6:27

“Nog 3 minuten” denken.
En dan heel langzaam laten doordringen dat het zaterdag is.

Feestdag

Mijn baas is vandaag vrij en er belt een klant voor hem.

“Nee, die is vandaag afwezig.”
“Wat? … heeft hij een feestdag?”

Ja, dat lijkt me wel met dit weer!

Pluk de dag

Ik zat erop te wachten, op commentaar.

Nadat de Kanarie het begeven had, ik een uur half in de berm, half de weg blokkerend op de Wegenwacht gewacht had en daarna nog eens drie kwartier op de sleepdienst.
Nadat ik tevergeefs mijn ouders geprobeerd had te bereiken en dus maar autoloos naar huis gegaan was.
Nadat ik de rest van de middag besteed had aan boodschappen doen, strijken en vooral aan wachten op telefoontjes die niet kwamen.
Na, kortom een rotmiddag, toen ik ‘s avonds alsnog met de metro naar mijn ouders moest en besloot onderweg bloemen te plukken voor mijn moeder, verwachtte ik een lading commentaar.

“Geen geld voor een echt bossie?”, “Die bloemen zijn niet van jou, hoor” of “Mooi, he, de natuur” zijn voorbeelden van de opmerkingen die ik de afgelopen jaren heb moeten incasseren. Als je de leeftijd van 12 gepasseerd bent, word je blijkbaar geacht bloemen te verkrijgen met geld in plaats van moeite.

Dat kan er vandaag ook nog wel bij, dacht ik en snoeide met mijn schaar een mooie struik met roze bloempjes. Kom maar op!

Maar niets. Het bleef bij verbaasde blikken dit keer.
Ik moest er gewoon van glimlachen.

Waar rook is…

Maandagavond 21.15 uur: de bel gaat. Of er boven of beneden gebeld wordt, kan ik niet horen, dus ga ik eerst op mijn balkon kijken of er iemand beneden voor de deur staat. Nee. Dan maar door het spiekgaatje loeren: ik ben hier altijd een beetje bang voor, alsof ik recht in de ogen ga kijken van een terugspiekende engerd… ik zie niemand. Belletje-trekkers denk ik. Maar dan een plotseling “Hallo?..”

“Ja, hallo?”
“Ik kom via de Nieuwe Unie een rookmelder installeren.”

Nou heb ik natuurlijk geleerd om nooit vreemde mannen binnen te laten dus ik piep nog braaf “daar wist ik niks van” en zwaai vervolgens de deur open.

Binnen één minuut staat de indringer weer buiten en hangt de rookmelder keurig aan het plafond in de gang. Een beetje beduusd blijf ik achter met de verpakking en de gebruiksaanwijzing.

Gekocht:

Zou het erg opvallen als ik me tussen een groep Japanners wurm?

Uitgerekend

Wat een anti-reclame.
C1000 bestaat 25 jaar en daarom kun je sparen voor een gratis boodschappendoos met 25 totaal overbodige maar o zo begerenswaardige producten als Sorbo Switch doekjes, Milka M-Joy en Cillit bang.
In het spotje mogen mensen raden wat de waarde is van het pakket. Ze schatten het op de helft van de prijs! Gulle gever toch, die C1000.
Maar wat als je deze boodschappen gewoon in je karretje laadt? Is dat even schrikken aan de kassa: C1000 blijkt tweemaal zo duur als verwacht!!!
Zo’n cadeaudoos is natuurlijk een behoorlijke frats. Misschien dat dat scheelt?

Lekkere hapjes!

Heerlijke homemade* hapjes uit Libanon.

*Excuses voor de taalpuristen onder ons, maar “zelfgemaakte” zou ik echt niet durven beweren. Zelfgeproefd, dat dan weer wel. Zelfverorberd kan ook nooit lang meer duren.

Muisvrij

EINDELIJK is hij binnen: mijn tekentablet.
Maar niet dankzij de PC HUT: 17 maart besteld, geleverd op 27 april!!!
Okee, de prijzen zijn laag, maar reken erop een hoop tijd te moeten moet investeren om achter de bestelling aan te jagen. Mijn intensieve mailcontact met Jorg leverde niet veel meer op dan een lusteloos:
“Volgende week wordt hij weer verwacht (binnen 72 uur). Jammer genoeg is hij nu een paar keer niet binnen gekomen. Hoop dat de fabrikant ze nu wel gaat leveren.”
Klantenservice vindt Jorg een moeilijk woord.

Maar beter laat dan nooit, mijn Aiptek (surrogaat Wacom) bevalt tot nu toe goed!