacheschen Höfe zijn er filmopnamen. Als we een mondkapje opdoen en geen foto’s maken, mogen we gewoon door de set heenlopen. We wanen ons in de jaren twintig. Prachtige mode. Jammer dat bruin al zo lang uit de mode is, het staat erg chic. Op internet kunnen we later helaas niks terugvinden over de filmopnames.

Als vormgever kun je hier echt je hart ophalen. Overal graffiti, stickers, collages en meer street art. Zo vrolijk!

De deelstaat Nedersaksen slaat de plank alleen geheel mis.
Klar.


We komen vanzelf langs allerlei bezienswaardigheden, zoals de Brandenburger Tor, de Reichstag, Checkpoint Charlie, stukjes muur en het Holocaust monument.

Mijn telefoon heeft deze foto automatisch geroteerd. Ik ben het ermee eens.


Zo’n mooi busje. Fijn retro.


Dit is een heel populaire vogelsoort in Berlijn. Wikipedia zegt: bonte kraai. Leuk! Kende ik nog niet.


We lunchen heerlijk in een tuin die gerund wordt door Japanners.

Tijdens onze wandeling werd er aangekondigd dat er ‘s avonds een lichtshow zou zijn bij de Reichstag. Alleen waren we ‘s avonds in Friedrichshain gaan eten, een heel andere wijk. We zouden wel zien of we ‘zonsondergang’ gingen redden. Ik had er een hard hoofd in, want eigenlijk was het al compleet donker toen we op plaats van bestemming kwamen, maar toen moest het nog beginnen! Wat een geluk dat we niet -zoals meestal- uren te vroeg waren. Het begon twee minuten na aankomst. Op zich was de lichtshow zelf niet geweldig, maar toch leuk om erbij te zijn.

Ontbijten doen we steeds buiten de deur. Heel decadent!

Dag 2 gaan we een andere wijk verkennen en onze wandeling begint bij voormalig vliegveld Tempelhof. Wat een geweldige plek! Je kunt gewoon over de landingsbaan lopen, er zijn moestuinen en de sfeer heel fijn.




Geniaal toch, deze blokkenbankjes?

Wat merken we van corona? Mondkapjes op in winkels en openbaar vervoer.

En verder in ELKE straat wel een gratis testmogelijkheid. Op zich curieus, want hoewel je je bijna in elk restaurant moet registreren, controleren ze er helemaal niet op. Nu hadden wij wel het geluk dat we steeds buiten kon zitten. Binnen is het blijkbaar een ander verhaal.

Voor twee euro maak je fotootjes in een hokje op straat.


Beste souvenir!

Even inkomen

Even wennen, die vakantie.

Als we zondagochtend weg willen rijden, ontdek ik krassen over mijn beide autodeuren aan bijrijderskant. Daar heeft iemand flink tegenaan gezeten en geen briefje voor achtergelaten. No way dat degene het niet gemerkt heeft… jammer. Zou ik hiervoor verzekerd zijn? Ik kan dit nu niet uitzoeken en moet het dus twee weken uit mijn hoofd zetten. Lastig.

De autorit gaat vlot. Ergens moet ik keihard op de rem trappen, maar dit is toch niet de staart van een file. Een plensbui. We liggen eigenlijk prima op schema. Ik rijd 2 uur, dan Martijn 2 uur, lunch, ik weer 2 uur en Martijn tot slot nog een klein uurtje. Alleen dat laatste uurtje worden er ook 2 want Berlijn is vanwege een demonstratie hermetisch afgesloten. Omleiding na omleiding volgt, we rijden kriskras dwars door de stad, langs het Hauptbahnhof, over Unter den Linden naar Alexanderplatz. Het hoost!

In het hotel word ik gevraagd nog even af te rekenen want mijn betaling was mislukt. Ja, da-ag, hoezo weet ik dat dat niet? Ik heb gewoon een reservering met betaalbewijs dus mag ik dat eerst even controleren en dan bij uitchecken eventueel nog betalen als blijkt dat ik inderdaad nog niet eerder betaald had? Nee, helaas, het bedrag moet van tevoren worden voldaan. Eenmaal op de kamer check ik mijn afschrijvingen en inderdaad, het bedrag was er nooit afgehaald. Wat raar dat ik daar dan geen melding van heb gekregen?? De kamer is zo krap dat onze tassen het ‘pad’ van bed naar deur blokkeren. Ik moet echt even douchen en reorganiseren. Een föhn gaan lenen voor 10 euro borg. Uitvinden dat ik niet verzekerd ben voor de krassen.

