Zoo was het

Gisteren gingen de jarige en ik naar Diergaarde Blijdorp. Ik was er lang niet geweest en er was weer een hoop veranderd. Nieuwe uniformen voor het personeel, lusteloze fotografen bij de ingangen en een vernieuwde indeling van de tuin. Dieren waren van plek verwisseld of hadden een compleet nieuw verblijf en er waren zelfs nieuwe soorten bijgekomen. Helaas waren de ijsberen weg.

Het oude verblijf van de ijsberen was omgetoverd in een tijgerjungle. We konden nu heel dichtbij komen. In het oorspronkelijke territorium van de tijgers, liepen nu hyena’s rond.

Bijna hadden we een paar prairyhondjes meegenomen. Er pasten er zeker 8 in mijn tas.

In het Oceanium werd de vloer al vervangen. Het was natuurlijk ijskoud bij de koningspinguins.


Mooie foto’s gemaakt door Erwin in het Oceanium.

Geroosterd

In de zomer heb ik lunchproblemen. Ik neem altijd zelfgesmeerde boterhammen mee, maar als het erg warm is, dan krijg ik ze niet op. Terwijl ik best trek heb.
Warm eten is geen enkel probleem, ik heb laatst zelfs een hacheeschotel in de hitte verorberd.
Gisteren merkte ik voor het eerst dat de zon mijn brood daadwerkelijk aan het roosteren was. Het had een knapperige buitenkant gekregen! Vandaag besloot ik dan ook niet zo te treuzelen met opeten om de zon vóór te zijn, maar na 3 happen waren ook deze boterhammen van een krokant laagje voorzien. Bah! Ik heb als een klein kind de ham er tussenuit gepikt en opgegeten, het oudbakken brood heb ik geheel tegen mijn principes in weggegooid. Ik kreeg het droge spul echt niet weggekauwd.
Wat nu? Ik weiger om elke dag eten te verspillen, dus ik zin op een gezond, lekker en vullend alternatief, dat makkelijk mee te nemen is (we hebben geen kantine hier). Misschien yoghurt met muesli? Wie biedt?

Poshe poffers

ELF gulden (5 euro) betaalden we gisteren voor een portie poffertjes (p.p!) op Metropolis.
Maar ach, de zon scheen, we zaten lekker in het gras en we hadden mini-vakantie.
En dan mag dat gewoon.

Plukjes vos

Bij gebrek aan een goede kapper met inzicht, knip ik mijn haar meestal zelf. Of eigenlijk, ik snij het zelf. Met een chirurgenmesje. Toen ik nog thuis woonde en ik een tijd lang mijn haar rood verfde, merkte mijn moeder na een knipbeurt vaak op dat ze weer plukjes vos in de prullenbak aangetroffen had. Daar denk ik nog altijd aan als ik weer een complete pruik van mijn haar heb afgesneden.
Maar aangezien ik zelf niet voor kapper gestudeerd heb, is er in het restant op mijn hoofd totaal geen model te ontdekken. Ik voel simpelweg met mijn hand waar mijn haar te zwaar is, en haal daar het overschot aan plukken weg. Geen wonder dat ik altijd na een tijdje weer behoefte krijg aan een vakman, die na de nodige berispingen een soort van model op mijn hoofd tovert. Waar ik dan weer een tijdje mee uit de voeten kan als amateur bijknipper.
Geen van de uitgeteste kappers had echter tot nu toe een creatief idee om eens wat heel anders met mijn kapsel te doen. Ik geef ze namelijk altijd totaal de vrije hand en iedere keer knippen ze mijn haar toch weer nagenoeg hetzelfde. Dat kan natuurlijk ook betekenen dat ik mijn ultieme kapsel al bereikt heb, en dat niks anders beter bij mijn hoofd past. Maar ik ben toch altijd weer een beetje teleurgesteld en neem dan de keer erna weer een kapper van een ander merk.
Vandaag besloot ik de kapsalon op 2 straten bij mij vandaan te proberen, misschien lag de schat al die tijd al voor het oprapen! Maar vanaf de straat kon ik door het raam al de donkerbruine lipliner van de ene en de blonde permanent van de andere dame waarnemen en keerde meteen huiswaarts.
Okee, misschien hadden zij iets geheel anders dan gewend kunnen knippen. Maar dan hou ik het geloof ik toch liever bij het oude.

Van te hete kip naar een lekkende prullenbak

Mijn lieve ouders vriezen voor mij altijd de porties eten in die ze over hebben, zodat ik af en toe lekker niet hoef te koken. De bakjes zijn keurig voorzien van etiket met daarop inhoud en datum van invriezen. Meestal zijn het complete maaltijden, maar soms ook losse ingrediënten. Vandaag had ik mijn zinnen gezet op dit bakje. Ik was nog gewaarschuwd:

Helemaal waar. Ik ben nog steeds aan het nablussen.

Toch was dit niet het allerscherpst dat ik ooit gegeten heb. Met stip op de eerste plaats staat nog steeds het broodje tonijn met harissa in Tunesië. Het zweet gutste mijn zus en mij van het hoofd tijdens het eten van dit broodje aan het strand in de brandende zon. We hadden het niet meer van de hitte en van de slappe lach!

Vanuit deze herinnering beland ik bij de gedachte aan het allerVIESte dat ik ooit gegeten heb. Of eigenlijk gedronken. Ook dit heb ik namelijk met mijn zus op vakantie beleefd. Dit keer in Turkije op een busstation. Dat we er drinken aangeboden kregen, waren we inmiddels wel gewend. Maar tot nu toe was het thee geweest. Ditmaal kwam een vriendelijke man aan met een “lekker fris” drankje dat we echt eens moesten proeven. Hij had voor ieder een Ayran gehaald:
VIES!!!
Ayran is een soort zure, verdunde yoghurt met zout erin. Het was walgelijk. Verwoede pogingen om het spul uit beleefdheid op te drinken, mislukten jammerlijk. Pitti zag de prullenbak als eerste. Toen de man op zo’n afstand was dat hij de inhoud van onze bekers niet meer kon zien, namen we ieder nog nepslok, glimlachten de man vriendelijk toe dat we het op hadden en gooiden onze bekertjes in de prullenbak. Alleen: de prullenbak lekte.
We waren verraden.

Wat is het smerigste dat jij ooit gegeten hebt?