Nu de donkere dagen er langzaam aankomen, stellen we ons weer in op knus en huiselijk. Deze kneuterige lantarenpalen dragen wel hun steentje bij, vind ik.

Helaas is er al een van de drie kappen gesneuveld door de wind.

Niets is zo lekker als verse kruiden. We hebben bij Intratuin gisteren flink ingeslagen:

Basilicum
Salie
Munt
Rozemarijn
Peterselie
Marjolein
Oregano
Bieslook
Tijm

Nu ontbreekt alleen nog de koriander. Hopelijk hebben ze die bij de Jumbo, er staat al een pot voor klaar.
Erwin gaat ze water geven en groeimantra’s toezingen. En ik ga ze lekker OPETEN!!!

Geen briljante actie voor een egel: vergeten om je als balletje op te rollen als je ergens vanaf valt.
Maar hij zat vast met zijn hoofd in de wolken, en dan let je een keer nét niet op. Van mij mag hij bij ons in huis komen herstellen!

Op station Delft heeft Albert Heijn zijn eigen togo!

Omdat ik mijn verjaardag al lang gevierd had, dacht ik me vandaag niet echt meer jarig te voelen. Maar een zingende Erwin en de versierdrift van mijn collega’s hebben me toch over de streep getrokken.

:)

Gisteren héérlijk gegeten in Lof der Zoetheid aan het Noordplein. We hadden een bon voor een Twijfelaar, een lunch met broodjes met allerlei verschillend beleg en een soepje van de dag. Lekker, maar ook een leuke plek, met jaren ’50 aankleding met allerlei grappige details. Als tafelnummers zijn er oude postzegels op de tafels geplakt, er staat een ouderwetse weegschaal, de stoelen lijken van een school afkomstig, met de namen van de leerlingen er aan de achterkant nog op.
De taarten zagen er ook érg lekker uit trouwens. Dat voorspelt een vervolgbezoek.

Foto’s via Lof der Zoetheid.

Wie ooit een rit in de Sprinter heeft gemaakt, die zal dit zinnetje gelijk herkennen. Het wordt namelijk voor én na iedere halte omgeroepen, gevolgd door “het volgende station is…” of “dit is de stoptrein in de richting..”

Tergend!!!

Het enige motief dat ik kan verzinnen voor deze beleefdheidsterreur is wraak. Het moet het werk zijn van een NS medewerker van de afdeling klantenservice. Een medewerker die dagelijks een enorme lading bagger over zich heen krijgt. En gedacht heeft: U wilde klantvriendelijkheid?! Dan krijgt u ook klantvriendelijkheid. Bij iedere halte. Twee keer! Ha! Hier! Nog een keer!

Dames en heren: goedemiddag.

We zijn lekker aan het puzzelen! Op de doos staat slechts een clue over de afbeelding die gepuzzeld moet worden, niet de afbeelding zelf. Nek en rug vinden de nieuwe activiteit minder, maar ik vind het verslavend leuk.

Ongewassen inderdaad, want het lieveheersbeestje op deze foto zat ín de zak spinazie. En hij leefde nog. Ik heb sterk staan twijfelen of ik dan juist die zak moest nemen om het lieveheersbeestje te redden. Dan zou ik de zak bovenop in mijn kar moeten leggen, de cassière moeten waarschuwen dat ze heel voorzichtig moest scannen, buiten de zak openmaken, het lieveheersbeestje bevrijden en met een open zak spinazie naar huis toe fietsen. Best te doen. Maar uiteindelijk heb ik -lekker gemakzuchtig- een andere zak gepakt. Waar ik me vervolgens heel slecht over voelde, want was dit beestje niet hét symbool tegen zinloos geweld, en had ik me nu niet net als die omstanders gedragen die niet ingegrepen hadden..? Of voert dat te ver?