Gehoord op tv: “Nee, zij vonden het prijstechnisch gezien toch te duur.”
Terwijl Erwin zich terecht hardop afvraagt op hoeveel verschillende manieren je iets te duur kunt vinden, ben ik nog niet over het woord “prijstechnisch” heen.
Yuk!
Bijna even erg als de frase “stylish verantwoord”.
De wind blies ons vandaag naar de SS Rotterdam, waar wij op onderzoek uit gingen. We sneakten tegen de tour route in door de gangen en op de decks. Het werd ons nergens echt duidelijk waar we nu wel en niet zonder ticket mochten komen. Alleen bij de stuurhut stond helaas een controlepost. De bomvolle restaurants hebben we uit eigen beweging maar overgeslagen op onze verkenningstocht. De audiotour komt later nog wel een keertje.
Fotograaf = Erwin.
Opeens herinnerde ik me deze foto nog.
Uitgerekend op de dag van mijn verjaardagsfeestje was ik ziek. Maar ja, alles was al voorbereid, de genodigden konden niet meer worden afgebeld en het feest ging gewoon door. Dus terwijl mijn vriendinnetjes zich vermaakten met ei-racen, spijkerpoepen en koekhappen, lag ik voor pampus op de bank. De grabbelton aan het eind van het festijn was voor mij de druppel:
Mijn zus vreet ter plekke haar hoed op, maar het is zover: ik heb een spelletje ontdekt dat ik echt leuk vind!
Pollock eat your heart out, want een middagje muizen, althans wacommen, levert het bovenstaande beeld op.
Via Door Sixteen, met dank aan David voor de tip.
Lyrics taken from a Billy Connolly song called The Welly Boot Song. For Illustration Friday.
(click for more Illustration Friday)
In het kader van het Filmfestival kun je op een filmset eten. Het tijdelijke restaurant wordt gerund door liefhebbers en dat mag natuurlijk zomaar niet. Om zonder vergunning tóch restaurantje te kunnen spelen, hebben ze een truc bedacht: elke gast moet (gratis) lid worden van een vereniging. Je mag immers wel gewoon koken voor je eigen club :)
De End of the Universe vereniging heeft er dus weer een paar leden bij. En zeer tevreden leden at that: het eten was verrukkelijk.
Some of us are just beyond help. Yet another WHY?!-moment for Illustration Friday.
(click for more Illustration Friday)
Zondagochtend voelt niet als zondagochtend zonder (de herhaling van) Eigen Huis en Tuin. Terwijl Quinty wat kamers pimpt en Lodewijk de bloemetjes buitenzet, kijken wij vooral gebiologeerd naar Thomas. Wij willen Thomas eigenlijk het liefst adopteren. Moeiteloos plaatst hij dan allerlei schuifdeuren, wandkasten en vloerverwarming, en hij blijft er nog bij lachen ook.
In plaats van het gedroomde scenario kwam gisteren mijn vader klussen. En dat ging eigenlijk ook prima. Afgezien van de douchedeur die nu nog erger lekt dan voorheen, heeft mijn paps toch mooi mijn fiets weer opgelapt, het keukenkastje voor een collaps behoed, een droogrek geplaatst en ervoor gezorgd dat de tussendeur niet alleen open, maar ook dicht kan. Het was echt een nuttig dagje. En ik hoef bij nader inzien toch geen vloerverwarming.
P.S. Was de loungebank al jaren favoriet, tegenwoordig moeten we een heus loungePODIUM hebben zag ik vanmorgen. Ik heb de hoop op enige hipheid laten varen.
Zo je ziet een nieuwe look! Met dank aan WordPress maar vooral aan mijn personal whiz kid Erwin. Blogroll komt nog terug en als ik nog wat verschillende headers maak, krijg ik een roulerende header. Lijkt me leuk :)