Waar rook is…

Maandagavond 21.15 uur: de bel gaat. Of er boven of beneden gebeld wordt, kan ik niet horen, dus ga ik eerst op mijn balkon kijken of er iemand beneden voor de deur staat. Nee. Dan maar door het spiekgaatje loeren: ik ben hier altijd een beetje bang voor, alsof ik recht in de ogen ga kijken van een terugspiekende engerd… ik zie niemand. Belletje-trekkers denk ik. Maar dan een plotseling “Hallo?..”

“Ja, hallo?”
“Ik kom via de Nieuwe Unie een rookmelder installeren.”

Nou heb ik natuurlijk geleerd om nooit vreemde mannen binnen te laten dus ik piep nog braaf “daar wist ik niks van” en zwaai vervolgens de deur open.

Binnen één minuut staat de indringer weer buiten en hangt de rookmelder keurig aan het plafond in de gang. Een beetje beduusd blijf ik achter met de verpakking en de gebruiksaanwijzing.

Takkie

Takkie heeft de hele winter mijn voeten lekker warm gehouden. De wasmachine heeft hem een beetje toegetakeld, maar zodra het lekker weer wordt mag hij met pensioen. Ook Takkie wacht met smart op de lente.

Skatjes

We hebben het best gezellig saampjes. De ene huppelt de hele tijd vrolijk achter me aan en dan kletsen we even. De ander vindt me tot nu toe vooral ‘s nachts lief. Dan komt hij kroelen en kopjes geven. ‘s Morgens is hij zijn liefde helaas totaal vergeten en duikt hij meteen weer op een onmogelijke schuilplek. Maar hij durft er steeds eerder en steeds vaker uit, dus dat gaat de goede kant op. Vanavond komt hij waarschijnlijk helemaal los op zijn eigen verjaardagsfeest. Ik heb karaoke gepland.