Als we willen gaan eten, giet het behoorlijk. We duiken daarom maar een vegan burgertent in, niet per se sfeervol maar wel grappig, met uitzicht op de Fernsehturm en als het stopt met regenen een regenboog. Na de burger met patat en limonade drinken we nog wijntje/biertje op een ander terras. Vroeg in bed, we drukken op reset dan gaan we morgen écht aan de vakantie beginnen.

De duiven op de Dam


Wat een nerveuze bende, die duiven. Overal gedribbel, geflapper en gekoer.

Van links naar rechts.
En weer naar links. Ho!
En terug. Wel prachtig synchroon, deze set.

Het nerveuze is niet onterecht zo te zien.

Ergens hoor ik een vrouw zeggen: “Die is al dood, toch?”
Eh ja.
Die is dood.

Ik hou het bij een visje.

Overval

In je eentje op pad betekent prooi voor goede doelen verkopers. Nou ben ik niet tegen goede doelen, maar ik steun ze graag weloverwogen. Zo kies ik wat er echt bij mij past.

Helaas blijkt de agressieve overval nog steeds effectief te zijn, anders waren ze er wel mee gestopt. Het lastigst vind ik dat de verkopers je nergens de gelegenheid meer geven om ze direct vriendelijk nee te verkopen. Er zijn maar 2 keuzes:
1. heel bot reageren – ben ik geen voorstander van, want niemand verdient afgesnauwd te worden als ze gewoon hun werk aan het doen zijn of
2. na een kwartier vriendelijk duidelijk maken dat je geen interesse hebt – ben ik óók geen voorstander van, want ik had ons allebei dit kwartier heel graag willen besparen. We schieten er beiden niks mee op.

Maar de enthousiaste verkopers beginnen gewoon een heel vragenvuur op je af te schieten. Zo liep ik op het Haarlemmerplein in een verkoopfuik.

“Bent u milieubewust?”
“Ja hoor,” zeg ik, waarbij ik het meisje verder negeer, doorloop en nadrukkelijk in mijn tas een papiertje opgraaf.
“Wat doet u allemaal voor duurzaams? Scheidt u bijvoorbeeld uw afval? Heeft u spaarlampen?”
“Sorry, ik ben even met iets anders bezig,” zeg ik uiteindelijk. Waardoor ik direct niet meer op een bankje neer kan strijken zoals ik eigenlijk van plan was.

Vervolgens komt er een supervrolijk meisje met een regenboogvlagcape aangehuppeld.
“Nee dank je,” snauw ik direct op haar vraag. Me achteraf pas realiserend wat die vraag eigenlijk was: “Wat vindt u van homosexualitiet?”
Pfff… ze zal wel gedacht hebben. Vervolgens voel ik me dus de rest van de dag ellendig over mijn gegrom. Ik had gewoon aardig kunnen blijven.

Heeft iemand een slimme afschudtactiek?

Vakantie is een mindset

Zowel Martijn als ik moeten deze week gewoon werken, maar omdat we in Amsterdam zitten voelt het toch als vakantie. Echt een aanrader om eens vanaf een andere plek te werken! Het doorbreekt de sleur heerlijk en we maken er een feestweek van. We nemen elke middags direct na het werk een duik in de Ertshaven om de werkdag af te sluiten.



Dan hebben we een miniborreltje met wijn in whiskyglaasjes en een piepklein borrelschaaltje. We eten op het balkon of gaan uit eten.


Dus heb je het gevoel dat je te weinig vakantie hebt? Las een nepvakantie in! Ik denk dat het enorm helpt als je bewust je normale patroon doorbreekt. Als je niet van huis kunt ruilen, ruil desnoods van werkkamer. Ja, dat is even sjouwen, maar je koffer inpakken is ook gedoe en dat heb je er dik voor over! Eet wat anders voor ontbijt. Ga buiten de deur lunchen of haal een lekkere koffie tussendoor. Zet een buitenlandse radiozender op. Besluit een week geen tv te kijken. Probeer zo veel mogelijk vakantiegewoontes thuis in te bouwen om het werk heen. Ik knap er altijd ontzettend van op.


