Poshe poffers

ELF gulden (5 euro) betaalden we gisteren voor een portie poffertjes (p.p!) op Metropolis.
Maar ach, de zon scheen, we zaten lekker in het gras en we hadden mini-vakantie.
En dan mag dat gewoon.

Plukjes vos

Bij gebrek aan een goede kapper met inzicht, knip ik mijn haar meestal zelf. Of eigenlijk, ik snij het zelf. Met een chirurgenmesje. Toen ik nog thuis woonde en ik een tijd lang mijn haar rood verfde, merkte mijn moeder na een knipbeurt vaak op dat ze weer plukjes vos in de prullenbak aangetroffen had. Daar denk ik nog altijd aan als ik weer een complete pruik van mijn haar heb afgesneden.
Maar aangezien ik zelf niet voor kapper gestudeerd heb, is er in het restant op mijn hoofd totaal geen model te ontdekken. Ik voel simpelweg met mijn hand waar mijn haar te zwaar is, en haal daar het overschot aan plukken weg. Geen wonder dat ik altijd na een tijdje weer behoefte krijg aan een vakman, die na de nodige berispingen een soort van model op mijn hoofd tovert. Waar ik dan weer een tijdje mee uit de voeten kan als amateur bijknipper.
Geen van de uitgeteste kappers had echter tot nu toe een creatief idee om eens wat heel anders met mijn kapsel te doen. Ik geef ze namelijk altijd totaal de vrije hand en iedere keer knippen ze mijn haar toch weer nagenoeg hetzelfde. Dat kan natuurlijk ook betekenen dat ik mijn ultieme kapsel al bereikt heb, en dat niks anders beter bij mijn hoofd past. Maar ik ben toch altijd weer een beetje teleurgesteld en neem dan de keer erna weer een kapper van een ander merk.
Vandaag besloot ik de kapsalon op 2 straten bij mij vandaan te proberen, misschien lag de schat al die tijd al voor het oprapen! Maar vanaf de straat kon ik door het raam al de donkerbruine lipliner van de ene en de blonde permanent van de andere dame waarnemen en keerde meteen huiswaarts.
Okee, misschien hadden zij iets geheel anders dan gewend kunnen knippen. Maar dan hou ik het geloof ik toch liever bij het oude.

Van te hete kip naar een lekkende prullenbak

Mijn lieve ouders vriezen voor mij altijd de porties eten in die ze over hebben, zodat ik af en toe lekker niet hoef te koken. De bakjes zijn keurig voorzien van etiket met daarop inhoud en datum van invriezen. Meestal zijn het complete maaltijden, maar soms ook losse ingrediënten. Vandaag had ik mijn zinnen gezet op dit bakje. Ik was nog gewaarschuwd:

Helemaal waar. Ik ben nog steeds aan het nablussen.

Toch was dit niet het allerscherpst dat ik ooit gegeten heb. Met stip op de eerste plaats staat nog steeds het broodje tonijn met harissa in Tunesië. Het zweet gutste mijn zus en mij van het hoofd tijdens het eten van dit broodje aan het strand in de brandende zon. We hadden het niet meer van de hitte en van de slappe lach!

Vanuit deze herinnering beland ik bij de gedachte aan het allerVIESte dat ik ooit gegeten heb. Of eigenlijk gedronken. Ook dit heb ik namelijk met mijn zus op vakantie beleefd. Dit keer in Turkije op een busstation. Dat we er drinken aangeboden kregen, waren we inmiddels wel gewend. Maar tot nu toe was het thee geweest. Ditmaal kwam een vriendelijke man aan met een “lekker fris” drankje dat we echt eens moesten proeven. Hij had voor ieder een Ayran gehaald:
VIES!!!
Ayran is een soort zure, verdunde yoghurt met zout erin. Het was walgelijk. Verwoede pogingen om het spul uit beleefdheid op te drinken, mislukten jammerlijk. Pitti zag de prullenbak als eerste. Toen de man op zo’n afstand was dat hij de inhoud van onze bekers niet meer kon zien, namen we ieder nog nepslok, glimlachten de man vriendelijk toe dat we het op hadden en gooiden onze bekertjes in de prullenbak. Alleen: de prullenbak lekte.
We waren verraden.

Wat is het smerigste dat jij ooit gegeten hebt?

Bedankt, Edna

Ierse Edna had nog een toetje voor ons. Als borg voor onze boeking hadden wij van tevoren 60 euro moeten overmaken en dit bedrag krijgen we dan na de vakantie terug als blijkt dat het huisje keurig is achtergelaten, er geen schade is en wij de afvalinstructies naar behoren hebben opgevolgd.
Nou was dat laatste nog best een probleem, want echt duidelijk waren die instructies niet. Plastic flessen en kranten moesten los in de blauwe container, restafval moest in plastic zakken in de zwarte container en glas moest weer ergens anders. Maar wat doe je bijvoorbeeld met ander oud papier? Erwin en ik hebben voor de zekerheid boven allerlei verschillende kleuren vuilnisemmers gehangen om met eigen ogen te zien wat er nou precies in zat. Opdat we in elk geval de borg niet mis zouden lopen.
Edna stuurde ons de borg terug. ALS CHEQUE.
Nou blijkt dus dat je daar als particulier niks van overhoudt. Alle kosten zijn voor rekening van de inner en van tevoren weet niemand hoeveel die kosten bedragen. Beetje vaag, maar op aanraden van de bankmevrouw heb ik de cheque weer mee naar huis genomen en heb een mailtje naar Edna gestuurd, met het verzoek om het bedrag over te maken op mijn rekening.
Edna heeft niet gereageerd. En aangezien de cheque maar een paar weken geldig is, ben ik hem vandaag toch maar gaan innen. Het kostte me weer een uur wachttijd en een hoop ergernis. Wat de cheque oplevert, is nog niet duidelijk. Ik kan het over ca. twee weken op mijn rekening verwachten.

Snailmail

Hee, een envelop met een handschrift dat ik niet herken. De afzender “IK ZIT VLAKBIJ” klinkt als een dreigement. Alsof ik bespied word vanuit die geheime plek!

Tot mijn verrassing is het van Zeekomkommer. Als beloning op mijn inzending voor de puzzel. Zij stuurt mij een zakje felblauwe eh.. frutseltjes! Dankjewel Anneke, ik ga er vast iets moois mee maken.

Hittebestendig

Vroeger was ik niet zo’n zonaanbidder. In de zomer haalden wij het niet in ons hoofd om buiten te spelen. Veel te heet. Terwijl mijn ouders in de tuin zaten, mamma in de zon en pappa in de schaduw, speelden mijn zus en ik boven op onze kamers. Of we verveelden ons te pletter boven op onze kamers. Pas rond oktober waagden wij ons weer de frisse buitenlucht in. Elk normaal denkend mens verklaarde ons voor gek.
Tegenwoordig kan ik de zon veel beter hebben. Mijn witte vel protesteert nog steeds, en ik moet altijd erg oppassen voor een zonnesteek, maar ik popel met dit weer elke dag om naar buiten te mogen, lekker de warmte in. Ik voel me minder moe en vind de zon heerlijk, vooral in combinatie met een licht briesje zoals vandaag.
Helaas overleven mijn bananen het niet in deze temperaturen. En wat er ook veranderd is, bruine bananen vind ik nog steeds vies!