Afkicken

De afgelopen dagen heb ik me helemaal kapot gewerkt. Allemaal klussen op het laatste moment, want hoewel ik al mijn klanten al maanden geleden mijn twee vakantieweken had doorgegeven zodat ze er in de planning rekening mee konden houden, weerhield dit niemand ervan mij te vragen om toch nog éven…. red je dat nog? Of ze waren in de veronderstelling dat mijn collega tijdens mijn afwezigheid wat van mijn werk zou overnemen… haha!
Vervolgens ben ik met honderd lijstjes tegelijk bezig. Nog te doen voor vertrek, nog te wassen, nog te kopen, nog in te pakken, nog te doen bij thuiskomst, nog te bellen…
En dan maar zorgen dat ik alle stress van me afschud als we vrijdag de trein instappen. Twee weken is te kort om eerst nog een paar dagen te verspillen aan een malend hoofd.

Tot rust komen is hard werken.

Talent

Ik ben zo trots op neef Stach! Deze stoere tekening bracht hij voor me mee. En nee, het was geen regenboog, want het waren rondjes.
Domme tante.

Als u zich afvroeg waar de zon gebleven is

Welnu, dat zit zo: Erwin en ik hebben hem alvast naar Ierland gestuurd.

We wilden hem eerst met ons meenemen op reis, maar onze rugzakken zijn niet hittebestendig genoeg, dus hebben we hem maar vooruit gestuurd. Ja, we gaan pas volgende week met vakantie natuurlijk, maar je weet nooit hoe snel de zon daar kan zijn. File in de ruimte klinkt vergezocht maar alles is daar relatief en bovendien, wij werden een beetje draaierig van de routeplanner.

Dus als u een barbecue wilde plannen: wij zijn begin juni weer terug.

Seriemoordenaar

Zo. Alle sporen zijn gewist.
Ja, ik kan hem toch niet met bloedspatten laten rondrijden?!

Er zaten wel honderd insectenlijkjes op de motorkap!

Extreme Makeover

Ligt het aan mij of heeft deze kinderboerderijkip een nieuw hoofd?! Volgens mij zat er nooit geel in vroeger….
(Kinderboerderij de Bokkesprong op de Tjalklaan)

Ook nieuw op mijn route werk–> huis: nieuwe stoplichten op het Drooglever Fortuynplein. Ik hoop tenminste dat ze nieuw zijn, anders heb ik ze al die tijd genegeerd.

6:27

“Nog 3 minuten” denken.
En dan heel langzaam laten doordringen dat het zaterdag is.

Feestdag

Mijn baas is vandaag vrij en er belt een klant voor hem.

“Nee, die is vandaag afwezig.”
“Wat? … heeft hij een feestdag?”

Ja, dat lijkt me wel met dit weer!

Pluk de dag

Ik zat erop te wachten, op commentaar.

Nadat de Kanarie het begeven had, ik een uur half in de berm, half de weg blokkerend op de Wegenwacht gewacht had en daarna nog eens drie kwartier op de sleepdienst.
Nadat ik tevergeefs mijn ouders geprobeerd had te bereiken en dus maar autoloos naar huis gegaan was.
Nadat ik de rest van de middag besteed had aan boodschappen doen, strijken en vooral aan wachten op telefoontjes die niet kwamen.
Na, kortom een rotmiddag, toen ik ‘s avonds alsnog met de metro naar mijn ouders moest en besloot onderweg bloemen te plukken voor mijn moeder, verwachtte ik een lading commentaar.

“Geen geld voor een echt bossie?”, “Die bloemen zijn niet van jou, hoor” of “Mooi, he, de natuur” zijn voorbeelden van de opmerkingen die ik de afgelopen jaren heb moeten incasseren. Als je de leeftijd van 12 gepasseerd bent, word je blijkbaar geacht bloemen te verkrijgen met geld in plaats van moeite.

Dat kan er vandaag ook nog wel bij, dacht ik en snoeide met mijn schaar een mooie struik met roze bloempjes. Kom maar op!

Maar niets. Het bleef bij verbaasde blikken dit keer.
Ik moest er gewoon van glimlachen.

Waar rook is…

Maandagavond 21.15 uur: de bel gaat. Of er boven of beneden gebeld wordt, kan ik niet horen, dus ga ik eerst op mijn balkon kijken of er iemand beneden voor de deur staat. Nee. Dan maar door het spiekgaatje loeren: ik ben hier altijd een beetje bang voor, alsof ik recht in de ogen ga kijken van een terugspiekende engerd… ik zie niemand. Belletje-trekkers denk ik. Maar dan een plotseling “Hallo?..”

“Ja, hallo?”
“Ik kom via de Nieuwe Unie een rookmelder installeren.”

Nou heb ik natuurlijk geleerd om nooit vreemde mannen binnen te laten dus ik piep nog braaf “daar wist ik niks van” en zwaai vervolgens de deur open.

Binnen één minuut staat de indringer weer buiten en hangt de rookmelder keurig aan het plafond in de gang. Een beetje beduusd blijf ik achter met de verpakking en de gebruiksaanwijzing.