All in a day

De laaghangende klamboeconstructie kan worden ontmanteld, we pakken onze koffers en laden de auto vol. Voor het laatst manoeuvreren we de auto uit de parkeerplaats met de gemene paaltjes. Sleutel door de brievenbus. Dag, Aix-en-Provence!

De lavendelvelden staan nog niet in volle bloei maar ik wil ze toch graag zien, dus we maken een ommetje bij Valensole. File. Prima, want we moesten om 11 uur uitchecken, mogen vanaf 15 uur inchecken, en het is maar 3,5 uur rijden. Ik doe de eerste helft.

De dreigende luchten voorspelden het al: noodweer. Gelukkig mag ik na 150 km en twee keer wildplassen van de stress het stuur overdragen aan Martijn, die ons keurig door de hoosbuien en haarspeldbochten loodst.

Het is dat ik mijn blik redelijk strak vooruit moet houden vanwege wagenziekte, maar het uitzicht vanuit de auto is eigenlijk prachtig. Het landschap verandert compleet. Opeens rijden we door de Alpen. Met bjbehorende blokhutten, bergen met eeuwige sneeuw en laaghangende mist. We zijn een kwartier te vroeg en slaan eerst wat boodschapjes in.

Onze airbnb is een waar paradijs. Met verwarmd zwembad. Prachtige tuin. Uitzicht op de bergen. Én jacuzzi.

Het regent nog steeds. Geeft niks.

Neeee… Nederlanders

We hebben nét besteld in een restaurant dat is aangeraden door onze airbnb host, als er een Nederlands stel van rond de 60 aan het tafeltje direct naast ons gaat zitten. Je zit hier niet zoals in de meeste Franse restaurants bij elkaar op schoot, maar echt veel ruimte tussen ons is er ook weer niet, en wij zitten in een hoek. Jammer, maar het is niet anders.

Na een poosje heeft de vrouw het ook door.
Ze zet de menukaart als een muurtje omhoog, duikt erachter weg en sist naar haar man: “hiernaast zitten Nederlanders.”
De man verstaat het niet.
“Hiernaast! Nederlanders!”
“Wat doe je nou raar, je hoeft niet te fluisteren, wat is er?”
“NE-DER-LAN-DERS!!! Hiernaast!”

Waarom de man het nog steeds niet verstaat, is mij echt een raadsel. De situatie is enorm gênant. Wij hebben de avond van deze mensen in elk geval dusdanig verpest dat ze in recordtempo hun maal naar binnen werken (“Ik neem geen toetje, hoor”) en weer opstappen.

Later begrijp ik van Martijn dat de man een gehoorapparaatje in zijn oor had. Ha, had ik mooi naar hem kunnen gebaren wat zijn vrouw zei!

Regen in Aix

Het regent. We lopen de VVV in voor een goed kaartje van de stad. Mijn oog valt op een tentoonstelling van Nicolas de Staël. Daar wil ik naartoe! Ooit kocht ik al een boek van de Staël, met prachtige schilderijen in grijsblauw.


Deze schilderijen zijn veel feller maar ook hier mooie kleurcombinaties.


Dit voorste schilderij is mijn favoriet. Ik zoek het na en het blijkt pas door Christie’s geveild te zijn voor 2.882.500 pond. Net iets boven mijn budget.


Dit boek kan ik wél betalen. Fijn om thuis na te genieten.

Tanden des tijds

Ik krijg een boterhamzakje met dubbelgevouwen post-its in mijn handen gedrukt met de mededeling: “Hier. Je tanden.”

Ze verpulveren al als je ernaar kijkt, dat is jammer.
Toch lief van die fee om ze zo lang te bewaren.

Gaan met die banaan

Ik hou erg van sproetjes, maar niet op mijn bananen.

Met dit warme weer moet ik de tros in de koelkast leggen en er elke avond eentje uithalen om op kamertemperatuur te laten komen. Zit nog niet in mijn systeem. En dus at ik al twee ochtenden een te rijpe banaan en er zouden er nog drie volgen, elke dag een beetje viezer.

