Herfst op de heide

Frustratie over de camera: Een foto is nooit een bevroren opname van je ogen. Je ogen kunnen veel meer nuance aan. Onderstaande twee beelden maakte ik met mijn telefoon.


Ik moet de lichte en de donkere versie zelf in elkaar photoshoppen om de werkelijkheid enigszins te benaderen.

De heide wordt opgerold! Ziet er heel vreemd uit en ik google op “heide oprollen Westerveld” om uit te zoeken waarom dit gebeurt. Blijkt er iemand Heidi Westerveld te heten! Haha, zo kom ik niet verder. Weet iemand het toevallig?

Lou Loeber uit Laren


Schilders van licht in Singer toont prachtige schilderijen van vele favorieten als Mauve, Sluijters en Maks. Bonuspunten voor de inrichting van de tentoonstelling. Een toepasselijke lichtprojectie op de muur, en dan per kamer een thema waarbij het verhaal letterlijk is uitgelicht. Ik hou ervan als een tentoonstelling de verzameling kunstwerken zo presenteert dat alles met elkaar klopt.

Een schilderij dat mijn aandacht trekt, is deze van Lou Loeber. Ik hoop dat er een kaart van is, maar dat is dan nooit het geval.


Op de terugweg in de auto probeer ik mij te herinneren hoe de kunstenaar ook alweer heette, zodat ik het schilderij op internet na kan zoeken. Loeder? Iets met dubbel L, dat weet ik nog vanwege het gekantelde F-je als handtekening. Het blijkt Lou Loeber te zijn, en Lou is een vrouw. Eigenlijk heette ze Louise.


Leuk, iets nieuws geleerd! Deze portretten poppen op. De foto doet heel ouderwets aan, en het schilderij vrij modern. Grappig. De gelijkenis is treffend.

Fanny kannie koken

Normaal neem ik altijd van die vierkante plakjes bladerdeeg uit de vriezer. Maar als het pakje eenmaal open is, dan drogen de randjes van de resterende plakjes na verloop van tijd helemaal uit en kun je ze weggooien. (Of, zoals ik, er heel vieze appelflappen mee maken, die je uiteindelijk na vier dappere happen ook weggooit.)

Ik besloot een keer zo’n rol bladerdeeg uit de koeling te kopen. Tante Fanny keek me bemoedigend aan.


Zeg nou zelf, ze ziet eruit alsof ze weet waar ze het over heeft. Tante Fanny wóónt in de keuken, weet raad met de deegroller en heeft door het constante kneden spierballen waar Popeye jaloers op is.

Dacht ik.
Maar wat het ook voor deeg was (pizzadeeg? brooddeeg?), het kwam niet in de buurt van bladerdeeg! Geen laagjes, niet luchtig, geen romige smaak.

Neptante.

Haar op mijn tanden

Dat kwam zo:
Als je een mondkapje draagt terwijl de kapper je pony knipt, belanden die losse kriebelhaartjes deels in het mondkapje. Zodra je dan iets gaat zeggen, zitten ze in je mond. En op je tanden.

En dus weigerde ik daarna voor het eerst een opdracht van mijn werk. Misschien lag dat aan het programma waarin ik de opdracht moest doen (Word! brrr..), misschien lag het aan de absurde drukte of aan de technische issues van mijn apparatuur, maar toch.
Verdacht toevallig.

Niet alles was vroeger beter, maar dit wel


Een ijkpunt langs de weg. Zo lang ik mij kan herinneren reden wij langs VAN LEEUWEN BUIZEN.

Maar nu is het bord veranderd (alweer een tijdje trouwens, maar eerder kon ik er nog geen woorden voor vinden).


WAT?! HEBBEN! ZE! GEDAAN???!
Ik vind het nieuwe logo spuuglelijk en dat More than tubes tenenkrommend. Elke keer dat ik hier nu langsrijd, moet ik een beetje huilen.


