Even inchecken

Geen teambespreking of werksessie zonder het obligate incheckmoment. Superbelangrijk, is de algemene opvatting, dat je van tevoren kunt uitspreken hoe je erbij zit. Is er iets dat je bezighoudt of privé misschien aandacht vraagt? Hoe zit je in je vel? Dit om iedereen te betrekken en zodat we rekening kunnen houden met elkaar. Heus een mooi idee, maar…
Ik heb er eerlijk gezegd een hekel aan.

Voornamelijk omdat ik nooit weet wat ik dan moet zeggen. Het kan dat ik moe ben, of chagrijnig, of dat mijn hoofd bij andere zaken is. Als ik dat graag wil delen, dan doe ik dat. Maar wel op mijn eigen moment en waarschijnlijk één op één. Niet in een kring met de hele meute.

Ik kan me herinneren dat ik een keer tijdens mijn studie bij het inchecken vertelde dat ik weinig energie had en toen kreeg ik de vraag van de docenten wat zij daarin voor mij konden betekenen. Wat ik nodig had. Niks! Ik heb helemaal niks nodig! Maar jullie vragen hoe ik mij voel, dit is het eerlijke antwoord en je hoeft er verder geen rekening mee te houden. Ik doe gewoon mee, al haal ik het vandaag uit mijn tenen. Eigen verantwoordelijkheid.

Daarnaast verzandt het incheckmoment bij mijn team ook vaak in een rondje ‘Hoe was je weekend?’ En eerlijk gezegd -dit klinkt waarschijnlijk behoorlijk kil- heb ik ook daar een hekel aan. Niet omdat ik niet geïnteresseerd ben in de weekendbelevenissen, maar ik wil die gewoon liever tussendoor horen. Niet in een verplicht rondje.

Bij werksessies of cursussen wordt ook altijd nog gevraagd wat we van de sessie verwachten. Pfff… weet ik veel. Vaak is zoiets verplicht en kom ik gewoon opdagen. Je hoort dan te zeggen dat je ‘er zin in hebt’ en dat je ‘er open in gaat’. Bleh.

Maar!
Ik betrapte me vandaag op mijn eigen incheckmomentje. Iets dat ik al heel lang doe, puur voor mezelf. Ik doe het als ik met een vaag rotgevoel rondloop. Iets dat aan me knaagt. Ik kan dan heel bewust even stilstaan en denken ‘OK. Wat is er?’ (Dit klinkt in mijn hoofd ongeduldig en geërgerd. Heel effectief.) Vaak ontdek ik dan dat er iets heel kleins in mijn hoofd is blijven spoken. Zoals dat ik iemand tegenkwam in de stad en wel aankeek maar pas achteraf herkende. En dus niet heb gegroet. Vandaag was de oorzaak van mijn mineur dat toen ik de Hema inglipte, mij een man met kinderwagen tegemoet kwam voor wie ik niet even de deur openhield. Dat vind ik dan achteraf zo stom van mezelf dat ik er een onbestemd rotgevoel aan overhoud. Eenmaal herkend, kan ik het gevoel beter van me afzetten. Check.

5 Replies to “Even inchecken”

  1. Ha ja heel herkenbaar! Nu je over het laatste stukje schrijft van de man met kinderwagen herinner ik me meteen ook 2 momenten dat ik iemand hád kunnen helpen, maar dat ik het net te laat zag en niet snel genoeg kon schakelen. En daar een stukje verder dan over nadacht en daar nog even mee bezig was, omdat ik het zo’n gemiste kans vond. Ik kan daar dus – uit interesse – nog best over blijven nadenken. Niet op een vervelende manier, ofzo. Maar het komt bij mij wel voort uit het gevoel dat ik vind dat ik sociaal moet zijn en graag anderen help. Als dat dan een keertje niet lukt, vind ik dat ook stom.

    En de verplichte team vragen, blegh. Ook geen fan van!

  2. Ugh ja heel herkenbaar! Met vergaderingen wil ik er gewoon aan beginnen. Niet te veel leuteren en tijd rekken, gewoon starten, hop, klaar en weekendplannen enz wil ik dan ervoor of erna of tijdens de pauze horen :p
    Had een tijdje terug ook een workshopachtig event met werk en je moest zelf kiezen voor welke workshops je wou inschrijven. Heel duidelijke titels ook, vb. gebruik van vertaalapps. Ja, wat verwacht ik daar dan van? Dat ik iets ga leren over het gebruik van vertaalapps. Ik vind dat dan echt een soort van “domme” vraag en vraag me af wat het bijdraagt. Ik geef dan liever achteraf feedback.

    En dat laatste stukje vind ik ook herkenbaar! Ik had dit weekend dat iemand een deur niet goed open kreeg, maar ik besefte het zelf te laat en hield er ook zo’n knagend gevoel aan over dat ik niet had geholpen.

  3. Zo’n moment voelt inderdaad altijd wat geforceerd, maar ik denk dat er wel goede intenties achter schuilen. De mensen die het misschien lastig vinden om op een ander moment te beginnen over hoe het met ze gaat (als niemand er expliciet naar vraagt), kunnen dan hun ei kwijt. Al klopt het denk ik wel dat de groepssetting daar niet het beste voor is.

  4. Dat klinkt ook als echt iets voor mij. Not. Maar je laatste stukje is wel herkenbaar. Ik doe dat ook. Werkt bij mij ook.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Het privacybeleid en de gebruikersvoorwaarden van reCAPTCHA zijn van toepassing.