Ik krijt nooit tot ik tevreden ben, maar totdat het papier geen nieuwe kleur meer opneemt.
Het eindresultaat is daarom niet altijd het mooiste stadium. Maar soms ook wel.

Ik dit geval vind ik dat ik bij de 3e tekening had moeten stoppen.
Ik krijt nooit tot ik tevreden ben, maar totdat het papier geen nieuwe kleur meer opneemt.
Het eindresultaat is daarom niet altijd het mooiste stadium. Maar soms ook wel.

Ik dit geval vind ik dat ik bij de 3e tekening had moeten stoppen.

Zo met het zonnetje erbij is de winter wel lekker.

Van het kerstverhaal vind ik het verhaal van de drie wijzen uit het oosten eigenlijk het leukst. Caspar, Melchior en Balthasar heetten de geleerden, die een bijzondere ster aan de hemel zagen staan. De ster moest de geboorte van een wonderkind betekenen en het drietal reisde af naar Bethlehem. Ze brachten goud, wierook en mirre mee voor de baby. Maar wie bracht wat eigenlijk?
Wikipedia weet het.
Caspar, een 20-jarige Aziatische jongeman, schonk wierook. Melchior, een 60-jarige, blanke, Europese grijsaard met een baard, schonk goud en Balthasar, een 40-jarige, bebaarde, zwarte man uit Saba, Ethiopië, schonk mirre.
Dat van die verschillende leeftijden wist ik niet! Een bont gezelschap zo.

Fijne kerstdagen!

Nog maar een paar dagen en dan is het vakantie!


Dit wordt mijn inzending voor de Black and Orange Halloween Contest.
Een uil is nooit bang in het donker. Als nachtdier is hij wel wat gewend!
Maar zo te zien wordt het dit jaar met Halloween wel erg griezelig…
Bekijk hier alle inzendingen.

Yay!
Penelope heeft een nieuwe wedstrijd uitgeschreven voor Halloween. Vorig jaar was dit mijn inzending voor de “Draw a witch” wedstrijd.
Dit jaar is het thema Black and Orange. Ik ben meteen begonnen, maar of dit de definitieve versie zal worden, weet ik nog niet.
Update: Hmm. Nu ik de inzendingen van een paar anderen heb gezien, denk ik dat ik er toch wat meer Halloween in moet brengen. Ik dacht gewoon puur iets met de kleuren te doen, maar mijn Hollandse hersenen hebben het spookachtige van Halloween helemaal buiten beschouwing gelaten. Ik moet nog een beetje inburgeren.

Alweer een tijd geleden mocht ik voor het Kinderboekenmuseum zes grote illustraties maken voor een les over tekentechnieken. Mijn zus werkt in dit museum en verzint de inhoud van de lessen, zorgt voor het benodigde materiaal en staat uiteindelijk zelf ook voor de groepen kinderen. Vanmorgen was ik aanwezig bij een illustratieles en kon ik zien hoe mijn tekeningen werden gebruikt. LEUK!
Mijn zus is een rasjuf, dat merk je meteen. Ze vertelde een mooi verhaal, gaf duidelijk uitleg over de verschillende technieken en stelde allerlei vragen. Groep vier deed enthousiast mee. De les was echt rondom mijn werk opgebouwd en het was geweldig om de reacties van de kinderen te observeren.
Ik ben wel trots op mijn aandeel in deze les. Maar trotser ben ik op mijn zus die ik vandaag op haar best in actie gezien heb.

Banner voor de hardloopweblog van Bart.