Mugarm

De klamboe hangt! We hebben er een gekocht die je aan vier hoekpunten moet bevestigen en niet aan één punt in het midden. Dus in plaats van een Tipi, zoals neeflief zou zeggen, ontstaat er dan een vierkante tent.
Even testen hoe dat ligt, zo onder een klamboe. Nou, dat valt helemaal niet tegen! Het benauwende gevoel dat ik verwacht, blijft uit en ik voel me als een kind in een zelfgebouwde hut.
Alleen… ik ben nog niet gerust op de vele openingen die er zijn. Totaal bestaan de zijkanten uit 8 losse gaasdoeken die elkaar weliswaar overlappen, maar spleten liggen duidelijk op de loer.
Ik slaap onrustig in, ik droom over muggen of hoor ze echt, maar dat kan niet, dus ik slaap weer verder. Tot ik wakker word van de jeuk: een verse muggenbeet. Ik denk nog steeds dat dit niet kan, maar ik voel me niet meer veilig in onze hut.
Dan hoor ik hem luid en duidelijk: een zoembeest! Licht aan. Er zit er eentje op de buitenkant van het net. Die zal het dan wel zijn geweest. (Hoe ik dan aan die muggenbeet kom… ach, logica is ‘s nachts ver te zoeken) Maar weer proberen te slapen. Weer jeuk, weer gezoem. Nu zit er echt een binnen. De indringer!

De mugloze nacht waar ik me op verheugde, bleef dus uit. Maar met slechts één mug en drie muggenbeten is de nacht toch op zijn minst mugarm. Nu nog 6 openingen dichtnaaien en dan wordt onze tent een onneembaar fort.

Elk weekend vakantie

Uit eten, een ijsje in het park en midgetgolf; ik ben duidelijk weer op vakantie. Okee, gewoon in Rotterdam, maar dat geeft niks.

Erwin en ik zijn allebei waardeloze golfers, maar ik ben nog net ietsje slechter dan hij. Een leuk parcours naast de Euromast, jammer dat het zo druk is.

Daarna met een ijsje het park in. Daar stuiten we op de Zomerzondag. Live muziek en dansend publiek. Ik ben festivalpubliek gewend, maar dit heb ik nog nooit gezien. Van macho adonis met gouden ketting tot oud opaatje, van kleurloze huisvrouw tot hippe vader met kinderen, alles danst door elkaar heen. Zo leuk! Op het laatst vormt spontaan een mensenketting die rond het podium en tussen het zittende publiek slingert.

Nu weer thuis met een glaasje rosé en uitzicht op een mugloze nacht onder de nog op te hangen klamboe.
Ik zou bijna kaartjes gaan sturen: GROETEN UIT ROTTERDAM.

Watervogel

Ik ben zo trots op de Kanarie, hij heeft gisteren helemaal naar huis gezwommen.
Terwijl ik tijdens het noodweer gisteren gillend achter het stuur zat, mijn tranen bedwingend om het dan tenminste BINNEN maar droog te houden, durfde de Kanarie gewoon kopje onder!
Als het zo hard regent, probeer ik meestal vrachtwagens snel te passeren om mijn zicht weer vrij te krijgen, maar gisteren zag ik tijdens mijn inhaalacties de auto’s voor me water doen opspatten dat hoger kwam dan de bovenkant van de vrachtwagen… en ook de Kanarie moest een duik in het diepe nemen.
Eenmaal van de snelweg af hoopte ik op beterschap, maar helaas goot het inmiddels zo hard dat de ruitenwissers het niet meer bij konden benen en ik rekende ook elk moment op natte voeten.
De Kanarie bracht me echter veilig naar huis. Het was nog even afwachten of ik hem vanmorgen niet alsnog verzopen aan zou treffen, maar gelukkig mankeerde hij niets en mocht ik hem zijn zwemdiploma overhandigen.

Sesam, open u!