Beide foto’s zijn niet van mij. Ik heb ze zomaar van internet geplukt. Bovenste foto zonder vermelding van fotograaf, de onderste is van Frank Hensen.

Een treurig verhaal

De verrukte blik in de ogen van een jongetje dat op zijn fietsje langs deze berg grof vuil rijdt. “Wooooh wat een grote beer!”
Ik hoor hem denken: “Hoe krijg ik deze ongezien naar mijn kamer gesmokkeld?” Het jongetje stapt af om eens goed te kijken. Hij wipt wat heen en weer van het ene op het andere been en druipt dan af.
“Mamma merkt toch altijd alles…”

Nu ligt de beer dubbel afgedankt in de regen te verzuipen.

Met 24 rollen wc-papier over 2 bruggen

Net thuis uit Ouddorp, nul eten in de koelkast en een drukke week voor de boeg. Nog maar vlug op zondagavond naar de Jumbo dan. Ik fiets de Koniginnebrug over. Net op tijd, want er wordt geseind dat de brug omhoog gaat.

Met 7,5 kg boodschappen op mijn rug, 24 rollen wc-papier aan mijn stuur en enkele flessen wijn in de fietstassen, kom ik terug bij de Koninginnebrug. Hé, alweer open? Of… nog steeds?? O-oh. Die brug staat best vaak in storing. En ik zie al mensen omdraaien. Nergens een boot te bekennen die erdoor moet.

Omfietsen dus. 3,5 km. Heel goed dat ik de urge heb weerstaan om met dit laatste lekkere weer nog waterijsjes in de kar te gooien, want die hadden het niet overleefd. Bij het Poortgebouw sta ik vervolgens ook nog voor een open brug maar deze gaat gelukkig na vijf minuten wél weer omlaag. De Erasmusbrug over, de Boompjes (hé er zit een pop-up bar. Iets met Palmboompjes. geinig. Of het gesponsord wordt door Palm bier is me niet 1-2-3 duidelijk), over de Willemsbrug. Als ik eenmaal het eiland op fiets, staat de brug nog steeds open. Balen voor iedereen die er nog steeds voor staat natuurlijk, maar ik denk alleen: GELUKKIG.

Echt mijn weekend


Best fris, zo ‘s morgens om 8.30 uur op het bankje voor de caravan in Ouddorp.


Maar ingepakt als een eskimo met een dampende mok thee gaat het best. Als de zon eenmaal over de heg piept, warmt het vlug op.

Missie: een deel van het schuurtje in de beits zetten.

Honderd punten voor de fotograaf die mijn korte pootjes hier tot lange stelten getransformeerd heeft! Jammer van die aanstellerige hoofdtooi. Maar als je na slechts één keer rollen de witte spetters uit je haar staat te poetsen met terpentine, snap je hier meteen de noodzaak van.


Verder luieren wij lekker in de tuin en laten we ons toezingen door alle vogels. Roodborstjes hebben twee tunes ontdekken we. Ze kunnen heel mooi melodieus zingen, maar ze hebben ook een soort repeterend getik: dat is het Neurootborstje (mooi nieuw character voor een ASN commercial).

Martijn bemoeit zich met de barbecue en ik pluk verse kruiden uit de tuin voor door de boter en de salade. Wat een leven.


Zaterdag wandelen we bij Rockanje door bos en duinen (schoenen AAN) over strand en door de branding (schoenen UIT).



De zoomfunctie van Martijns camera tovert een batterij zeehondjes tevoorschijn die met het blote oog wat stippen op de zandbank in de verte zijn. Wat leuk!! En wat veel!

Die man in het water verderop, heeft hij ook wat in het vizier? Ik tuur steeds in zijn richting maar we hebben fel tegenlicht. Pas als we vlakbij de man zijn, zie ik opeens een piemel bungelen. O help, hij is in zijn blootje! En ik maar staren…

“Het is echt jouw weekend, he,” grijnst Martijn.