Beeld via wired.com
Waarschijnlijk ben ik weer de laatste die de 3D film ontdekt heeft, maar wat is dat mooi! Ik voorspel dat over een tijdje alle films in 3D zullen zijn, de toegevoegde waarde is zó groot.
In vond Alice in Wonderland een geweldige film, ondanks de slechte recensies. Hij is grappig, spannend en sprookjesachtig, precies zoals ik me had voorgesteld eigenlijk. Gaat dat zien!
Mijn favoriete boekfragment!
Mevrouw Griezel kookt Kronkelspaghetti voor meneer Griezel. Hij merkt wel op dat de spaghetti beweegt en een beetje blubberig en bitter smaakt, maar omdat mevrouw Griezel blijft zeggen dat zij het heerlijk vindt -zij heeft uiteraard voor haarzelf alleen gewone spaghetti opgeschept- eet meneer Griezel toch zijn bord leeg.
Gehoord op tv: “Nee, zij vonden het prijstechnisch gezien toch te duur.”
Terwijl Erwin zich terecht hardop afvraagt op hoeveel verschillende manieren je iets te duur kunt vinden, ben ik nog niet over het woord “prijstechnisch” heen.
Yuk!
Bijna even erg als de frase “stylish verantwoord”.
De wind blies ons vandaag naar de SS Rotterdam, waar wij op onderzoek uit gingen. We sneakten tegen de tour route in door de gangen en op de decks. Het werd ons nergens echt duidelijk waar we nu wel en niet zonder ticket mochten komen. Alleen bij de stuurhut stond helaas een controlepost. De bomvolle restaurants hebben we uit eigen beweging maar overgeslagen op onze verkenningstocht. De audiotour komt later nog wel een keertje.
Fotograaf = Erwin.
Opeens herinnerde ik me deze foto nog.
Uitgerekend op de dag van mijn verjaardagsfeestje was ik ziek. Maar ja, alles was al voorbereid, de genodigden konden niet meer worden afgebeld en het feest ging gewoon door. Dus terwijl mijn vriendinnetjes zich vermaakten met ei-racen, spijkerpoepen en koekhappen, lag ik voor pampus op de bank. De grabbelton aan het eind van het festijn was voor mij de druppel:
Mijn zus vreet ter plekke haar hoed op, maar het is zover: ik heb een spelletje ontdekt dat ik echt leuk vind!
Pollock eat your heart out, want een middagje muizen, althans wacommen, levert het bovenstaande beeld op.
Via Door Sixteen, met dank aan David voor de tip.
Lyrics taken from a Billy Connolly song called The Welly Boot Song. For Illustration Friday.
(click for more Illustration Friday)
In het kader van het Filmfestival kun je op een filmset eten. Het tijdelijke restaurant wordt gerund door liefhebbers en dat mag natuurlijk zomaar niet. Om zonder vergunning tóch restaurantje te kunnen spelen, hebben ze een truc bedacht: elke gast moet (gratis) lid worden van een vereniging. Je mag immers wel gewoon koken voor je eigen club :)
De End of the Universe vereniging heeft er dus weer een paar leden bij. En zeer tevreden leden at that: het eten was verrukkelijk.
Some of us are just beyond help. Yet another WHY?!-moment for Illustration Friday.
(click for more Illustration Friday)