Arnhem

Hallo, roodborstje! In de beeldentuin van Kröller Müller komt dit nieuwsgierige beestje gezellig naast ons op het bankje zitten.

We komen eigenlijk niet voor de beelden, maar voor de schilderijen. Wat een collectie.

Hé, in de 17e eeuw at men ribbelchips als ontbijt! Kunnen we best weer invoeren.

Het weekendje huizenruilen met Arnhem begint stressvol en rommelig doordat mijn cv-ketel op de valreep dienst weigert. Gelukkig treffen we het met een flexibele ruiler en een fijn, licht huis waar we ons meteen thuis voelen. Niet dat we veel binnen zitten, want er is teveel moois in de omgeving. Zaterdag wandelen we in Nationaal Park Veluwezoom.

SNEEUW!

ZON!

HEIDE!

LAMMETJES!!!

DROL…?
Lopen we nu op de drol-route? Is het een peul? Wat betekent dit bordje?

Zondag fietsen we door de Hoge Veluwe. We zien boomklevers, een kwikstaartje en wilde zwijnen.

Bij de pijl ook nog een berg kleintjes, maar mijn telefoon kan dit niet aan.

Turks restaurant de Blauwe Hoek zit helemaal vol. Teveel lekkers op de kaart dus we besluiten meerdere voorgerechtjes te nemen in plaats van een hoofdgerecht. Voor extra sfeer valt tijdens het eten het licht in het restaurant uit. Er wordt druk heen en weer gebeld en gerend, maar dat halve uurtje met kaarslicht is eigenlijk juist gezellig. Groot applaus als het licht uiteindelijk weer aanfloept.

Boligbytte

Boligbytte is Deens voor huizenruil. We ruilen ditmaal met Kopenhagen.

Vanaf het vliegveld nemen we een rechtstreekse metro naar ons huis in Vanløse. De metro is onbemand. Je kunt dus helemaal voorin gaan zitten en vooruit kijken in de tunnel. ZO LEUK!!! Maar het zal wel wennen, want alleen kinderen waren net zo enthousiast als wij :)
Martijn maakte een mooiere foto.

We maken elke dag een lange wandeling door de stad. Zo komen we de meeste landmarks vanzelf tegen en wij vinden het een fijne manier om een stad te leren kennen. Op dag 1 bezoeken we Den Hirschsprungske Samling, een relatief klein museum met een mooie collectie 19e eeuwse Deense kunst. We zien het heldere licht van buiten terug in de schilderijen.

Kopenhagen heeft een prachtig stadslogo, dat overal terugkomt.


Deze putdeksel trekt ook mijn aandacht:

We lopen langs Tivoli, dat nog dicht is, en eindigen in Torvehallerne, een soort Markthal, waar we neerploffen voor een wijntje en wat te eten.

Op vrijdag lopen we via Nyhavn naar Broens voor de opening van het streetfoodseizoen. We eten smørrebrød en proosten met glaasjes van 9 euro per stuk. Dat is overal zo, dus stoppen met omrekenen en gewoon genieten.


De Deense taal is grappig. Als je het leest, denk je eerst: “hier begrijp ik geen snars van”. Dan probeer je het hardop uit te spreken en valt het kwartje. Spreekt een Deen het vervolgens uit, ben je weer terug bij af. Klemtonen liggen consequent op de meest onlogische lettergreep, letters worden ingeslikt, verwisseld of gewoon erbij verzonnen… er is geen touw aan vast te knopen. Zo spreekt men metrohalte ‘Fasanvej’ uit als ‘Waar ZIJN we?!’ en zelfs iets simpels als ‘Forum’ kun je niet ontcijferen als je het hoort. Je enige houvast is dus zelf hardop lezen:

De Denen zijn wel bikkels. Ze zijn niet onder de indruk van kou. Zodra de zon schijnt, zitten ze buiten op het terras of zelfs op een picknickkleedje op de grond. Ook bij 7 graden en soms zelfs in t-shirt en korte broek.

We zagen op verschillende plekken mensen gewoon buiten in het water zwemmen. Aan de kant staan saunacabines om daarna lekker op te warmen.

Kijk, daar heb je haar ook!

Op dag 3 leidt de wandeling van de leuke buurt Islands Brygge naar vrijstad Christiania. Het eerste stuk van Christiana is wel grappig, maar ontstijgt het hippiecliché niet echt. Het is allemaal wel erg 60s/70s themapark. Het smalle stuk boven het toeristisch centrum is voornamelijk bos, met een paar kleurrijke Pippi Langkoushuizen. Hier vooral veel troep, Tibetaanse vlaggetjes en zelfgemaakte kunst. Dit doet een stuk echter aan.


We lopen langs de kassen van restaurant Noma naar Reffen, een ander streetfoodfestival op eiland Refshaleøen. Geweldige buurt!

Nog een drankje aan het water, een laatste etentje bij Madklubben bistro-de-luxe en de volgende dag alweer naar huis.