Morgen komt er als het goed is een lading kinderen terug van kamp. Zij vertrokken vrijdag voor een week met een boot hier vanaf de kade. Het eerste joch dat werd afgezet en uitgezwaaid door zijn ouders was verkleed als een Dalmatiër.
“Koe,” zei Martijn.
Maar aangezien er daarna Assepoesters, zeerovers en andere sprookjesfiguren aan boord werden gebracht, reken ik dit tot een van die zeldzame keren dat ik gelijk had.

De boot van Peter en Liesbeth is terug! Ze waren eergisteren ‘s morgens voor dag en dauw vertrokken. Daarna meerde er een heel saai schip aan dat ook weer vlug verdween, en nu zijn ze gelukkig terug. Gezellig! De bolder vindt er het zijne van.

Mokumjournaal

Kindervakanties. Als vanzelfsprekend worden schoolvakanties als tijdsaanduiding aangehouden, maar als kinderloos individu heb je geen idee van precieze data. En zo komt het dat wij als argeloze reizigers precies de eerste vrijdagmiddag van ‘de’ zomervakantie op pad wilden. De hele weg van Gouda naar Rotterdam stond vast. Gelukkig reed ik de andere kant op en viel door slimme omwegen ook de route naar Amsterdam mee. Onderweg nog even boodschappen doen. Als een speer door die Jumbo gejakkerd om vlug weer in de auto te ploffen.

“Wat ben je kwijt?” vroeg ik, omdat Martijns hoofd boekdelen sprak. “De autosleutel. Ik snap er niks van… ik ben alleen heel even wat gaan weggooien.”
Terwijl Martijn nog een grabbel in de prullenbak deed (die rode hierboven), keerde ik de vloer van de auto ondersteboven. Niet eens in paniek, want ik had zelf een tweede autosleutel bij me. Maar het ding moest ergens zijn.
Na de vloerinspectie waagde ik me ook maar eens naar de prullenbak. Ik kon de zak er gewoon uittrekken, dat leek me effectiever dan blind in die bak graaien (al had ik er toen ook al tot aan de oksel in gezeten). Gelukkig was de zak vrij leeg. Een paar snotzakdoeken, enkele schroefjes en wat papiertjes. Geen autosleutel.

Uiteindelijk vond Martijn de sleutel in het dashboardkastje, hoera! Dit had mij zeker ook overkomen, hahaha, soms doe je dingen op de automatische piloot. Handen ontsmetten en gaan!

Zaterdag wilden we wat bomen gaan planten. Niet zelf, maar we schreven ons in voor ‘De langste boswandeling van Nederland’ voor een wandeling van 15 kilometer. Dat zou 2×3=6 nieuwe bomen opleveren.

Helaas werkte de app bij mij voor geen meter. Ik had blijkbaar ergens moeten aanzetten dat de gps functie ook aan moest blijven als de app niet actief was maar dat was mij vooraf niet duidelijk. Nu stopte de app er steeds mee als mijn scherm uit ging (en die kun je nou eenmaal niet 4 uur achter elkaar open houden) en bleef de teller nog onder de kilometer steken. Ik mailde de organisatie met de getrackte gps route van de Garmin erbij. Gelukkig komen mijn boompjes er nu alsnog.
De route bij Broek in Waterland was leuk! Tussen de koeien, met een lekker temperatuurtje en een zonnig humeur. En een Italiaans ijsje op het eind.

Zondag sporten, calorieën direct weer aanvullen met de fameuze cheesecake van Kanis &Meiland en met het pontje naar Noord. De Hangar was dicht, maar we vonden toch een lekker terras aan het water.



Verder vermaak ik me enorm op het balkon met het wel en wee van de buren. Het schip van Peter en Liesbeth ligt hier aan de kade en de auto wordt aan dek gehesen. Nog vermakelijker is het boedelbakfeuilleton. Er wordt geoefend (en gefaald) met achteruit inparkeren en de bak wordt in twee dagetappes ingeladen en minutieus afgedekt met zeil en cover.



Ondertussen lees ik ook nog een heerlijk boek van Renate Dorrestein. Wat een verrassing! Ik dacht zeker te weten dat ik haar hele oeuvre al kende, maar dit boek is mij echt nieuw.