要

Voor een klant zijn wij op zoek naar Grafische vormgever. Alle voorkomende werkzaamheden uitvoeren, zowel in teamverband als zelfstandig kunnen werken. Ervaring in grafisch vormgeving, creatief, snel en stressbestendig, Grafische softwarepakket en zoals:InDesign, Photoshop of Illustrator
Werkplaats: Rotterdam centrum

So far, so good. Maar dan:

Verplichte talen: Chinees, Nederlands, Engels
Als je 1 van de talen niet spreekt heeft reageren geen zin.

Gevleugeld

Ik weet niet wie van de juryleden er als eerst mee kwam, maar sinds Idols is kippenvel opeens een modewoord dat je dient te gebruiken als je onder de indruk bent van een mooi lied.
Ik krijg nog gewoon kippenvel als ik het koud heb. En ik was blij dat ik gisteravond de sensatie weer eens meemaakte.

Rotterdam aan onze voeten

Erwin wilde met de bus naar huis. Dankzij zijn hippe nieuwe teenslippers had hij blaren op zijn voeten en naar huis lopen zou een pijnlijke aangelegenheid worden. Maar ik ben nooit fan van bussen en zeker niet met 40 graden.
Het alternatief: op blote voeten verder lopen. Uit solidariteit trok ik ook mijn sandalen uit.
Hoe voelt het om met blote voeten door Rotterdam te lopen?
Op sommige stukjes ruwe ondergrond door gebrek aan eelt niet echt prettig, op glad asfalt vooral heet en het was uitkijken geblazen voor glasscherven. Maar al met al zeker niet slecht!
En eigenlijk vond ik mijn eigen portiek nog het smerigst.

Gehoord op tv

“En hier is alvast een voorsmaakje van de aflevering van volgende week.”

Rare Belgen.

Cadeautje

Vandaag heb ik mezelf op een plant getrakteerd. Omdat hij zo stoer rechtop stond. Omdat hij zo fel rood was. En omdat ik morgen om 7.00 uur weer in de sportschool sta.

Fit4fun

Fit 4 Free. Dat zit op de woon-werk route en is tenminste betaalbaar. Jammer dat je eerst een jaarabonnement moet aanschaffen voordat je een introductieles kunt nemen. En dat je 50 cent betaalt voor 2 minuutjes douchen, terwijl de muntautomaat ook nog eens buiten het hokje zit.
Maar goed, gisteren was de introductieles. Ik had privéles en de instructeur zette me eerst in verschillende houdingen op een crosstrainer, vervolgens op zo’n roeiding en tot slot demonstreerde hij zelf alle apparaten voor krachttraining die op mijn trainingsschema voor de beginner staan. Het zag er allemaal vrij simpel uit. Ondertussen deed de instructeur zijn uiterste best om me te motiveren. Hij gebruikte liefst in elke zin mijn naam, voor de extra persoonlijke touch. “Volhouden hoor, Mara, het gaat goed hoor. Wel blijven lachen, he, Mara, een prima apparaat is dit hoor, nou, Mara, nog vragen? Je bent een snelle leerling hoor. Dag, Mara, tot morgen, he.”

Tot morgen inderdaad.
Ik kreeg het advies om drie keer in de week komen. “Als je resultaat merkt, dan krijg je er vanzelf plezier in hoor, Mara”. Vandaag meteen maar dan. En je zag het goed, die witte lijnen op mijn shirtje op de foto bestaan uit zout. Bah!

Bedankt hoor, Pieter.

Naar het park

Het milieupark welteverstaan. Om een hoop oude troep kwijt te raken.
Ik bracht een stereotoren, 2 telefoons, een antwoordapparaat, een printer en 2 antieke videocamera’s.
Ook alle kartonnen dozen die ik bewaarde voor het geval het apparaat stuk ging en ik de originele doos nog nodig had, zijn weg. Een zak kleding en schoenen die ik al drie jaar niet meer gedragen had. En twee lege batterijen.
Zo. Dat ruimt lekker op.

Beauty & the Beast

Mijn kerstpakket was dit jaar een theaterbon. Leuk! Ik moest en zou een keer naar het Nieuwe Luxor en reserveerde kaartjes voor Beauty and the Beast. Eigenlijk ben ik geen echte musicalfanaat, voor mij hoeven al die liedjes niet steeds, maar ik ben wel fan van Joop. Want hij garandeert kijkplezier als ik even moe ben van het luisteren.
Decor en kostuums zijn geweldig. Ik verwacht dat ik na tien bezoeken nog steeds nieuwe details ontdek (vrijkaarten zijn welkom). Behalve decorstukken doen ook lichteffecten wonderen voor de illusie. Zo wordt er bij de torenscenes steeds een oude stenen vloer geprojecteerd. Net echt!
Hoogtepunt van een voorstelling vind ik ook altijd het eindapplaus. Niet omdat het dan is afgelopen, maar omdat dan de mensen onder hun rollen tevoorschijn kruipen om hun bedankje van het publiek persoonlijk in ontvangst te nemen. Verslavend voor een acteur, lijkt me.

IEUW!!!

Nog nooit baalde ik zo dat ik mijn camera niet bij me had. Als bewijsmateriaal. Want waarschijnlijk denken jullie nu dat ik ter plekke smeuïge stukjes verzin ter vermaak. Maar dit is een waar gebeurd verhaal…
Ik was nog nooit bij De Kleine Ondeugd geweest, een Thais restaurantje op de Oostzeedijk. Er is daar een dagmenu, dus eten wat de pot schaft, en meteen als je aanschuift krijg je het voorgerecht voorgeschoteld. Het eten was pittig maar lekker en ik zat met smaak te eten tot mijn oog viel op een …… WIT RUPSJE!!! Een larve van het een of ander zat door mijn gerecht. Ik begrijp nog steeds niet dat ik niet ben gaan kokhalzen. Ik kreeg een vervangend gerecht waar ik natuurlijk geen hap meer van door mijn keel kreeg. De ober dacht dat er misschien “iets” tussen de groenten terecht was gekomen.

Ook jammer: ik kon naast mijn wijn geen kraanwater bestellen, maar moest aan de Spa blauw (die ik vervolgens gewoon in een glas kreeg, dus wie zegt mij dat dit niet uit de kraan kwam) en mijn vriendin had doorgegeven dat ze geen varkensvlees at en kreeg vervolgens iets met spek geserveerd.

Maar goed, geen rupsenfoto dus. Om deze pijn te verzachten heb ik nog wel iets anders smerigs: de cactusjam die mijn zus van haar vakantie meebracht. Ik was wel benieuwd om dat te proeven, maar de smaak, kleur en substantie van het spul waren het toch niet helemaal. Sorry, zus!