Ik google op bananenbrood met één ei (want ik weet dat ik er eigenlijk drie nodig heb) en vind een recept:

Hoera! Alles in huis.

Het ziet nog een beetje drabbig. Maar dat hoort (denk ik).

Nog even in de oven en mijn ontbijt is gered.

Nu zijn we hier

In juli 2016 krijg ik het volgende bericht: “Wow Mara, tijd voor een feestje. Jij bent een van de weinige verhuurders die de Superhost-status vier kwartalen achtereen heeft verdiend! Geniet van deze reistegoedbon van $100 als dank voor de buitengewone gastvrijheid die je je Airbnb gasten biedt.”

Ik zet direct mijn zinnen op deze kunstzinnige Airbnb. Bijna twee jaar later gaan we eindelijk. Bestemming: Krakau.

Het appartement is precies zo geweldig als ik hoopte. Kleurrijk ingericht, bizarre muurschilderingen en bijzondere details. Ik blijf het hele weekend met bewondering kijken.



Dat bruin betegelde ding is een ouderwetse kachel die we hier vaker zien in interieurs. Prachtig!



Jaaaa, een bad in de slaapkamer! Altijd al mijn droom.


Het portiek is ook niet overgeslagen.


Detail van open bakstenen hoog in de muur van de huiskamer.

Het is heerlijk weer. De rijen voor de ijssalons -Lody- zijn absurd lang. De Efteling is er niks bij.

We lopen drie wandelingen. Eén in het centrum, een in onze hippe wijk Kazimierz en een door de wijk Podgórze. Omdat Martijn perfect navigeert, laat ik de route aan hem over. Af en toe vraag ik waar we zijn. “Nu zijn we hier,” is een keer het antwoord. Haha! Nuchtere logica. En tegelijk diep filosofisch.


Elk uur speelt iemand in de toren een deuntje op zijn trompet. Live. We zien hem nog zwaaien.


Als je van je geld af wilt, kun je het hier kwijt. Verder kost Krakau bijna niks. Voor tien tot vijftien euro de man eet je ‘s avonds een uitgebreid maal, inclusief drank en koffie.


Podgórze is het getto waar in de Tweede Wereldoorlog de Joden gevangen gehouden werden. De fabriek van Schindler staat er. Bijna gaan we er naar binnen, maar besluiten dan dat we liever in vrijheid in de zon lopen.


Precies.


Bijzonder bouwwerk met spiegels tegen het ‘plafond’. Je vindt ons in de cirkel.


“Nul paprikasmaak?”…Integendeel! Deze paprikachips smaken naar échte paprika. Niet naar paprikapoeder zoals bij ons.


Rabarbersap. Lekker.



Als je wijn bestelt en de fles staat niet achter de bar, maar moet uit een andere kamer komen dan pas je je aan. Piwo it is.

Veel verkeersborden zijn hilarisch. De verhoudingen kloppen niet helemaal.

Iets te groot hoofd.


Of veel te klein.

We sluiten de trip af met een mooi avontuur: Hoe bestel je een taxi op Ulica Brzozowa?
Dat laten we aan een Pool over! Die vervolgens een taxi regelt waarvan de chauffeur het woord airport niet begrijpt…
En toch zijn we weer thuis.

Stoepkrijt


Stoeptekening Noordereiland, artiestje(s) onbekend

In 1985 is mijn ultieme doel in het leven om ooit zo’n plastic emmertje met dikke staven gekleurd stoepkrijt te bezitten.

Twee theorieën over mijn grote falen:

1. De droom leek me zo onbereikbaar dat ik er nooit over gerept heb.
2. Met een vader die leraar was, hadden wij altijd witte schoolkrijtjes. Misschien dat ik het stoepkrijt toch een keer genoemd heb, want opeens waren er gekleurde schoolkrijtjes. En eerlijk is eerlijk, dit gevulde schatkistje is ook fantastisch. Prima alternatief.

Maar nog altijd lonkt dat plastic emmertje met dik stoepkrijt. Ooit…