Vanmorgen werd mij de toegang tot mijn werk geweigerd. Ik kreeg het voordeurslot niet open. Al vaker had ik problemen met dit slot, met name afsluiten gaat altijd moeizaam. Ik had er al eerder over geklaagd bij mijn baas, maar hij had zelf nergens last van, dus ik moest maar spierballen kweken. Maar de afgelopen dagen met deze hitte (en baas op vakantie) stond ik dagelijks na 17.00 uur nog tien minuten met al mijn kracht aan het slot te hangen. Met een rood hoofd, een algehele zweetuitbraak en erg zere vingers. De deur leek zich steeds moeizamer te laten afsluiten. Maar vanmorgen kreeg ik de deur niet meer OPEN! Pertinent niet.
Na een kwartier zwoegen en bijna bloedende knokkels besloot ik hulp te vragen in de buurt. Meneer 1 had helaas geen tijd, er wachtte iemand op hem. Meneer 2 sprak alleen Engels (en Pools, verwacht ik, ik zit hier tussen de kwekers in het Westland) en wilde wel even helpen. Heel even eigenlijk, want hij kreeg de deur ook niet open en zei dat ik iemand hierover moest bellen. Wie en waar liet hij maar even in het midden. Meneer 3 was de buurman, die ik tegen mijn zin in laatst aan een telefoonnummer geholpen had. Nu was ik wel blij dat ik hem toen zo behulpzaam was geweest, kon ik mooi de wederdienst innen.
Het zag er niet best uit. De bonk van een buurman kreeg de sleutel ook geen kant op. Niks mis met mijn spierballen dus. Maar aan die geruststelling had ik even niets. Want ondertussen stond de buurman de deur al in te trappen. Niet het beste idee, want wij hebben een alarmsysteem dat aanslaat als je de deur binnenkomt. Ik was bang dat het alarm door de trilling af zou gaan en dat wij dan nog steeds buiten stonden zodat ik het niet af kon zetten…
Opeens liet de sleutel zich omdraaien. Pffff… ik doe de deur nou niet meer op slot. Mijn baas moet er maar even naar laten kijken als hij terug is van vakantie en als hij dat weigert, neem ik de volgende keer dat ik voor een gesloten deur sta gewoon een dagje vrij.

要

Voor een klant zijn wij op zoek naar Grafische vormgever. Alle voorkomende werkzaamheden uitvoeren, zowel in teamverband als zelfstandig kunnen werken. Ervaring in grafisch vormgeving, creatief, snel en stressbestendig, Grafische softwarepakket en zoals:InDesign, Photoshop of Illustrator
Werkplaats: Rotterdam centrum

So far, so good. Maar dan:

Verplichte talen: Chinees, Nederlands, Engels
Als je 1 van de talen niet spreekt heeft reageren geen zin.

Gevleugeld

Ik weet niet wie van de juryleden er als eerst mee kwam, maar sinds Idols is kippenvel opeens een modewoord dat je dient te gebruiken als je onder de indruk bent van een mooi lied.
Ik krijg nog gewoon kippenvel als ik het koud heb. En ik was blij dat ik gisteravond de sensatie weer eens meemaakte.

Rotterdam aan onze voeten

Erwin wilde met de bus naar huis. Dankzij zijn hippe nieuwe teenslippers had hij blaren op zijn voeten en naar huis lopen zou een pijnlijke aangelegenheid worden. Maar ik ben nooit fan van bussen en zeker niet met 40 graden.
Het alternatief: op blote voeten verder lopen. Uit solidariteit trok ik ook mijn sandalen uit.
Hoe voelt het om met blote voeten door Rotterdam te lopen?
Op sommige stukjes ruwe ondergrond door gebrek aan eelt niet echt prettig, op glad asfalt vooral heet en het was uitkijken geblazen voor glasscherven. Maar al met al zeker niet slecht!
En eigenlijk vond ik mijn eigen portiek nog het smerigst.