Update: Zou dit uit de verf komen

Ik kreeg last van mijn rug zittend op de grond, en ik heb geen ezel, dus ik bedacht een opstelling met strijkplank en plastic ijslollystokjes. Ideaal.

Uiteindelijk moet je ergens stoppen en ik ben er zo tevreden over. Mijn schilderijen worden altijd minder gedetailleerd dan ik in mijn hoofd heb, maar ik ben nou eenmaal niet van het precisiewerk.

Nog enkele details:

Zou dit uit de verf komen?

Love Shack van The B-52s op de radio. Mag iets harder. Ondertussen maak ik mijn palet.

Toen we afgelopen herfst in Parijs waren, aten we een keer in zo’n typisch Frans cafeetje. Het eten was er stiekem erbarmelijk, maar dat deed niks af aan de sfeer. Ik maakte een paar foto’s en photoshopte er een mooie compositie van om ooit eens een schilderij van te maken.

Omdat ik het altijd erg leuk vind om een teken- of schilderproces te volgen, deel ik nu “the making of” van dit project. Spannend wel, omdat het nog lang niet af is en ik nu nog niet weet of het wat zal worden. We zullen zien.

Ik heb een knullig projectortje om van een foto op je mobiele telefoon een projectie op de muur te krijgen. Of op papier dus. Opstelling als volgt:


Het beeld komt op zijn kop en in spiegelbeeld te staan, dus makkelijk is het niet. Met een donkere foto als deze is er bijna geen chocola van te maken. Ik zet nog een paar lijnen in potlood erbij. En dan maar ergens beginnen.

Buiten zetten schilders op een hoogwerker mijn kozijnen in de lak. We zijn aan het synchroonschilderen.

De kleuren van de voorbeeldfoto doen eigenlijk geen recht aan de werkelijkheid. Er hangt een zware magentagloed over het geheel. Gelukkig heeft mijn geheugen het café nog redelijk op zijn netvlies. Bovendien zou ik nooit een monochroom schilderij kunnen maken.

Highlights geven instant effect.

Na ca. twee uur is alles nat. Olieverf droogt te langzaam om strak overheen te kunnen schilderen. Alles mengt nu met de kleur eronder en dat wil ik niet dus ik stop voor vandaag.
Overigens verraadt mijn palet dat ik verre van schoon en netjes te werk ga.

Wordt vervolgd.

Brokjes

Sorry… wat?
Sojabrokjes.

Jumbo trekt dit ook niet en maakt er netjes blokjes van op het prijskaartje. Maar er staat echt brokjes. Grote brokjes zelfs. Wie lust die nou niet? De marketingmensen smulden ervan, blijkbaar. Veganlicious! Om de boodschap kracht bij te zetten, doen ze het spul op de foto in hondenvoerbakjes.
Serveersuggestie.

Sneeuwklokjes, een kabouterlift en oliebol met schaap


Sneeuwklokjes! Nu al? Ja hoor, laat die lente maar komen.

Museum Voorlinden was een mooie afsluiter van 2018. Wat een verrassend leuk museum! Vooral Rhapsody in Blue en de vaste collectie vond ik geweldig.

Ooit over de bodem van een zwembad gelopen?




Deze miniatuurliftjes zijn volop in gebruik! Inclusief lift-PING-geluid, verdiepinglichtjes en af en toe gaat er een deurtje open of dicht.

Een tip voor als je me zat bent: dump mij gerust hier (of bij de glasblazerij in Leerdam) en ik kijk de hele dag mijn ogen uit. Deze ruimte is overigens momenteel niet in gebruik, en het museum is op zoek naar nieuwe restauratoren die willen samenwerken.

Ik ontdek een schilderij dat verdacht veel lijkt op Scheveningse Vissersvrouwen van Philip Sadée, dat ik ooit naschilderde. Maar bij nadere beschouwing zijn de schilderijen toch niet hetzelfde. Wellicht een ander schilderij van Sadée, want hij schilderde meerdere varianten van dit thema.

Na het museum nog een uurtje wandelen in Meijendel.
Oliebol met schaap: prima combi.

Tactiek

Het is druk in de tram.

Er komen twee pubers binnen. De ene ploft naast mij neer, de ander moet staan.

“Weet je wat ik altijd doe in de trein?” zegt de jongen die moet staan tegen mijn buurman. “Zet ik mijn capuchon op. Dan komt er nooit iemand naast me zitten.”

De jongen naast me zet prompt zijn capuchon op.

“Eh… je snapt dat dat nu niet werkt?” merk ik op.

Geen reactie.

herfstpalet

Bij herfstkleuren denk ik vooral aan oranje en rood maar gisteren in het bos viel mijn oog op deze prachtige combinatie van gele, bruine en blauwgrijze blaadjes. Ik maakte er een foto van.

Nu ontdek ik dat mijn ixxi van het Meisje met de Parel van Vermeer hetzelfde palet heeft.

Mooi.