Pollock eat your heart out, want een middagje muizen, althans wacommen, levert het bovenstaande beeld op.

Via Door Sixteen, met dank aan David voor de tip.

Klik hier voor de gadget mouse path

In het kader van het Filmfestival kun je op een filmset eten. Het tijdelijke restaurant wordt gerund door liefhebbers en dat mag natuurlijk zomaar niet. Om zonder vergunning tóch restaurantje te kunnen spelen, hebben ze een truc bedacht: elke gast moet (gratis) lid worden van een vereniging. Je mag immers wel gewoon koken voor je eigen club :)

De End of the Universe vereniging heeft er dus weer een paar leden bij. En zeer tevreden leden at that: het eten was verrukkelijk.

Zondagochtend voelt niet als zondagochtend zonder (de herhaling van) Eigen Huis en Tuin. Terwijl Quinty wat kamers pimpt en Lodewijk de bloemetjes buitenzet, kijken wij vooral gebiologeerd naar Thomas. Wij willen Thomas eigenlijk het liefst adopteren. Moeiteloos plaatst hij dan allerlei schuifdeuren, wandkasten en vloerverwarming, en hij blijft er nog bij lachen ook.
In plaats van het gedroomde scenario kwam gisteren mijn vader klussen. En dat ging eigenlijk ook prima. Afgezien van de douchedeur die nu nog erger lekt dan voorheen, heeft mijn paps toch mooi mijn fiets weer opgelapt, het keukenkastje voor een collaps behoed, een droogrek geplaatst en ervoor gezorgd dat de tussendeur niet alleen open, maar ook dicht kan. Het was echt een nuttig dagje. En ik hoef bij nader inzien toch geen vloerverwarming.

P.S. Was de loungebank al jaren favoriet, tegenwoordig moeten we een heus loungePODIUM hebben zag ik vanmorgen. Ik heb de hoop op enige hipheid laten varen.

Zo je ziet een nieuwe look! Met dank aan WordPress maar vooral aan mijn personal whiz kid Erwin. Blogroll komt nog terug en als ik nog wat verschillende headers maak, krijg ik een roulerende header. Lijkt me leuk :)

Vooraf allerlei borrelhapjes met lekker brood en Italiaanse crackers. Daarna zalm op bladerdeeg, aardappel-groente gratin en een salade met druiven, appel, geitenkaas en walnoten. Toe een perentaart en tijm/chilitruffels bij de thee. De tijm proefden we niet, maar het idee was leuk. Verder was alles eigenlijk goed geslaagd maar is het gezelschap natuurlijk van veel groter belang dan het eten. En had ik dus niet zo hoeven stressen.

Smaakt heerlijk, maar weigert droog de oven uit te komen. Na twee pogingen moet ik het accepteren; dit wordt hem ook niet.

“Hoeveel héb je er eigenlijk?” vraagt mijn collega, wijzend op mijn lekker warme wollen trui.
“Ehm… een stuk of zes denk ik, maar ze zijn in de Hollandse winters al snel te warm dus als het dan een keertje vriest, profiteer ik ervan.” Ik had denk ik zo’n drie dagen achter elkaar een andere lekker warme wollen trui aan gehad. Elk in een andere kleur en met ander model.
“Ik draag dat echt niet,” vult een andere collega aan. “Ik voel me er zo dik en lomp in. Onvrouwelijk ook. Ik heb dat soort kleding niet eens in de kast.”
“Mijn vriend wordt er ook nooit zo vrolijk van,” vervolgt collega 1.

Right…